LXXI. Ceramuycidak. — 27. Monohammus. - Acantiiodekes. — 375 



28. ACANTHOCINUS. 



.scliiUlcii bij het <? ii;i;ir liet uiteinde sterl; vcrsmnld, ungcvlclu oF slccius mcl uilcist Idcinc, 

 oiuUiiilcliJkc viUvlckjcs; liij lici ? I>ijii:i niet naar het uiteinde versmald, niet vele kleinere cii 

 grootere 'wille of \vit-«cle 'vilivlekkcii bestrooid. Ongevlekic wijfjes schijnen als /';o.tt'H)K«//t'rJ 

 Ccderlijelin beschreven ic zijn. Zwart, niet zeer geringen bronzig-briiinen glans. Lengte 

 21—30 nini. 0|) Abies pectinata. Niet inlaiidscli. In lielgie bij Walvergliem; ook bij 



Elbei-feld en Uanibnrg; in magazijnen met bont ingevoerd (sar tor F.) 



Dekschildeii zonder dwarsindriik over den naad. De bruingrijze beharing, insscheu de besti])- 



pcling, o|i de acliierhelft zeer dicht ~ 



2 Het geel- of witachtige vilt op het schildje door eeiie kale middclliju vcdkomen middendoor 

 gedeeld. Dekschildeu over de gcliecle oppervlakte verward-, tot aan het uiteinde tamelijk 

 gelijkmatig, dicht en grof, ccni^szins rimpelig bestippcld; bij het $ naar het uiteinde slechts 

 weinig versmald. Zwart, met uiterst geringen brninachtigcn nietaalglans, de witte of geel- 

 witte viltvlckken op de dekschilden gewoonlijk cenigszins (vooral bij liet J) tot onregel- 

 matige dwarsbanden opeengebüo|)t. Kop en halsscliild niet of slechts zeer weinig gevlekt, 

 bet halsschild in den regel aan weerszijden over den zijbidt met ecne dichtere viltstreep. In 

 Noordelijk Europa komen ook volkomen ongevlekte exemplaren voor (wellicht »/«'"'<' '-''•T"'-)- 

 Lengte irtè— 24* mm. Op liontwerven en in magazijnen. Zeer zeldzaam; Den Haag, Sclicve- 

 ningen, Zntphen, Wolfhczen en Rbedersteeg. In" lielgie bij Tervnercn; ook in de Rijnprov. 



I. sutor L. 



Met geelachtige vilt nii het schildje slechts aan de basis door een kort, kaal middenstreepje 

 doorgedeeld. Dekschilden hier en daar ecnigszins in langsrijeu-, naar liet uiteinde veelmeer 

 verspreid, iets of wat rimpelig bestippeld; bij het $ naar achteren versmald. Zwart, met 

 meer of minder diiidelijken brnm-bronzigen glans; de sprieten en pooten bij het type rood- 

 brninachtig, bij het ras pistor Germ. zwart. 'Kop en halsschild (vooral aan de zijden) dicht 

 viltig gevlekt. Op de dekschilden vcreenigen zich de viltvlckken, vooral het bij J, tot twee 

 of drie, meer of ininder duidelijke, dwarsbanden; vooral op de meer vcrsiireid bestippelde 

 achterhelft zijn zij tnssclien de stippels en viltvlckken, in den regel, zeer dicht bruingrijs 

 behaard; de viltvlekjes zijn in den regel okergeel, soins gedeeltelijk of geheel witgrauw, zeld- 

 zamer krijtwit. Lengte 134—23', mm. Het ras pistor eenmaal in Rotterdam, vermoedelijk 

 uit timmerhout ontwikkeld, liet' type komt in Frankrijk en Noord-Afrika voor. Deze soort 

 ontwikkelt zich uit de hoogste takken van dennen en zwermt tegen den avond. 



2. galloprovincialis Oliv. 



Aciiiithoderes Serville. 



Sprictai borsUhw-i/ii^'- , iels langer dan hel lic haam; de leed/es, van af hel 31-, 

 ^geleidelijk in len,i;lc afnemend. Oogen zeer slerk iiilgerand. Halssehild veel breeder dan 

 'lang ; aan de zijden , i/t hel midden , mei een grooten , spilsen , kegelvormigen buil. Dek- 

 sehilden breed, veel breeder dan hel halssehild, ongeveer \\ maal zoo lang als breed, 

 aan hel uiteinde eenigszins afgcknol, bovenop vlak gedrukl; behalve de gewone, korle , 

 neerliggende beharing, zonder' opgerichte haren. Het laatste ster niet bij hel S zeer kort 

 en aan hel uileinde uilgerand ; bij het ? groot, eenigszins driehoekig. Dijen naar het 

 uiteinde knotsvormig verdikt. Voortarsen bij het S verbreed en aan de randen bewim- 

 perd , bij hel ï smaller en niet beivimperd. 



Van de 3 Europeesche soorten komt i in hel aangrenzend gebied voor. 

 Zwart, met een dicht grauw en bruin vlckkig viltkleed bedekt. Sprietleedjcs aan de basis 

 witgrijs bebaard, aan den top zwart. Halsschild van voren op de schijf met twee zwakke 

 bulten. Dekschilden, evenals het halsschild, met vele zwarte stippels bestrooid, naar de 

 schouders meer korrelig, met 3 meer of minder duidelijke, uit samenhangende vlekjes 

 bestaande, zwartbruine dwarsbanden. Schenen zwartaclitig en witgrijs gevlekt. Lengte 

 10 — 13.J mm. Op doode boomstronken als van berken en beuken; linii — Scpt. De larve 

 vreet gangen in allerlei loofboomeu, in de binnenlaag van de schors en gaat alleen dan in 

 bet spint om te verpoppcii. Perris vond de larve in linden, wilgen, populieren, kersen- en 

 okkcrnotenbooinen. Vooral in bcrgstreken. Niet inlaudsch. In de Rijnprov. 



(varius F.) (cl a vip es Schrank) 



28. A.canthocinus Stephens. 



(Aedilis Serv., Astynomus Steph.) 



Sprieten borstelvormig : bij hel i 2,1—5 maal-, bij hel s i|- 2 maal zoo lang als 

 hel lichaam; de leedjes van af het y , hetzij even lang of in lengte toenemende. 



