LXX. Pythidae. — I. Pytho. — 2. Lissodema. 33^ 



Verdikt ; de -voorlaatste 4 leedjes hrcedcr dan laii;^. Bovenlip kort en breed , 7'an voren 

 reeht. Voor kaken vooruitstekend , met ,^edeelden to/> en een I ge tandjes aan den binnen- 

 rand. Aciiterkaken met twee korte, gebaarde lobben. Kaaktasters vrij lang-, de laatste 

 3 leedjes nagenoeg even lang; het eindlid naar den top 'verbreed en seliee f afgeknot, eenigs- 

 zins bijlvormig. Tong vliezig, diep uitgerand. Liptasters klein, draadvorniig; het eindlid 

 af geknot. Halsseliild iets breeder dan lang; naar achteren versmald, aan de basis smaller 

 dan de dekse kilden ; met afgeronde zijden , zonder scherpen zij rand. Schildje eenigszins 

 vierhoekig , aan den omtrek afgerond. Dekschilden te zaïnen ongeveer 2\ maal zoo lang 

 als breed. Tarsleedjes draadvormig ; het eerste lid der achtertarsen zoo lang als de 

 volgende drie leedjes te zamen. Middelcoxae met duidelijke trochantinen. Klauwen ge-ivoon. 

 Lichaam vlak , onbehaard. 



Van de 3 Europeesclie soorten komt i in Nederland voor. 



Zwart, glanzig; mond, sprieten, scliencn en tarsen roestlilcurig of roodgeel, soins de pooten 

 geheel rocstUleurig of roodgeel; deUscliilden staalblauw; achterlijf roodgeel (^cueriileus F.) 

 of zwart en rood gerand (feslirns F.). Ook zijn de dekschilden soms roodachtig-geelbrnin 

 en slechts de aciiterhelft of alleen het uiteinde meer of minder blauw (ab. c. c 11 sta neus F^.); 

 zeldzamer ook het halsseliild aan den omtrek roestkleurig; het achterlijf geheel of gedeeltelijk 

 geel. Halsseliild met eeiie lijnc langsgroef over liet midden; aan weerszijden met een langs- 

 indruk, waardoor de zijrand bultig verheven schijnt; verspreid hestippeld. Dekschilden 

 met lireede, gegroefde, grof bestippelde, langssirepen. Achterlijf bij het ^ dicht en grof-, 

 bij bet 2 spaarzaam en oppervlakkig bestippeld. Lengte 8—15 mm. Achter boomschors, 

 vooral van dennen, doch soms ook van vrucluboonicn. Over het algemeen zeldzaam; bij 

 Arnliem in aantal, ook bij Wolfhezen, Apeldoorn, Maarsbcrgcr. , Winterswijk, Tiel cu bij 

 Amsterdam (Zeeburg); de kever verschijnt in liet voorjaar; volwassen larven soms in groot 

 aantal bijeen, o. a. bij Winterswijk, Juli. Ook in Westfalen. De larve is door Je Geer, 

 Boiiclid, ll'estwood en Salill'crg, de pop door Boucltc beschreven i. depressus L. 



U. Tribus S a L i> i N 1; i N i. 



2. Lissodeuia Curtis. 



Dit genus onderscheidt zich 'van de aanverwante genera door de drie aanmerkelijk 

 grootere eindleedjcs der sprieten ; den van 3 tot 6 duidelijke tandjes 'voorzienen zijrand 

 van het halsschild ; van Salpingiis door de aan den binnenrand niet 'van Jijne tandjes 

 'voorziene voorkaken. Lichaam glad, gewelfd. Kop niet snuit'vormig 'verlengd, liet gedeelte 

 vóór de oogen {zonder de bo'venlip) korter dan breed, naar 'voren iets 'versmald. Sprieten 

 dicht vóór de oogen ingeplant. Voorkaken door de bovenlip bedekt. Eindlid der kaaktas- 

 ters langwerpig-eirond. Halsschild aan weerszijden van de basis met een indruk. — • 

 De soorten van dit genus leven achter boomschors. — De ontwikkeling van Lisso de ma 

 qu a dr ipu s tu la tu m Mrsh. is door Kaltenbach , de larve en pop zijn door Perris 

 beschreven. 



Van de 3 Europeesche soorten komen i in Nederland en i /« het aangrenzend 

 gebied voor. 



Halsseliild ongeveer zoo lang als breed, of slechts iets langer; de zijden naar achteren eenigs- 

 zins uitgebogen versmald; zeer dicht en niet grof bestippeld; langs deu zijrand met 3 tot 4 

 spitse tandjes; aan weerszijden van de basis met een kleinen indruk. Dekschilden duidelijk 

 breeder dan het halsschild; met grootendeels verwarde sti|)pelrijen. Roestrood; het uiteinde 

 der sprieten , de onderzijde en de dekschilden jiekzwart ; eene groote basaalvlek en eene 

 kleinere, veelal onduidelijke of ontbrekende, topvlek op de dekschilden, benevens de pooten 

 roodgeel. Bij oiiuitgekleurde exemplaren de dekschilden, behalve eene gemeenschappelijke, 

 kruisvormige, berookte vlek, okergeel. Lengte 2—3 mm. Achter schors van vermolmd paal- 

 werk en van verschillende hoornen, o. a. van eiken; 0(jk op Prunus spinosa. Zeldzaam, 

 juni — Aug.; den Haag, Nootdorp, Gouda, Wageningen, ISreda, Arnhem, Zicrikzee en 

 Heerlen (Limburg) . . (denticollc Gylh., quadriguttatmn Serv.) i. quadripustulatum Mrsh. 



Halsschild zoo lang als breed; de zijden tot aan de basis gelijkmatig afgerond, met 5 kleine 

 tandjes; grover en minder dicht bestippeld; aan weerszijden van de basis met een indruk, 

 welke beiden gewoonlijk door eene zwakke dwarsgroef samenhangen. Dekschilden slechts 

 weinig breeder dan het halsschild; eveneens met, grootcndeels verwarde, stippellijnen. Boven- 

 zijde eenkleurig pekzwart of bruin, ook wel geelbruin; sprieten en pooten lichtgeel. Lengte 

 2^ — 3I mm. Niet intandsch. In Noord-Duitschland, o. a. bij Hamburg. . . (cursor Gylh.) 



