LXVI. Meloidae. — I. Meloë. — 2. Lytta. 313 



8c liil zoo lang als breed, ile voorlaatste twee Icciljcs iets langer dan breed. Pooien plomp, 

 de tarsen nagenoeg zoo breed als de schenen. Kop en balsschild tamelijk lijn bestippeld; 

 de koj) meestal iets dielitcr dan bet halsschild, veelal met eenc zeer lijne middellijn. DeU- 

 scliildcn tamelijk lijn rimpelig; met veel lijnere senlptimr dan bij rugosiis, ongeveer zooals 

 bij brevicollis. Tergiten met eenc tot aan den aeliterrand gericbte zeer kleine area. Zwart, 

 zelden op de dekschilden met uiterst geringen, blauwacluigen weerscliijn. Ilalsscliild tweemaal 

 zoo breed als lang, niet volkomen niervormig, maar meer reclithoekig; de aelnerrand minder 

 diep nitgerand; de voorlioekcn meer uitstekend dan bij brevicollis; evenals de kop, van 

 terzijde gezien, duidelijk beliaard, met meer of minder duidelijke middellijn. Deze soort 

 gelijkt overigens zeer op brevicollis, docli onderscheidt zich door de steeds donkerder 

 kleur, de langere sprictleedjes, de beharing en het van voren breederc halsschild. Lengte 

 10 — 24 (bevruchte wijljes) mm. Niet inlandsch. Zij zon in Oldenburg en in de Rijnprov. 

 bij Creleld voorkomen (sca br i nscn I ns Brandt & Er.j 



II. Tribus LvTTTNi i). 



2. Lytta Fabr. 



(Ca n til a ris anct.) 



Kop groot, aclitcr de oogcn verbreed, met hoog gcuicl/den scliedcl ; door een dunnen 

 hals aan het halsschild verbonden. Spriete7i draad- of cejiigszins snoervorinig , ongeveer 

 zoo lang als- of langer dan het halve lichaam; ii-ledig, vlak vóór de uiterst zivak 

 uitgerandc oogen ingeplant, met toegespitst eindlid. Bovenlip kort en breed, van voren 

 nitgerand of ingedrukt. Voor kaken kort , gewoon. Achterkaken met twee half-hoornachtige, 

 sterk gebaarde lobben. Tasters eenigszins draadvormig. Kaaktasters met afgerond-afge- 

 knot , groot eindlid. Kin kort; de tong afgeknot , aan de zijden afgerond. Liptasters met 

 af geknot eindlid. Halsschild klein , brceder dan lang. Schil df e klein , doch duidelijk. 

 Dekschilden dun , broeder dan het halsschild ; meer dan tweemaal zoo lang als breed, het 

 achterlijf geheel bedekkend , doch langs de zijden de epi meren van den ineso- en meta- 

 thora.x niet omvattend ; met parallcle zijden , of slechts zeer weinig naar het uiteinde 

 verbreed, aan het uiteinde elk afzonderlijk afgerond. Metasternum lang; de middel- 

 coxae ver van de achtercoxae verwijderd. Schenejt met breede eindsporen , van welke 

 aan de achterschenen de eene naar het uiteinde verbreed en scheef afgeknot is. Klauwen 

 in twee ongelijke helften gespleten Gevleugeld. 



De soorten zijn meestal fraai groen 7netaalglanzig , enkelen hebben geelachtige 

 dekschilden. Zij leven vooral op bloeiende heesters en boomen , vooral op Oleaceeën. 



Van de 11 Europcesche soorten komt i in Nederland voor. 



Gondgroen , smaragdgroen, blauwgroen oTroodkoperkleurig-goudglanzig (ab. c. *fulit'uia Westh.), 

 de bovenzijde niet-, de onderzijde duidelijk witacbtig behaard. De laatste 8 sprietleedjes 

 zwart. Kop met eene diepe middengroef; evenals het halsschild lijn, verspreid bestippeld. 

 Halsschild brceder dan lang; de zijden vóór het midden lioekig verbreed; met eene 

 middengroef. Dekschilden lijn en dicht rimpelig bestippeld, met eenigc, zwak verheven, 

 lijne lang^lijncn. Bij het <? de sprieten langer dan bij het J en het eerste voortarsen-lid aan 

 de basis gekromd. Lengte 10— ly mm. Deze, onder den naam van „Spaanschc vlieg'' bekende 

 kever, leeft op bloeiende seringen, liguster, jonge esschen, Lonicera's en zelfs op ahorns 

 en populieren. Zij verschijnt in het midden van Juni, in aantal bijeen, in den zonneschijn 

 oui genoemde phiucen rondvliegend 2). In Nederland over het algemeen zeldzaam, doch 

 meermalen in aantal gevangen, o.a. bij Hoog-Keppel, Oostcrbeck, Zevenaar, Roer- 

 mond, Roosteren en in de omstreken van Maastricht. Ook in België en in de Rijnprov. 

 De getieele ontwikkeling is het eerst door l.ichtcnstcin nagegaan, liij lieeft nl. deze soort 

 geheel opgekweekt; ook werd de gehecle levensgeschiedenis door Bt'rtwï'd'ï-i;,-;/ beschreven. Na 

 overwintering verandcicn de schijnpofipen weder van gedaante (bij Lichtenstein gebeurde zulks 

 op den i5en April), worden weder larve-achtig, wit, met driehoekige stompjes in de plaats van 



1) Tut d.-n trilius d,T M v l;i l,n ui l.,'li,„.il lid K.-im. .M;l.iliri> V. v;i,i w.'lk.' ~u.,rl ii 1 W |-.'-/.»n, to(« Oliv. iii«-nii;ilrii 



op de LïirlelmrgiT Iifidf i-ii tii Mei l\li'iiliiir;,'-Scli\vciiii aaiii;elruUVu \mtiI, Ik ln'/.il trii <'xfiiiiild;n' \;i[i tciMi;ciiui.'iii'i(' \iiRl|ihijl^. 



ia 187i van Vrn(. Dr. E. Llilfyx li; (;<i[tiiij^t'n ti?ii gi-schenke uiilv;iMf,'fii 01 lir/p sunrl ouk iii mis jichicd «mi iti \Vi\st- 



Duilsülilnnd vourkutiU is twijffidi-lui^. 

 i) Zij Wiirdt in /.ilid-Fr;nlkriik iu liel firuol Vfriilineld lul liel vcrvnardi^icii \jn d.' hfk.-iidu S|i:i;ui><li,vlir^'-|.I<'ist.T. Hi't Uhiar- 



Irekkeud vt;ruiugen (canlharidiue iu het bluL-d dedei' diert-u) is bijzüiidt-r firoul. 



