444 LXXII. Chrysomelidae. — 19. Phakdon. 



De zijden der dckscliildeii met eene gcliccl doorlonpeiide, scherpe ruiidlijn, welke zich van 

 achteren met de randlijn van den naad vereenigt. Metasternum aan weerszijden niet een 

 onhcstippcld groot zijstuk en met eene dwars of schuin geplaatste dijlijn z 



2 Halsscliild van voren met een zeer smallen , gclijkmatigen randzoom, welke door de scherpe 



randlijn gevormd wordt; over bet midden duidelijk bestippeld 3 



Halsscliild van voren met een tamelijk breeden randzoom, welke aan weerszijden, achter elk 

 oog, plotseling smal wordt; het midden nagenoeg onbestippeld. Deze soort gelijkt op groote 

 exemplaren vaii cochleariae, donkerblauw tot inetallisch-groen; de eerste twee spriet- 

 leedjes en bet uiteinde van bet laatste sterniet veelal roodachtig. Dekschilden niet zeer 

 regelmatige, iijiie stip)icllijncn en uiterst lijn gccliagrineerde lussclieiiruimten. Lengte 3^ — 4 mm. 

 Niet inlandsch. Deze, langs de Kngclsche kust (o. a. hij Hastings en op VViglit) en in Noord- 

 Westelijk Frankrijk voorkomende, soort zon wellicht in Uelgic en in de prov. Zeeland 

 kininen worden aangctrolVen (tnmidulus Germ.) 



3 De ruimte tusschen de 8e stippelrij en den zijrand der dekschilden is nagenoeg zoo breed als 



de 7e en 8e tusschenrnimten te zamen; zij vertoont eene rij, bestaande uit wijd uiteenstaande 

 sti|'|)els, welke meestal grootcr en dieper zijn dan die der stippelrijcn 4 



De ruimte tusschen de 8e stippelrij en den zijrand der dekschilden is, althans van voren, 

 breeder dan de 7e en 8e tusschenruimten te zamen; zij vertoont eene, uit zeer iijne, wijd 

 uiteenstaande stippels bestaande, veelal onduidelijke stippelrij, welke dichter bij den zijrand 

 dan bij de 8e rij staat. Lichaam kogelvormig-eirond , zeer gelijkmatig gewelld; zwartachtig- 

 bronsgroen of bronzig-zwart, de dekschilden gewoonlijk met geringe donker roodkoperkleu- 

 rige tint; bij ah. c. riolaceiis Weise is de gehcelc bovenzijde o 1' zijn alleen de dekschilden 

 donker roodUoperkleurig-violet ol' -blauw, ot' zwart-violet. Sprieten en pooien zwart; bet 

 uiteinde der eerste sprietleedjes, benevens de knicün en tarsen gewoonlijk roodachtig. Hals- 

 scbild vrij dicht en tamelijk lijn bestippeld. Dekschilden met zeer regelmatige, Iijne, doch 

 scherpe stippellijnen, wnartiit de stippels niet zoo duidelijk uitkomen als bij andere soorten. 

 Lengte 2.\ — 3 nini. 0|i wilgen, langs bergbeken en rivieren. Niet inlandsch. In Westfalen. 



(sabidicola Sufl'r., gramicus Redt.^ (laevigatns Dfts.) 



4 De eerste twee sprietleedjes geheel bronzig-zwart 5 



De eerste twee sprietleedjes geheel of ten minste op de onderzijde rood of rood gevlekt. 

 Dekschilden met zwakke of onduidelijke scliouderbuil en nagenoeg zonder indiuk aan de 

 basis van de 5e stippelrij. Langwerjiig-eirond , on de bovenzijde donkerblauw of lichter of 

 donkerder groen, met gcringen geelkoperkleiirigcn weerschijn Cab. c. neglectiis Salilb.), 

 donkerder of lichter violet of eindelijk zwart (ab.c. *hederae Sjffr.). Halsscliild verspreid 

 en lijn, naar de zijden krachtiger en dichter bestippeld. Dekschilden met fijnere of sterkere 

 stippellijnen, welke voor het uiteinde met elkaar verbonden zijn. Bij pas uitgekomen exem- 

 plaren zijn de schenen aan het uiteinde, de tarsen en veelal ook de laatste sterniten aan 

 den achterrand roodachtig. Lengte 3—4 mm. Zeer gemeen op Cruciferen, vooral op 

 Nastnrtium amphibium en palustre, langs slooten en rivieren; bij Purmerend een- 

 maal zeer schadelijk aan mosterd {Kitzema Bos") z. cochleariae !•'. 



5 Dekschilden met eene duidelijke schouderbuil en een duidelijkcn langsindruk aan de basis van 



de 5e stippelrij. Lichaam breed-eirond , slechts matig gewelfd: zwarthlauw, veelal met groen- 

 acbtigen weerschijn, vooral op de onderzijde. Deze soort gelijkt overigens op cochlea- 

 riae, doch onderscheidt zich doordat de clypeus door eene diepe, meestal hoekig gebogen 

 lijn van het voorhoofd scherp gescheiden is; bij cochleariae zijn alleen de beide diepe 

 zijstukken van deze lijn aanwezig en is het middengedeelte gewoonlijk geheel onderbroken; 

 ook zijn de eenkleurig bronzig-zwarte sprieten duidelijk dikker en de voorlaatste 4 leedjes 

 duidelijk breeder dan lang, breeder dan bij cochleariae. Halsscliild gewoonlijk dichter en 

 regelmatiger bestippeld, naar voren iets meer versmald en aan de zijden meer afgerond. Oji 

 de dekschilden komen de stippellijnen tusschen de sterkere besiippeling der tusschenruimten 

 minder duidelijk uit, vooral op het uiteinde, waar zij in 't midden meer dooreen vervvard 

 zijn. Laatste sterniet roodachtig gezoomd. Onderzijde duidelijk, dicht gcchagrinecrd en 

 daardoor eenigszins dof zijdeglanzig; bij cochleariae daarentegen glanzig, niet gechagri- 

 neerd, doch verspreid en lijn bestippeld. Lengte 3^ — 4 mm. Niet zeldzaam in moerassige 

 weiden, langs oevers van slooten en vijvers; op Cruciferen, vooral op Nasturtium- 

 soorten, ook op Cochlearia armoracia. 



(betidae Kust., cochleariae Panz., veronicac Bedel) 3. armoraciae L. 

 Dekschilden met minder aangeduide of onduidelijke schouderbuil. Lichaam minder breed, sterk 

 gewelfd en van achteren meer afgerond. De iets sterker bestippelde buitenste strepen en de 

 stippelrij langs den zijrand der dekschilden kennen duidelijker uit de bestippeliug der tus- 

 schenruimten te voorschijn dan bij armoraciae; ook vertoonen de tusschenruimten eene 

 fijne, maar duidelijke, dwarsrimpelige sculptuur, welke bij armoraciae ontbreekt. Boven- 

 zijde lichter of donkerder metallisch-groeu , veelal met donkerder kop en halsscliild; of 



