338 



LXXI. Cerambycidae. 



met tuec gebaarde lobben, bij de Prioniiii uiiibicckt de biiinciilob i). Kaaluasccis 4-, liptasters 



3-ledig; liet ehidlid der tasters" breed afgcUmn, bijl-, ei- ol cyliiulervoriiiig (Ce ra m b y cinae), ol 



wel ovaal en gcwocmlijl; toegespitst, doch niniincr breed-, lioogstens 

 aan den uitersten top at'geknot (Lamiinae 2)). Kin ccnigszins 

 vijflioekig; de tong veelal verbreed, sterU uitgerand en twcelobbig, 

 zelden nagenoeg g'aaf, bij cenige soorten, evenals bij de Liica- 

 niden, als eene ware tong (likorgaan), geschikt tot het oppen- 

 seelen van vloeistollen; de paraglossen ontbreken in den regel, of 

 is daarvan slechts eene Hanwe nandniding zichtbaar. 



Halsschild van verschillenden vorm, verbreed, verlengd, 

 meer of minder trapezium-, soms eenigszins kogclvorraig, veelal 

 van voren smaller dan van acliteren, ofnaar voren en naar achteren 

 even sterk versmald, zeldzamer aan de zijden volkomen afgerond 

 (o. a. Spondvlis), doch meestal aan weerszijden met een doorn, 

 tand of kogelvormigen of stompen , soms zwak aangeduiden bnlt 3); 

 ook wel met scherpen zijrand4). — Schildje altijd zichtbaar. — 

 Dekschilden nimmer met stippellijnen of stipptlrijen 5); gestrekt 

 of langwerpig, cylindervormig of over het midden meer ofniinder 

 vlak gedrukt; zeldzamer eenigszins ovaal (vele D o rca d ion-soor- 

 ten~) of tamelijk breed, ruim 2—4 maal-, bij de bijzonder brecde 

 Haplocnem'ia slechts li— i^ maal zoo lang als breed 6); in den 

 regel het gehcele achterlijf bedekkend, hoogstens het pygidinm 

 onbedekt latend; bij uitzondering zijn zij sterk verkort (Nccy- 

 dalis, Caenoptera, Leptidea), waardoor de achtervleiigels 

 niet onder de dekschilden kunnen geborgen worden; of wel zijn 

 zij naar het uiteinde sterk versmald en aan den naad divergeerend 

 (;S ten op te rus); bij het niet in ons gebied vertegenwoordigde 

 genus M o r i m u s zijn de dekschilden vast aaneengesloten (verkleefd), 

 zonder bepaald samengegroeid te zijn. — De prosternale voortzetting 

 tusschen de voorcoxae smal en toegespitst, of breed en van achteren 

 stomp ofafgeknot; bij uitzonderingzelfs zeer smal en schcrpkantig, 

 aan het uiteinde, achter de coxae, driehoekig verbreed. De voortzetting van het mesosterntnn 

 het metasternuin, tussclicn de middelcoxae, aan het uiteinde uitgerand, stomp of recht algeknot. 

 Merkwaardig is bij Aromia eene reukklier (glandula odorifera) aan weerszijden van het 



metasternum, wier nitmonding nabij de achterhoeken gelegen is. — Achterlijf 



met 5 sterniten; bij de mannetjes veelal 'het 5e stcrniet aan den top intge- 



rand, waardoor een 6e sterniet zichtbaar is; bij de wijfjes van Acantho- 



cinus is het 5e sterniel lang-innnig uitgetrokken, met ver uitstekende, 



buisvormige ovitluct; het eerste stcrniet is niet of slechts weinig langer dan 



het 2e. — De voorcoxae kegelvormig uitpuilend en gewoonlijk dicht aan- 



eenstaande, of kegelvormig of slechts iets in de breedte-, bij dePrionini 



sterk in de breedte ontwikkeld, bijna altijd door eene duidelijke proster- 

 nale voortzetting gescheiden; veelal de trochantinen in eene, meer of minder 



ver reikende, driehoekige inkeping der voorste gewrichtsholten, zichtbaar; 



de voorste coxaal-holten van achteren volkomen gesloten (b. v. La ra ia 



textor) of meer of minder open (b. v. Aromia moschata). Pooten 



(Fig. 105) krachtig ontwikkeld, gewoonlijk lang en slank, in den regel ver 



buiten den zijrand van het lichaam uitstekende; de voor|Kioten veelal langer 7) 



dan de middelpootcn. De dijen veelal knotsvormig verdikt, bij enkelen met 



lang steelvormig basaalgedcclte (o. a. Necydalis); ook wel in het midden 



het dikst, of iets samengedrid;t (b. v. Prionus, Cerambyx, Aromia). 



Voorschenen in den regel niet getand, op de binnenzijde met (Lami i n ae), ' 



of zonder (Ceram bye i n ae) ecnc meer of minder duidelijke langssleuf; bij 



Spondylis de schenen kort, aan het inteinde sterk verbreed, de voorschenen met getanden buiten- 



docli 

 tegen 



Oric. 



1] llo.h iii.'l l,ij tl,- l'riuoiii.-il-B.'il.-i;i i;;illi|.ijuun S.-i\ i-rj l'vn.d.'» S.r\, uil Ziiid-AnuTika. 



-2; lii'lKilv.- Iiij li.'l /iiid-\lnk;iaiijtlif I.;i 1» i i 11 p ii-sfiiii.s 1' 1. n 11 1 :i ^i » Tliuius , l,ij «.'Ik.- liHl laaiT-eiiidlid liijhur.iM^ is. 



3) Bij de Lainiiliae ziju de /yd™ van liel liali.vliilil iiiel Mlicr|i gerand, de Irduis der T mesi s 1 er 11 i iii maakt liiero|) 



ecliler eene iiilzuiidering. 

 4} Bij de Prioniiii zljii u. :i. lle selierp gerande zijden van 3 slerke zrjduornen voorzien (Priunus), ol' wel lijn pekorven 



(niannelje) of geland (wijfje), niet een krachtiger land aeliler liel midden (Ergates); tiij Aegüsoina o, a, daarentegen 



zijil de zijden van het halssthild niet fcelierp gerand, doeli steken ih- aehlerlioeken lalidvorniig uit. 

 5) Bij enkele 1' h y l oec i a-soorten henieikt nien Ijier en daar, in de \erwarde liebti|i[ieliiig, enkele zeer diclil staande stiji|jeh-ijen. 

 I'i) Bij Heniilo|)hus a in i e t tl s l'aseoe uit /.uid-Auierika zijn de deksehilden , als liij eene Lycide, naar hel uiteinde 



liuilengewoon verhreed. 

 7) Bil hel iiianiiet|e van de /.iiid-A -ikaansi hi' Aeroeinus lengiinaiius I. /jjil de \unr[ei.iten huilengewoon lang. 



