LXVI. Meloidae. — I. Meloë. 309 



I. Sub-Familie MELOINAE. 



I. Tribus M E L 11 1 N 1. 



Hevat slccht.s lici genus 1. Meloë. 



II. Trilnis L Y r T i n i. 



Spritncii ii-lcdig, iliaail- of cuiiigs/.iiis snocrvorniig; vlak iiansc de oogcii ingcplam. Bovenlip, 

 voorUaUcn en Uin kor: -• Lytta. 



Sprieten y-ledig; bij bet $ onregelmatig (Fig. y6II); bij bet J sterk Unotsvormig, met groot 

 cindlid; ver van de oogen ingeplant. Uovenlip en kin lang en breed-, bij het $ minder 

 nitgetrokken; voorkaken slank 3. Cerocoma. 



II. Sub- Familie ZONITINAE. 



III. Tribus Z o N I T 1 N I. 



Bevat slechts bet genus 4- Sitaris. 



I. Sub-Familie MELOINAE. 

 1. Tribus M E L o I N I. 



4. Meloë L. 



Kop zeer ,^'roi'/ , achter de oo.s^'eii slerk verlen,i^d , met //('(',<,•■ gewelf den schedel ; door 

 een dunnen hals met het halsschild verbonden.. Sprieten draad- of snoervorniig, bij enkele 

 soorten in het midden bij het ? ie/s- , bij het X sterker verdikt en ook wel geknikt 

 {Fig. 69 /); vóiir de smalle, langwerpige , niet uitpuilende ooge/i ingeplant. Bovenlip 

 uitgerand. Voorkaken hoornachtig, aan den binnenrand hoekig, of tnct ^ongelijke tanden. 

 Aehtcrkaken met twee hoornachtige lobben. Eindlid der kaak- en liptasters eenigszins 

 eivormig en gewoonlijk afgeknot. Tong aan het uiteinde Jlauiv uitgerand. Halsschild 

 gezüoonlijk smaller dan de kop , aan de zijden niet scherp gerand. Schildje zeer klein 

 of niet zichtbaar. Bekschilden aan de schouders veel br ceder dan het halsschild; ten 

 minste bij het 9 sterk verkort en versmald ; met afgeronde , of over de geheele lengte 

 naar achteren divergeercnde naadranden ; langs de zijden , op de onderzijde, de epimeren 

 van meso- en mctathora.x scheedeachtig bedekkend ; de naadranden aan de basis sterk 

 over elkaar grijpend. Geen achtervlengels. Metasternum zoo kort , dat de middelco.xae 

 met het uiteinde op de achtercoxae liggen ; ook ligt het uiteinde van het metasternum 

 op de basis der achtercoxae. Voor- en middelco.xae zeer groot , kegelvormig. Achterlijf 

 bij het i meestal klein , het laatste sterniet meer of minder uitgerand ; bij het J zeer 

 groot {i'ooral bij het bevruchte 2, dat buitengewoon in omvang kan toenemen), met gewoon 

 laatste sterniet en door de dekschilden onbedekt. De tergitcn van het achterlijf vertoonen 

 meestal eene vastere, grover gerimpelde , sterker glanzige chitineplaat {de „arca"),iiielkc 

 van het overige dunnere huidskelet duidelijk afsteekt ; soms is de area zeer groot, soms 

 zeer klein , vooral bij de bevruchte wijfjes , tengevolge van de uitzetting der verbindings- 

 huid ; hij enkele soorten ontbreekt deze area [o. a. bij de Zuid-Europeesche M.tuccins 

 Rossi en bij de mannetjes van enkele andere soorten), of ivel is zij van de, eveneens meer 

 vaste, verbindingshuid moeielijk te onderscheiden [o. a. bij de Zuid Europeesche M. 

 majalis L.). Achterschencn aan het uiteinde met twee eindsporcn , van welke de eene 

 zeer breed en aan den top scheef afgeknot en uitgehold is. Klauwen in twee ongelijke , 

 ongetande helften gespleten. — Jiij aanraking persen de kevers bloed uit de kniegewrichten, 

 wat onze huid eenigszins aantast, evenals de „Spaansche vlieg" i); daar het bloed 



1) De tiUiaiiifkkeiide »luf Jer M i' hi c'» ib, .■vcnaL bij l.yllii, « C.i ii I li a ri J i iic » . iij wndea viuegrv imlf gi'iiti'skunde tegeu 

 jicht en doUehundsbeeten gebruikt. 



