LXXII. Chrysomklidak. — 9. Cryptocepualus. — 10. Pachvürachys 425 



gcliecl zwart:iclitii> (ah. c. i:\ilis Stcpli.). Priisttnuiin tiissclicn ile coxac zeer breed; met ceiic 

 sterke, liooge, dnkvorniige langskiel, welke aan ilcii voorraiul als een .s|iitsc hoek naar 

 onderen uitsteekt; de aeluerrand is iets ingesneden. Uczc soort is litngwer|iiger en veel 

 kleiner dan uccllatiis, zwart, liij liet ^ is het voorste gedeelte van den kop geheel geel, 

 bij het 5, behalve de pekzwartc clypeiis, geelbruin. Halsschild nauwelijks zichtbaar be- 

 stippcld. Scbildje met afgeriniden top. Dekschilden met kraiiitige stippclrijen , van welke de 

 binnenste aan liet uiteinde nagenoeg verdwijnen, l'.ij ab. e. ^ il tg ra:// mus StilVr. gaat van uit 

 het voorste gclc gedeelte van den kop een s.nalle gele zoom tot in de niiranding der oogen ; 

 bij ab. c. (J ocularis lleyd. bevindt zich slechts eene kleine gele stip in de iiitranding der 

 oogen. Lengte 2—2^ mm. Gemeen op wilgen en berken. De ab. c. dtgrammtis en ocularis 

 zeer zeldzaam 26. lablatus L. 



10 Paclijbraehys Redtenbacher. 



Sprieten draadvormig ; oogen groot ^ niervormig , de bovenste lob iets breeder en 

 langer dan de onderste. Halsschild sterk verbreed ; de voor rand nagenoeg recht , de 

 achter rand iets tegen het schildje uitgezakt, de zijranden sterk naar onderen gericht 

 en met een kantigen zoom ; de basis met een scherpen randzoom en onmiddellijk daarvoor 

 ?net eene rij uiterst dicht staattde stippels. Schildje in twee deelen gedeeld ; het voorste 

 vierhoekig , naar achteren iets versmald, opivaarts gericht en recht a f geknot ; het 

 achterste driehoekig en uitgehold. Dekschilden cylindervormig , aan het uiteinde gemeen- 

 schappelijk afgerond-afgeknot ; slechts zwak gnvelfd , aan de basis en om het schildje 

 sterk opgericht ; meestal met onregelmatige stippelrijen of hier en daar , vooral van 

 voren, verward bestippeld. Onderzijde fjn wi tachtig behaard. Poolen matig lang, de 

 voordijen veel breeder dan de oi'erigen en ongeveer driemaal zoo breed als de voor- 

 schenen. Voorco.xae door eene tamelijk breede , iets gegroefde voortzetting van het pro 

 sternum van elkaar gescheiden. Bij het steeds kleinere, slankere i is het eerste tarslid 

 der voor- en middelpooten verbreed en het laatste stemlet in de breedte ingedrukt, icelke 

 indruk meestal aan weerszijden bewimperd is. Bij het % het laatste sterniet met eene 

 zeer diepe uitholling. De soorten van dit genus zijn gewoonlijk zwart met geel gevlekt. 

 — Zij leven op wilgen , hazelaars en enkele andere struiken en heesters — De larve 

 van P. h ierogly p hicus is door Rosenhauer beschreven. 



Van de ± 40 Europeesche soorten komen i /// Nederland en i in het aangrenzend 

 gebied voor. 



Episternen van den mcsothorax witachtig ot' roodgeel. De weinig bnltige, gewoonlijk meer ol' 

 minder samenhangende, gele vlekken op de dekschilden zijn (vooral de buitenste) duidelijk 

 bestippeld. üivenzijde geel, de voorraml van den clypciis, eene stip aan weerszijden boven 

 den sprietworicl , de middengroet" van liet voorhoofd en de schedel zwart; soms is de kop 

 grootendeels of geheel zwart. Halsschild niet 5 zwarte vlekken, die tot eene M-vormigc 

 liguiir ineenvloeien ; soms is het halsschild bijna geheel zwart. Dekschilden elk met 5, 

 meer of minder samenhangende, zwarte vlekken, welke soms gescheiden blijven en van welke 

 de eene of de andere kan ontbreken (ab. c. icteruus VVeise); ook kunnen de vlekken nage- 

 noeg geheel ineenvloeien, waardoor de dekschilden bijna geheel zwart zijn (ab. c. 'tristis Laicli., 

 liislrio F.). Pooten roodgeelachtig, de voordijeii met donkere niglijn; iniddel- en acliterdijen 

 naar het uiteinde zwartachtig en witgeel gevlekt; tarsen en veelal ook de iniddel- en achter- 

 schenen op de onderhcift gebruind. Pygidiii-n met twee gele vlekken, welke soms zeer klein 

 zijn en ook geheel kunnen ontbreken. Lengte ;,\ — 4 mm. Op wilgen. In aantal bij Maastricht, 

 Juli; ook enkele malen in de dninstrcek (Wassenaar en Zandpoort; juni. Juli) aannctrofleii. 



I. hieroglyphtcus Laicli. 



Episternen van den mesothorax zwart. De over het algemeen kleinere, maar meer bultige en 

 doorgaans gescheiden gele vlekken op de deks-jliilden zijn in 't geheel niet of nagenoeg niet 

 bestippeld. Ook zijn de dekschilden meer verward bestippcKI dan hij h ie r o gly |) h i c ns. 

 Pooten roodgeelachtig, de voordijen met donkere ruglijn; liij de middel- en acliterdijen of 

 alleen bij deze laatsten is de zwarte vlek breeder en omsfuit gewoonlijk eene witachtige 

 topvlck; ook is het uiteinde der aclitersclieuen en der afzonderlijke tarslecdjes veelal gebruind. 

 Het pygidium is geheel zwart. Halsschild gewoonlijk dichter bestippeld dan bij de vorige 

 soort; aan den voor- en zijrand geel gezoomd, van voren met ccnc korte gele middellijn 

 CU aan weerszijden met eene, met den voorrand samenhangende, gele vlek, bovendien met 

 twee gele vlekken voor de basis; zelden is het halsschild geel, met eene M-vormige zwarte 

 tiguur. Lengte 3 — 3e mm. Op hazelaars en op wilde rozen, ook op eiken. Niet inlandsch. 

 Deze soort, welke veela! met tesselatus Oliv. (histrio Oliv.) verward werd, werd in 



