LXXU. Chky.scjmklihak. — Sclerophaepox. — 19. Phaedon. 443 



Scleropliaedon Weise. 



Dit genus onderscheidt zich van Phaedon door de navoli^cnde kenmerken. Lichaam 

 hard, 07igevleiii^^cld , hoog gewelfd, met den habitus van eene C hry so mela. Halsschild 

 aan den voorrand zonder randlijn. Dekschilden met 9 rijen, uit wijd uiteen staande, 

 grove stippels gevormd. Voorcoxae even zoo ver van elkaar verwijderd als de middel- 

 coxae , de voortzetting van het prosternum daardoor zeer breed ; mesosternum zeer kort, 

 het midden nagenoeg geheel door de prosternaal-voortzctling bedekt , naar voren gelei- 

 delijk af hellend, de voorrand hoog opgericht. Derde tarslid aan het uiteinde slechts iets 

 uitgerand. 



De eenige EnropeescJie soort komt ook in het aangrenzend gebied voor. 



I.icliaam brccd-eiroiui, nagenoeg liaU'-kiigcIvorinii;; donker liriiinachtig-bninskleurig, groenaciuig- 

 bi-onskleiirig, roodkopcrkleiirig, zwartgroen of zwart met gewoonlijk bhuiw- ofvioletaclitigeii 

 weerschijn (ab. c. obsciinis Weise). Het schildje gewoonlijk roodkoperkleiirig-violet. Sprieten 

 en pooten pckbriiin (jI' bijna zwart. Dekschilden aan het niteinde in ccne vrij lange, bij 

 var. orbicidaris Snft'r, Qcwiniiulicn.f \Vei--c) in eene zeer korte, breede spits nitgetrokkcn; met 

 grove stippeh'ijcn , wier stippels elk in een, door fijne ingekraste streepjes gevormd, vakje 

 geplaatst is. Het ^ is kleiner en iets glanziger dan het $, de dekschilden aan de zijden 

 minder afgerond. Lengte 3J — 4 mm. Op beschaduwde plaatsen langs bergbeken, vooral in 

 de eerste helft van |nli. De larve, welke op die van eene Chrysoniela gelijkt, is door 

 Miirkel en Il'eisc beschreven; zij vreet aan de bladen van Malacliium aqnaticum of 

 S teilaria nemorum. Niet inlandsch. In de Rijnprov. bij Aken en Elberfeld. 



(c a r n 1 o 1 i c n s Germ.) 



19. Phaedon LatreiUe. 



Lichaam kort-eivormig of meer of minder kogelvormig gewelfd , geheel metaal- 

 kleurig. Sprieten van af het ^e lid naar het uiteinde verdikt. Eindlid der kaaktasters 

 eivormig. Halsschild minstens de helft breeder dan lang, naar voren duidelijk ver- 

 smald, eenigszins trapeziumvormig ; aan de basis niet gerand, langs den geheelen voor- 

 rand met eene duidelijke, verdiepte lijn, waardoor de rand zelf, in den regel smal, 

 bij P. tumidulus wat breeder opgericht is. Schildje driehoekig. Dekschilden met 8, 

 dicht opeen bestippelde , strepen en eene, gewoonlijk minder regelmatige , soms dubbele, 

 stippelrij langs den zijrand, wier stippels gewoonlijk ver uiteen staan. Voorcoxae 

 veel dichter bijeenstaande dan de middelcoxae , de voortzetting van het prosternum daar- 

 door veel stnaller ; deze grijpt op het mesosternum in eene smalle, diepe dwarsgroef, 

 welke van achteren duidelijk gerand is en van het mesosternum slechts eene dwarsstrook 

 vrij laat. Het T,e tarslid duidelijk tit<eelobbig. Klauwen ongetand. Gevleugeld , behalve 

 bij , de niet in ons gebied voorkomende , P. s eg nis Weise. 



De soorten leven langs oevers, vooral op C r uc ifere n , enkelen ook op Veronica- 

 en R a nu n e 11 lus-soorten en op planten langs de zeekust. De larven vreten aan de bladen 

 en kruipen om te verpoppen in den grond, waar zij uit aarde kogeltjes vervaardigen. 



De larve en pop van P. pyritosus zijn door Rosenhauer , die van coc h lear iae 

 door Letzner , van ar mor ac ia e door Cornelius en de levensgesckwdenis van tumi- 

 dulus is door Hart beschreven. 



Van de <S Europeesche soorten komen 4 /// N'ederland en 2 /;/ het aangrenzend 

 gebied voor. 



I De zijden der dekschilden, op de buitengrens der epipleuren, slechts op het eerste derde 

 gedeelte, met eene scherpe randlijn; de naad aan het uiteinde zonder randlijn. Meiasternnm 

 zonder eenig onbestippeld zijstuk, of eenige aanduiding van ecnc dijlijn. Lichaam ovaal, 

 hoog gewelfd, in 't oog vallend door de zeer dicht opeen staande stippels der langsstrepen 

 op de dekschilden. Halsschild vrij dicht en lijn bcstippeld. Dekschilden in de tusschenruimten 

 niet dicht bestippeld, zonder schouderbuilen. Bruinachtig-bronskleurig, zelden donker groen- 

 aclitig of bronzig-zwart. Sprieten, schenen en tarsen pekzwart tot roodbruin. Gevleugeld. 

 Bij het $ is het eerste tarslid zwak verbreed. Lengte 3—3* mm. Op bloeiende Ranun- 

 c ui us-soorten. Op weinige [ilaatsen aangetroffen; Cuijk, Roosteren, Roermond en bij Sclie- 

 vcningen onder aanspoelsel van de zee. Ook in België en bij Aken. 



(graminicüla Drap., graniinis Panz., orbicularis Redt.) i. pyritosus Rossi. 



