LXXII. Chrysomelidae. — 9. Cryptocephalus. 417 



13 Pygiiiiiim meestal zoiulcr, zcklun incc zwak aaiit;eiliiulc Inngskicl. Schiniiicrluiileii ihiidclijk 



breedcr c):in de basis van liet lialsschikl 14 



Pygidiuin bij het J altijd, bij liet $ meestal met cene diiideiijkc langskiel op lie aiiiterlielft. 

 Sclioudcrbiiilcii der dckscliilden niet brcedcr dan het lialsschild. Zijden van het halssclüld, 

 van ter zijde gezien, nagenoeg recht en eerst nabij de acluerhueken met eene geringe 

 kromming naar üiulercn. Deze soort is meer verwant aan aurcolus dan aan seri ce n s; het 

 g is aanmerkelijk kleiner dan het S, dat even groot is als de kleinste mannetjes van a n re ol 11 s. 

 Exemplaren uit het omliggend gebied zijn gewoonlijk op de bovenzijde glanzig groen , gccl- 

 koperklcurig, zelden liier en daar iets violetachtig aaiigeloopen ; in het meer zuidelijk gebied 

 (doch uok bij uitzondering in Relgië (Maloniie bij Namen)) veelal donker blauwgroen, 

 üiuierzijde donkergroen, cciiigszins koperkleurig of iets violetacluig, vrij dol'. Halsschild 

 vrij dicht, doch iets lijner en gewoonlijk meer verspreid bestippeld dan bij de in ons gebied 

 voorkomende exemplaren van aureolus, meestal sterk glanzig, met oFzondcr twee scheeve 

 iiidrLdiken voor het schildje. Dekscliildeii grof en dicht bestippeld, hier en daar iets dwars- 

 rimpclig en meer of minder, vooral bij het <?, met flauw aangeduide verheven langslijneu; 

 de stippels zijn hier en daar in onregelmatige rijen geplaatst. Pygidinm verspreid bestippeld. 

 Het (? heeft op het laatste sterniet een breedeii oiuliepen indruk, welke soms alleen aan de 

 basis als een dwnrsindruk zichtbaar is, en bij eene ab. cristaius Duf. aan de basis door 

 cene scherpe, gladde dwarsplooi begrensd is. De zwarte, verheven lijn, welke den achter- 

 rand van het 5e sterniet vormt, verbreedt zich in 't midden tot een korten, zeer breedeii , 

 glanzigen driehoek; bij aureolus is deze lijn gewoon. Rij het $ is de lijn aan den achter- 

 rand van het, zeer diep uitgeholde, laatste sterniet recht of nitgerand. Lengte 4^ -5J mm. 

 Op Compositen, struiken en allerlei grasbloemen; zij verschijnt, volgens ll'eise, iets 

 vroeger dan aureolus. Niet inlandsch. In lielgië bij Ijrussel, Fleurus , Laroclic, Malonne en 

 Orval; ook in de Rijnprov., Westfalen en Oldenburg. 



(cristula Duf., Bedel) (li y poch ae r idis L.) i) 



14 Halsschild naar voren en aan de zijden sterk gewelfd, zeer dicht en tamelijk grof bestippeld, 



aan de basis ter weerszijden van het schildje met een dwarsindruk, voor het schildje 

 eenigszins bultig opgericht; de zijden, van terzijde gezien, flauw S-voniiig gebogen, de 

 achterhoeken in eene scherpe lumt uitgetrokken. Lichaam fraai metallisch groen, zelden 

 goudgeel of koperkleurig (ab. c. pratorum SnlTr.), blauwgroen, fraai blauw (ab. c. cueriileus 

 Ziegl. i. coU.) of purperrood. Sprieten zwart, de eerste 4 leedjes groenachtig. Dckscliilden 

 iets dichter en minder grof bestippeld dan bij h y [lochaeri dis. Prosternum aan den 

 achterrand ingedrukt en afgerond, of driehoekig uitgesneden en aan weerszijden van een stomp 

 tandje voorzien. Bij het J" heeft het laatste sterniet een breeden, oiidiepen indruk, welke 

 aan de basis door twee tandvormige bultjes, zelden door eene eenvoudige dwarslijst begrensd 

 is; bij het grootere 2 is dit sterniet eveneens zwak ingedrukt, doch zonder de twee tand- 

 vormige bultjes. Lengte 6—7 mm. Gemeen op allerlei bloeiende Compositen, vooral op 

 Ceutaurea, Hieracium en Taraxacnin; Juni, Juli. Ik zag vooral vele exemplaren uit 

 de duinstreek (bidcns Thoms., Bedel) 7. sericeus L. 



Halsschild korter, naar de zijden veel minder gewelfd; meer verspreid en minder grof bestip- 

 peld, aan de basis niet of slechts zeer flauw ingedrukt; de zijden, van ter zijde gezien, 

 bijna reclit, slechts dicht nabij de rechte achterhoeken iets gekromd. Dekschilden in den 

 regel dieper en grover bestippeld en meer dwarsrimpelig dan bij sericeus; ook zijn 

 cenige verheven langslijnen, vooral naar het uiteinde, meer aangeduid. Overigens gelijkt deze 

 soort zeer op sericeus en is dikwijls moeiclijk te onderscheiden. Ook is zij evenzoo 

 veranderlijk in kleur; metallisch groen, vuil donkergroen, koperkleurig, rondachtig-bronzig, 

 blauwgroen, blauwachtig of violet (ab. c. 'coeraltsceiis Schilsky). Bij het ^ is de achterrand 

 van het laatste sterniet zwak, doch duidelijk driehoekig nitgerand; daarvóór bevindt zich 

 een smalle , ondiepe indruk , welke aan de basis niet door eene dwarslijst of twee tand- 

 vormige bultjes begrensd is. Bij het J is het laatste sterniet diep uitgehold en aan den 

 achterrand die]i driehoekig uitgesneden. Lengte 5^- — 73 mm. Zeer verbreid in de grenspro- 

 vinciün, op Compositen; Mei — Juli. Zij werd nimmer in de duinstreek gevangen. 



8. aureolus SulVr. 



15 Voorhoofd in beide seksen ongevlckt. Halsschild bij het <J aan den voorrand niet geel gezoomd. 16 



Voorhoofd bij het 5 met een geel vlekje tegen de bovenlob der uitgerande oogeii , bij het ^ 

 met eene groote, tweelobbige, gele vlek. Trochaiuers zwart, voorcoxae meestal geelrood. 

 Donkerblauw, op het halsschild veelal met iets gioenachtigen weerschijn; de dekschilden 

 veelal meer helder blauw, zelden violet. Sprieten zwart; de eerste 5 leedjes geelrood, 

 op de bovenzijde, althans van het ie lid, iets gebruind. Halsschild grof en vrij dicht, 

 naar voren iets lijner, aan de zijden veel grover en eenigszins rimpelig bestippeld. Dck- 



1) Vul^fiis ÏWtlii nm de Li-ii-lirijviiiji vaii li j jiurliu e i-i d is duur l.iniu- dud.-ii nj. liastruidru viridulu de (ii 



