426 LXXII. Chkysomeliüak. — 10. Pachybkaciiys. — 11. Oohorphus. — 



Pachnephorus, 



groot ;i:iiu;il gevonden in l'icigië bij Villcrs-le-Tcniplc , Mei; rn)l; l)ij Seliaerliceii. lii tle Rijn- 

 prov. bij Al;en, Crel'elil, ^ii^^eldllr^ en Ahrweiler, onj; bij Durcmmul. 



(Iiistrio Recit.j Cpicus \Veise_) 



III. Sub-Familie CHRVSOMELINAE. 



VI. Tribus E u M o L P I N 1. 



1 1. Ooiiiorphiis Gaitis. 



(Lnniprosonia Lac. (pars) nee Kirby) 



Liihaaiii ri-'or/ni;^' , sterk f^cd'clfd ; Jialsscliild en deksehildeit in eenc ice/T/'n,!^ ;^e- 

 Icgen. Kop klein , in het tialssclüld teruggetrolilien , met vertil;aal staand voorhoofd ; de 

 mond grootendcels door het hoog gewet/de , uitstekende prosternum bedekt. Sprieten den 

 achterrand van liet halsschild bereikend. Oogen groot , grof gefaeetteerd. Halssehild 

 dubbel zoo breed als lang, naar voren sterk versmald, aan de basis nagenoeg zoo breed 

 als de dekschilden en. daartegen vast aangesloten , met rechte achterhoeken. Schildje zeer 

 klein. Dekschilden aan de schouders iets verbreed , naar achteren geleidelijk versmald 

 en aan het uiteinde te zamen afgerond, het achterlijf geheel bedekkend; de epipleuren 

 van voren breed , op de hoogte van het eerste sterniet plotseling versmald , met twee 

 groote groeven tot opneming der knieën Het metasternum reikt over het mesosternum 

 tot aan het prosternum en is aan iveerszijden tot opneming der achterdijen uitgehold ; 

 deze uitholling zet zich van buiten naar binnen in schuine richting voort op het eerste 

 sterniet , 7vaar de aehterscliencn en achtertarscn worden ingelegd. Laatste sterniet aan 

 weer zijden op den bovenrand met eenc rij , zeer dicht aaneenstaande , streepjes. Poolen 

 kort: de dijen matig dik, niet eenc groef 7'oor de schenen; deze met ecne uitranding 

 7'oor de ti/rscn. Klauivlid zeer klein , bij onze inheemsche soort met gewone klauwen. 

 De soorten van dit genus lierimieren in habitus veel aan de Bvrrh/dae {Simplo- 

 caria) en mik <uin de Phalacridae; wanneer zij gestoord worden , trekken zij de 

 poolen in , laten zich vallen en houden zich als dood. 



De eenige Europcesche soort komt ook in Nederland voor. 



Bronzig-zwarc, stcrl; glanzig, op de bovenzijde onUeliaard. Sprieten zwart, liet ;e lid licht- 

 rood; liet 7c tot iie lid stcrl; verbreed. Halsschild lijn bestipjield. Dekschilden met matig 

 fijne stippelrijcn en brcede tiisschcnrtnrrten, welke spaarzaam lijn bestippeld en de stippels 

 soms in onregelmatige langsrijen gerangschikt zijn. De grootere exemplaren (vermoedelijk 

 het 5) zijn in 'c oog vallend krachtiger bcstippeld en hebben gewoonlijk een groefje nabij 

 den achterrand van het laatste sterniet. Lengte 2}—.; mm. Tnsschcn gras en op struiken, 

 volgens Kedel <\\i klimop. Meermalen in de omstreken van Maastricht, Jnni tot Aiig.; ocjI; 

 eenmaal bij Zeist i. concolor .St. 



Pachnephorus Redt. 



Lichaam langwer/>ig , gewoonlijk bronskleurig ; op de bovenzijde verspreid of dichter, 

 witachtig besehubd. Kop tot aan de oogen in het halsschild teruggetrokken. Sprieten 

 ongeveer half zoo lang als het halsschild, de laatste 5 leedjes aanmerkelijk verbreed. 

 Halssehild even lang als breed ; met nagenoeg rechte, duidelijk gerande, zijden. .Schildje 

 klem , la?igwerpig. Dekschilden ei'i'orinig of elliptisch , duidelijk breeder dan het hals- 

 schild , aan het uiteinde te zamen afgerond; met stippelrijen of stippellijnen , bij de in 

 ons gebied voorkomende soorten met ver^ward bestippelde tusschenruimten ; epipleuren 

 niet gegroefd. Prosternmn tussehen de voorco.xae met sprictgroeven. Alesosternum duidelijk 

 zichtbaar. Achterlijf met 5 stern Hen. Het korfje der jniddelschenen 7<ormt , nabij het 

 uiteinde aan den buitenrand , een tandvorinig uitsteeksel. Tarscn tamelijk breed Klamven 

 gewoon of iets aan de basis getand. 



De soorten van dit genus leren op zonnige plaatsen , langs oevers , op het zand en 

 tussehen planten. 



l 'an de 1 1 Europeesclie soorten komen 2 /// het aangrenzend gebied i'oor. 



