360 LXXI. Cerambycidae. — 12. Stenopterus. — Callimus. — 13. Obrium. 



duidelijke laiii^srib op de aclitcrhelft. De voorste coxaalholicn zetten zich naar buiten 

 in ccne scherp-driehoekige inkeping voort ^ waardoor de trochantinen zichtbaar zijn. 

 Dijen aan het uiteinde knotsvorniig verdikt, die der lange acJtter pooien lui uiteinde der 

 dekschilden bereikend of overschrijdend. Tarsklauwen geivoon. 

 Van de 4 Europcesche soorten komt i in Nederland voor. 



Ilalsscliiki nitt 3 gl;idi1c builen, van welke eeiie voor lie basis. Hec eerste sprietlid, gcwoonlijU 

 ooi; bet tweede, benevens in den regel het uiteinde der volgende 4 ol' 5 Iccdjes, zoo ook 

 liet knotsvormigc uiteinde der voor- en niiddelpooten en meestal ook liet uiteinde der 

 acluerdijen zwart. Lichaam zwart, een in bet midden onderbroken dwarsband aan voor- en 

 acliterrand van bet balsschild, het sebildje, de zijden van het mcsosiernum, bet inteindc 

 der episternen van den mctathorax en eene zijvlck aan den acbtcrrand der stcrniten dicht 

 goudgeel of zilverglanzig behaard. Dekschilden roudaebtig-geelbruin , aan de basis en aan den 

 uitersten top zwart. Lengte y — 13 min. Op allerlei bloeiende planten, als: Achillca, 

 Cbry san tb em uiii Ic u ca n t hem urn enz. De larve, welke door Perris beschreven is, 

 leeft in dood bont van allerlei boomen. Zeer verbreid in de grcnsprovincicn en Utrecht, 

 doch over bet algemeen vrij zeldzaam; niet zeldzaam bij Vlissingen i. rufus L. 



Callimus Muls. 



Sprieten draadvorniig, iets korter dan het lichaam, in eene zeer diepe uitranding 

 der uitpuilende , niervormige oogen ingeplant ; het tweede lid zeer klein, het y korter 

 dan het 4e. Halsschild zoo lang als breed, aan weerszijden op de schijf tnei eene groote, 

 gladde buil en met een kleinen bult in het midden van den zijrand. i}ekschilden meer 

 dan dubbel zoo lang als aan de schouders breed , naar het uiteinde weinig of niet ver- 

 smald ; de zijrand nabij het inidden flauw uitgesneden , zonder langsrib of slechts met 

 eene zeer flauwe aanduiding er van. Voorco.xae door eene smalle lijst gescheiden. Meso- 

 sternum breed. Laatste stemlet aan het uiteinde uitgerand. Achterlijf bij het % met 

 zeer lang eerste, en van achteren uitgerand en dicht goudgeel bewimperd t7tieede stcrniet. 

 Voor- en middeldijen aan het uiteinde sterk-, de achterdijen slechts weinig knotsvormig 

 verdikt. De trochantinen der voorco.xae ziclitbaar. 



Van de 4 Europeesehe soorten komt i in het aangrenzend gebied voor. 



Metaalglanzig zwartacbtig-blanwgroen; lang, afstaande, grauw behaard. Ko]i en balsschild dicht 

 bestippeld; de bultige verhevenbedcn op bet balsschild glad, glanzig. Dekschilden grof, doch 

 niet zeer dicht bestippeld; blauw of blauwgroen, zeer ^paarzaaln behaard. Lengte 8 — 8J mm. 

 In bosschen op eiken; April, Mei. Niet iulandsch. In de Rijnprov. bij Crefcld, ook in 

 Westfalen (cyaneus F.) (angulatus Schrank) 



13. Obrium Latreille. 



Sprieten slank, borstelvormig , bij het $ iets langer dan het lichaam, het ze lid 

 zeer klein. Kop, met de vrij sterk uitpuilende , grof gefacetteerde oogen, nagenoeg zoo 

 breed als het halsschild. Jichterlijf bij het % met zeer lang eerste, en van achteren 

 uitgerand en dicht geel bewimperd tweede stemlet. Episternen van den mctathora.x 

 onbehaard, door eene zeer diepe langsgroef gespleten I\aaktasters zeer kort ; het eindlid 

 langwerpig ovaal, aan het uiteinde af geknot. Dekschilden 2k maal zoo lang als te zamen 

 breed, naar het uiteinde iets verbreed. Poolen, slank, de dijen aan de basis dun, aan 

 het uiteinde vrij sterk knotsvormig verdikt. De voorste co.xaalholten zetten zich naar 

 buiten slechts in een naad voort , de trochantinen der eciiigszins kegelvormig uitpuilende 

 voorco.xae niet zichtbaar. Tarsklauwen gewoon. 



Van de 3 Europeesehe soorten komen 2 in Nederlainl voor. 



Het eerste sprietlid met lange, afstaande beharing. Ilalsscbild zeer weinig en slechts hier en 

 daar bestippeld. Het mesostermnu tusscben de niiddelcoxae tamelijk smal en aan bet uiteinde 

 afgeknot. Roodachtig-gcelbruin, bebaard; de sprieten (behalve bet uiteinde) en de pootcn meer 

 of minder zwartbruin. Dekschilden vrij sterk bestippeld; iets lichter, eenigszins oranjekleurig. 

 Lengte 7 — 9e mm. De larve vooral in bet bout van bindwilgen en I' o p u 1 u s tremnla, 

 doch ook in eikenhout. De kever op bloeiende Crataegns, zij vliegt 's avonds rond; 



