288 LXIII. Melandryidae. — Xylita. -— Serropalpus. — Hypulus. 



Ik. ut. Niet inbndsrli. In lie Riinprov. bij Aken cii Dlisseldorf; ook in Westfalcn en Olden- 

 hiirt». De larve is bcsclu-even door Erkhsmi, de gebeele oiitwikkelingsgescbiedenis door 

 pen-is (laevigatiis 1'anz., III.; disculor F.) (b tipre s to id c s l'ayk.) 



Serropalpus Helleniiis. 



S/rif/cn bij het $ zoo lan;^ als-, bij het ? sleclits icciiiii; korter dan het halve 

 lichaam, dun, de afzotiderlijkc leedjes , behalve het tweede, meer dan tweemaal zoo 

 lani^ als breed. Oogcn groot, sterk verbreed, vlak; van voren ztvak uitgerand. Bovenlip 

 tamelijk klein. Bovenkaken kort-driehoekig , met gnvonen top. Achter ka ken ticeelohbig. 

 Kaaktasters zeer lang, sterk gezaagd; het eerste lid klein en smal ; het 2e groot, drie- 

 hoekig; het 3£.' zeer kort, zoo breed als het 2e, met haakvormig uitgetrokken hoek ; het 

 eindlid groot, sterk breed-bijlvormig , zoo lang als de voorafgaande twee leedjes te 

 zamen 'en met den spits uitgetrokken basaalhoek tegen den uitgetrokken hoek van het 

 y lid aanliggend Liptasters zeer klein , het eindlid kegelvormig. Halsschild ongeveer 

 zoo lang als breed, naar voren afgerond-versmald , de basis recht en gerand, de zijden 

 van af de achterhoeken tot voorbij het midden fijn gerand. Schildje groot , vierhoekig. 

 Dekschilden nauwelijks breeder dan het halsschild, smal , langgestrekt , naar achteren 

 geleidelijk versmald, met stippellijnen. Voorcoxae zeer groot, eenigszins kegelvormig , 

 ''aa?ieenstootend ; gewrichtsholten 7net eene kleine spleet, waardoor de trochantinen dui- 

 delijk zichtbaar zijn. De prosternale 71a den tusschen het prosternum en de episternen 

 zijn nagenoeg verdwenen. Poolen lang en dun ; de schenen met twee matig groote eind- 

 sporen) de tarsen langer dan de schenen, het voorlaatste lid zeer smal en gewoon. Achterlijf 

 aan de zijden duidelijk gerand; bij hef $ achter het ^e sterniet veelal nog een duidelijk be. 

 Bij het S de voortarsen , alsook de kaaktasters , breeder dan bij het %. — De levenswijze 

 van S. barbatus werd door Erné en Wachtl , de larve en pop door Assmuss en Wachtl 

 beschreven. 



De eenige Europeesche soort werd ook in het aangrenzend gebied waargenomen 

 Donkerbruin, zeer Tijn rimpelig bestippeld en kort, niet geheel neerliggend, doch als gescboren, 



lijn, bruin bebaard; sprieten, pooten , rannddeelen en gedeeltelijk de onderzijde roodbruin. 



Dckscbilden met oppervlakkige stipiiellijnen. Lichaam zeer lang en smal. Lengte 12— irtinm. 



De larve in verscliillend naaldhoiit, vooral van Abies pectinata; de kever werd soms 



•s avonds om bc: licht vliegende gevangen en zoodoende ook in Elberleld en Witten a.d. 



Rnhr in het water der gasometerliassins waargenomen. Zij maakt spartelende bewegingen. 



Niet iiilandsch . . . .' (striatus llelienius) (barbatus Schall.) 



V. Tribus 11 Y v 11 i, i N i. 



Hypulus Payk. 



Sprieten niet volkomen vrij ingeplant, ii-ledig, dik, met korte leedjes, ongeveer 

 zoo lang als het halve lichaam; het 2e lid kort. Kop van boven zichtbaar. Chpeus door 

 eene zeer fijne lijn van het voorhoofd gescheiden. Oogcn van voren duidelijk uitgerand. 

 Voorkaken met zwak gespleten top. Kaaktasters matig lang; het eindlid breed-mesvor- 

 mig, nagenoeg bijlvormig. Tong van voren vliezig, afgerond. Eindlid der liptasters 

 eivormig, toegespitst. Halsschild iets hartvormig, zoo lang als- of iets langer dan breed, 

 aan de basis smaller dan de dekschilden, vast tegen de basis der dekschilden aansluitend ; 

 de basis o?igcrand , aan 7veerszijden met eene diepe groef ; de zijden slechts geheel van 

 achteren scherpkanfig en onduidelijk gerand, overigens stomp en afgerond. Schildje 

 breed. Dekschilden elliptisch, weinig gewelfd; dicht, fijn, verward bestippeld; de epi- 

 pleuren smal , op de hoogte van het tweede stemlet geheel verdwijnend. De naden 

 tusschen het prosternum en zijne episternen nagenoeg geheel uitgewischt. Gewrichtsholten 

 der voorco.xae zijwaarts meestal met eene spleet , tvaardoor de trochantinen zichtbaar zijn. 

 Middelco.xae ron dacht ig, duidelijk van elkaar gescheiden, bij H quercinus elkaar 

 bijna aanrakend. De eerste twee sterniten duidelijk langer dan de laatste drie. Bij het 

 S de voortarsen iets verbreed , soms met iets langere sprieten en iets langer eindlid der 



