436 LXXII. Chrysomelidae. -- 14. Chrysomela. 



Dekscliilden vrij diclit en krachtiger bestippeld dan liet halssu-liild, langs den naad en langs de 

 zijden ir.et de aanduiding van stippelrijen; bij enkele exemplaren zijn verscheidene stippelrijen 

 aangeduid. Bij het $ is het laatste sterniet iets gewell'd, hij het S aan weerszijden iets inge- 

 drukt. Lengte 6— 8| nini. Zeer gemeen op vochtige grasplaatsen en langs slooten, op ver- 

 schillende Labiaten, als: I, aniium, Gleclioma licderacea, Mentha en Lycopns 

 europaeus 14. polita L. i) 



22 Halsschild niet eenc randstrook, welke van achteren door eene diepe langsgroef, van voren 



door een grol' bestippelden , al of niet aangeduidcn , vlakken indruk begrensd wordt; vrij 

 dicht, grol' en fijn doorecu, bestippeld. De zijden van liet prosternum zijn gcchagrineerd en 

 dol' (Sub-gen. C h r y so in o r p h a Moisch.). Dekscliilden vrij dicht en krachtig bestippeld, 

 hier en daar met de aanduiding van scippelrijen. Lichaam langwerpig-ovaal, bij het g met 

 meer parallele, bij het $ met meer afgeronde zijden; op de onderzijde donker violet; op 

 de bovenzijde vurig meiallisch rood, met 3 langsbanden op het halsschild, ook de naad en 

 3 langsbanden op elk der dekscliilden violet; deze violette langsbanden gaan aan de randen 

 geleidelijk in het groenaclitigc en in het geelkopcrklcurige over. Bij liet $ zijn de eerste 3 

 tarsleedjes matig verbreed; het laatste sterniet is veel minder in de breedte gewelfd dan bij 

 het $, met een ineer of minder duidelijk middengroefje aan den voorrand. Lengte 6J— 9' mm. 

 In zaudige, dorre streken; vooral op Sarothamnus vulgaris, ua hevigen regen. 'Volgens 

 Beiicl leelt zij wellicht op Thyinus serpyllum. Over 't algemeen zeldzaam; Brunimen, 

 Wagcniugen, Ziitpheu; niet zeldzaam in de omstreken van Maastricht . . 15. cerealis L. 2) 



Halsschild zonder langsgroefjcs of indrukken, aan weerszijden slechts met eene grovere be- 

 stippeling, daardoor is geen randstrook aan weerszijden van liet halsschild duidelijk aange- 

 duid. De zijden van het prosteriiuin sterk glanzig (Sub-geu. Clirysomela i. sj).). Onder- 

 en bovenzijde met dezelfde kleur 23 



23 De eerste sprietlecdjes op de boven- en ook op de onderzijde bijna geheel metaalkleurig, 



hoogstens een weinig roodachtig aan het uiteinde. Halsschild iets neergedrukt, naar achteren 

 niet versmald of iets verbreed 24 



De eerste twee of drie sprietlecdjes, ten minste op de onderzijde, duidelijk rood. Halsschild 

 geweltd, naar achteren iets versmald; weinig dicht, grof en fijn dooreen, bestippeld, de 

 bestippeling naar de zijden grover en dieper; de grenzen van eene randstrook slechts door 

 de opccnhoopiiig der grove stippels aangeduid. Dekscliilden diclit, krachtig en eenigszins 

 rimpelig bestippeld, met vele naaldkrasjes en enkele stippeltjes in de tnsschenruimten. Deze 

 soort gelijkt zeer op menthastri, doch is reeds dadelijk te onderscheiden door de 

 meerkleurighcid der dekscliilden. Goudgroen of eenigszins geeikoperkleurig, door de grovere 

 bestippeling minder sterk glanzig dan menthastri; het halsschild, de naad en een meer 

 of minder duidelijke veeg over het midden van elk der dekscliilden meer helder groen; 

 soms is de kleur meer donker groen, zonder merkbaren goudglans, maar op kop, halsschild, 

 alsmede de naad en het grootste gedeelte van het midden der dekscliilden blauw- of blauw- 

 violetachtig. De ab. c. 'fiilitida F. is goudkleurig-koperrood , meer of minder vurig rood; de 

 naad en een langsbaud op elk der dekschilden groen, soms met violeiachtige kern; hierbij 

 kan nog de middellijn en een verbreede zoom aan weerszijden van de basis van het hals- 

 schild blauwachtig zijn. Bij het J" heelt het laatste sterniet een middengroefje aan de basis. 

 Lengte 8 — 10 mm. Óp Tanacetuin vulgare en langs slooten tusschen weilanden, op vele 

 plaatsen niet zeldzaam lö. graminis L. 



24 Tarsen, naad der (ickscliilden en in den regel het geheele licliaam helder groen, goudkleiirig- 



groen of met geringen roodkoperkleurigen weerschijn; zeer zelden bruinachtig-bronskleurig, 

 eenigszins roodkoperglanzig (ab. c. resplendens Siiffr.) 3). Deze soort is breeder en minder 

 gewelfd dan graininis, mar achteren gewoonlijk meer verbreed; het halsschild naar voren 

 meer versmald; dekscliilden op de achterlielft niet in eene regelmatige welving afvallend, 

 doch gewoonlijk eenigszins vlak gedrukt, nimmer over het midden met eeii langsbaud of 

 veeg, welke door eene andere kleur van de overige deelen afsteekt. Halsschild niet dicht, 

 doch in den regel vrij diep bestippeld; de stippels worden naar den zijrand grover, meer 

 groefachtig en staan dichter opeen. Dekschilden niet zeer krachtig bestippeld, vooral op de 

 binneuliclft is de bestippeling in cenige, weinig duidelijke langsrijen geschikt; de tusschen- 

 ruimten zijn uiterst fijn bestippeld en van fijne naaldkrasjes voorzien. Het kleine, minder 

 verbreede f heeft 0|i het laatste sterniet een middengroefje aan de basis. Lengte /i^ — loi mm. 

 Zeer gemeen 0|i Mentha aquatica en Inula d yse 11 te ri ca, langs beken in de omstreken 

 van Maastricht, vooral in Juli. Ook eenmaal bij A|ieldooru en Venlo. De ^h.c.respUnilens 

 bij Kerkrade, Sept. . . .' " I-». menthastri Siill'r. 



1} Duor de buerenjeugd «Moertje» genoemd. 



2) Van deze soort kuiiieii verselieidene variëteiten eii kleur-aberralies voor iii de jicriislrekfn v;iii (lo-st- en /uid-Kuropj 



3) In Znidousl-tuiropa konjeii uuk Idauwe ut viulelte exemplaren ïour. 



