LXIII. Melandryihae. — 2. Hallom knus. — 3. Okciiesl\. 283 



onbedekt latend. Schildje vrij xi'opt, lüerhocki^. Dekscliilden zoo breed als hel halssehild, 

 veel meer f^cstrekt dan bij Eiistrophus; dicht bestippeld, zelden met onduidelijke 

 stippelrijen ; de epipleurcn ver voor het uiteinde verdwijnend. Epistcrncn van den 

 metathorax zonder drielweki;^ ^s^rdcelte. Achterschenen smal ejt niet ,i;;ekorven , met zeer 

 kleine eindsporen. Tarscn dun , cylinderrond ; klauwen klein , ^i;ewoon. 



De soorten leven met hare larven in of op boomz'coainmen of in Z7cmmmi^ hout. 

 Zij ontvluchten bij gevaar met snelle , spartelende bewe^in.i^en. — De larve en pop van 

 II. binotatus zijn door Per ris beschreven. 



Van de 3 Europeesche soorten komen i /// Nederland en i iii liet aangrenzend 

 gebied voor. 



Halsscliild lijn korrelig, ongeveer i^ maal zoo breed als lang, aan alle /ijileii gerand; ilc basis 

 in liet midden zeer zwak Uihvorniig uitgetrokken; aan weerszijden met een sti|)vorniig groefje, 

 dat dichter bij de middellijn dan bij den zijrand gelegen is; de acliterlioeken recht, vrij 

 scherp nangednid. Dckschilden dicht, fijn en eenigszins rnw bestippeld, met zwakke langs- 

 strepen , waarin zwakke rijen van grootere stippels, ilriiin, geelbruin ot' bruingeel, gewoonlijk 

 met lichtere schouders; op het midden van het lialsschild met twee dicht aanccnstaande, 

 groote, brecde, zwarte langsviekken , welke zelden onduidelijk zijn of ontbreken; ook 

 komen exemplaren voor, liij welke deze donkere vlekken versmolten zijn en het grootste 

 gedeelte van het halsscliild innemen; onuitgekicurde exemplaren zijn geheel geel. Bovenzijde 

 lijn zijdcachtig behaard. Lengte 3^ — 5J mm. In boimizwanimen en achter de schors van zieke 

 boomen. Een paar malen vliegende in het Haagsche bosch. Mei, Juni; ook bij Utrecht. In 

 de Rijnprov. bij Düsseldort" . . . (htiraeralis Panz., bipnnctatus Payk.) i. binotatus Quens. 



Halsschild matig lijn bestippeld, nagenoeg tweemaal zoo breed als lang, van voren in 't midden 

 niet gerand; de basis nagenoeg recht, aan weerszijden met een grooter groefje, dat dichter 

 bij den zijrand dan bij de middellijn gelegen is; de achterhoeken iets afgerond. Dekscliilden 

 even liin als bij binotatus bcsti]ipeld, met niterst llauwe langsstrepen, docli zonder eenige 

 aanduiding van stippelrijen. Donkerbruin, slechts aan de basis en langs de schouders der 

 dekscliilden lichter geelbruin; ofwel licht roodbruin, met een zwart vlekje aan weerszijden 

 op het halsschild; onuitgekleurdc exemplaren geheel geel. Beharing iets dichter en grover 

 dan bij binotatus. Lengte 3 — 3J mm. Op fungi van sparren. Niet inlandscli. Zij zou in 

 de Rijnprov. bij EIberleld gevangen zijn (fnscus Gylli.) (axillaris Ulig.) 



III. Tribus O r. c H E s i i N i. 



3. Orchesia Latreille (Fig. 9311). 



Sprieten ongeveer zoo lang als kop en halsschild te za/nen , ii-ledig; zelden gelei- 

 delijk naar het uiteinde 'verbreed , meestal met duidelijke , smalle, 3- of 4-lcdige knots. 

 Oogen vlak, van achteren met een scherp af gezetten rand, welke in dien van den schedel 

 overgaaf; van voren uitgerand. Kaaktasters groot ; het eindlid breed en kort-, of langer 

 mesvormig ; het 2e en ^e lid sotns gezaagd. Liptasters zeer klein. Halsschild eenigszins 

 halfcirkclrond of iets kegelvormig ; van voren en van achteren ongcrand , de zijde?i 

 alleen va?i achteren gerand. Schildje duidelijk , verbreed. Dekschilden zoo breed als het 

 halsschild , naar achteren toegespitst , smal en gestrekt; de epipleurcn tamelijk ver naar 

 achteren reikend. Achtercoxae zoo breed als het eerste sterniet lang , naar buiten breeder ; 

 zeer vlak, met het inetasternum en het achterlijf een effen oppervlak vormend; met 

 ecne fijne , schuine lijn Metasternum zonder dwarsgroef evenwijdig aan den achterrand. 

 Poolen lang en slank; dijen breed, met scherpen achterrand; achterschenen korter dan 

 de dijen en dan het ie tarsltd , met opvallend lange eindsporen. Bij het i de voortarsen 

 verbreed 



De soorten vcrtooncn eenigszins den habitus van Anaspis; zij leven met hare 

 larven in boomzivammen , doch verlaten dezen spoedig om zich dan veelal op te houden 

 op dorre takken, onder stukken hout, op boomen en zelfs op kruidachtige planten, bij uit- 

 zondering treft men ze op Spiraeds aan; zij zijn uiterst vlug en maken, evenals de 

 Mordellidae , spartelende en springende beivegingeu. — De larve van O.micans is 

 door Water hou se , IJestwood, Candèze en Schiödte , de pop door Waterhouse, Westwood 

 en Schiödte; de larve van undulata door Fauvel beschreven. 



Van de 15 Europeesche soorten komen 2 in Nederland en 3 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



