LXXII. Chrysomf.t.idae. 



387 



LXXII. Familie CHRYSOMELIDAE (Fig. 107). 



'ip. Iin. I. 1)11 11 ;i 

 II. Cr; |,l,ic.-|,li 



Deze onder ilcii naam vnn „lil.idkcvcrs, ('riiudliaantjcs nl' llaainjestorren" lickciidc t'arailic, is 

 met die der C ii r cii 1 io n ida c de grootste van alle Coleoptera. Dit is een gevolg van den grooteii 

 rijkdom en de groote versclicidcnlicid in den jiiantcngroci. Het liehaam is meestal Uaal en glanzig, 

 gewoonlijk van middelmatige grootte, ofwel klein ol" zelfs zeer klein; meestal kort, gedrongen, ovaal 



en meer of minder gewelfd, soms cylindervormig 

 (Cr y |i toee pli al i n i), ofwel slank en vlak, zelfs rond- 

 aelitig-sehildvormig (Cassida) of lialf-kogelvormig 

 (.S ph ae r od er m a); hetzij meer of minder levendig 

 nietaalklcnrig of zeer verschillend cenkleiirig, niet 

 metallisch, soms met banden, vlekken of strepen; 

 bij enkele Cassida-soorten bij het leven met fraaicn 

 metaal- of parcinioerglans. — Kop hetzij vooruitste- 

 kend en aan de basis eenigszins halsvormig ver- 

 smald (b. V. Donacia), of diep in het halsschild 

 teruggetrokken, met lootlrecht staand voorhoofd en 

 naar onderen gerichten mond (b. v. Clytra), of 

 wel onder den verhrecdcn voorrand van het bals- 

 schild verborgen en de mond naar achteren gericht 

 (Cassida). Clypcus veelal door een indruk of 

 eene groef van het voorhoofd gescheiden; de voor- 

 rand recht of (lauw uitgcrand en in de breedte 

 diep neergedrukt, waardoor aan de voorzijde eene 

 gladde dwarssirook gevormd wordt, welke bij vele 

 Donaciini en bij de Eumolpini ontbrceltt. — 

 Sprieten bijna altijd ii-, bij I's yl 1 i od es lo-ledig i), 

 op het voorhoofd vc'iór aan den binnenrand der oogen , of tnsschen de oogen, ook wel op den schedel 

 in groetjes ingeplant; draad- of snoervormig, of naar het uiteinde iets verdikt, bij uitzondering met 

 dikkere of vcrbreede eindleedjcs; meestal korter dan het halve lichaam, zelden langer, in welk geval 

 het halsschild noch zijbultjes, noch uitgerande oogen heeft; ook wel kort, met tandvormig verbreede 

 Iccdjcs, zeldzamer gezaagd of gekamd; bij het ^ van sommige Halt icin i zijn enkele leedjes verbreed. 

 — Oogen rond of langwerpig, soms aan de binnenzijde iets uitgerand. — Bovenlip duidelijk, hoorn- 

 achtig, van voren in bet midden gewoonlijk uitgerand. Voorkakcn krachtig, aan de binnenzijde uitge- 

 hold, met afgeronden of eenigszins hoekigen buitenrand, soms voorbij de bovenlip uitstekende of 

 sterk verlengd (het ^ van vele Cl y tra-soorten), gewoon toegespitst (Sagrini), meestal in tandjes 

 eindigend, welke alleen aan den top of nog aan weerszijden daarvan, bij de Hispini alleen aan den 

 bovenrand staan. Achtcrkaken klein, tweelobbig, grootendeels hoornachtig; de binnenlob gewoon, aan 

 de binnenzijde van boven bewimperd, de buitenlob dun, tastervoniiig, in den regel twee-deelig, 

 zelden ongedeeld. Kaaktasters 4-ledig, bet eindliil kegelvormig, ovaal, zelden min of meer bijlvormig. 

 Kin meestal klein en breed, van voren afgeknot of uitgerand. Tong in den regel breed, hoornachtig, 

 van voren afgeknot; bij de .Sagrini veelal zeer groot, vliezig, driehoekig ingesneden of diep 

 gespleten. I.iptasters 3-ledig. — Halsschild de basis der dekschilden soms omvattend, of veel smaller 

 dan deze en alsdan daarmede los samenhangend, met meer of minder scherp gerande zijden, niet 

 zelden in de voor- en achterhoeken met eene haarstip; bij Cassida ontbreken de voorhoeken, daar 

 de voor- en zijrand gemeenschappelijk afgerond is en daardoor het halsschild eenigszins halfcirkel- 

 vormig is; veelal ontbreken ook de werkelijke achterhoeken. — .Schildje in den regel driehoekig, 

 van achteren toegespitst of afgerond 2), bij Pachybrachys van achteren met eene verheven 

 dwarslijst; bij Stylosomus is bet schildje geheel verborgen. — Dekschilden bij uitzondering veel 

 korter dan het achterlijf (bij de wijfjes van vele Galerucini vi'iór het eierlcggen 3) ); bij Clytra 

 blijft slechts het pygidium onbedekt; aan het inteinde zijn zij elk afzonderlijk of te zamen afgerond, 

 in enkele gevallen afgeknot; riok grijpen zij veelal met het uiteinde van den naadkaut in eene groef 

 van het pygidium. Om des te vaster om de zijden van thorax en achterlijf te sluiten, vertoonen zij 

 meer of minder lange, breede epipleuren, welke dicht bij den zijrand staan, zeldzamer daarvan ver- 

 wijderd zijn, zooals bij de meeste Cassidini, wier dekschilden van een vlakken randzoom voorzien 

 en dakvormig zijn; verkleefd zijn zij bij Tiniarcha. De ojipcrvlakte der dekschilden is hetzij 

 verward bestippeld, of wel staan de stippels gedeeltelijk in onregelmatige, veelal in regelmatige 

 rijen of lijnen; soms zijn enkele tusschenniimten kielvorniig verheven. Bij gevleugelde vormen steken 

 de schouders der dekschilden sterk uit en zijn duidelijke scliondcrbinlen voorhanden. — De vleugels 



1) lii.i lift p'niis Niiniirllii-:i Italy uil (lüsli'lijk-Aiii' il-l.'ilip; liij v.'i-sdiei( 

 lot'djt^s, duur jtclH'i'lf vorsmcUiiif,'. tul ;t ^t'rediR'wni. 



2) Bij df fxulisriif Cli lainydiiii is liet sttiiidje van aciil.-rcii liiri-d pii i 

 wuurdigdf gemis 1* s i' u d ui: u I a s [i i , (^aslidti. vii-rliuiki^ , van aililfti'ii nti; 



^1 Vooral uuk liij licl /.uid-EuruiiPi'Sclip suli-gt'iiiis Ariiiia IJiap. 



'knol ut 111. 'I dr 



,1,1 li.l 

 ■ tandit 



