l.XXII. Chrysomelidae. — 21. Melasoma. 447 



aan liet iiicciiide roodachtig; de dijwortel, een meer of minder groot gedeelte der selicnen 

 en de acluerranden der stlrniten stroogeel; soms zijn de schenen gelicel donkergroen. Bij 

 liet ^ zijn de schenen en tarseii dnidclijlc verbreed en vertoont liet laatste sterniet aan den 

 achterrand eene dwarsgroef. Lengte 6i— 8 mm. Op wilgen, o. a. op Salix fragilis. Uit- 

 sUiitend bij Roermond gevangen. In België en in gront aantal bij Ceninienicli nabij Aken; 

 ook bij Düsseldorf 7- vigintlpunetata Scop. 



Halsschild geheel metaalkleurig 4 



Halsschild met geelachtige of roodgele zijden, waarin meestal eene zwarte stip, zelden twee 

 samenhangende stipjes; bij ah.c. *tkuriicka Weise is de geheele voorrand rood omzoomd, 

 en loupt bi.vendieii vaii 'af de basis aan weerszijden eene schinn naar voren gerichte, 

 roodgele lijn. Dekscliilden aan de basis slechts iets brecdcr dan de achterrand van het hals- 

 schild, naccnoeg zonder de aanduiding van eene scluiuderbnil. Zwart, metaalglaiizig, zwart- 

 blauw of zwartaclitig-bronsgrocn. Dekschilden lichter of donkerder violet, soms iets blauw- 

 acbti", veelal bruinachtig-bronzig, of nog met niterst gcringen groen- ol roodkoperkleungen 

 weerschijn. De eerste zes sprierleedjes min of meer roodachtig; veelal een smalle zoom aan 

 de zijden der laatste twee sterniten geelachtig of roodgeel. Bij het kleine g zijn de dek- 

 schilden glanziger dan bij het J, ook is het halsscliild naar verhonding grooter en hreeder, 

 zijn de schenen en tarsen verbreed en vertoont het uiteinde van het laatste sterniet eene 

 dwarsgroef. Bij liet i zijn de dekschilden aan het niteinde nagenoeg gelijkmatig afgerond en 

 is aldaar de bovenste liaadhoek der epipleuren afgerond, de onderste iets tandvormig ver- 

 lengd; bij liet 2 daarentegen steekt de bovenste naadhoek als een korte, brcede , naar 

 achteren opgerichte tand, ver voorbij den ondersten nit. Bij sommige wijfjes is de lederachtige 

 chagrineering in de tnsschenrnimten der stippels sterker en daardoor zijn de dekschilden zeer 

 dof zijdeglanzig. Van deze soort komen twee vormen voor, zoowel violetaclitige als bronzigc, 

 de een met eenkleurig groenaclitig-zwarte pootcii, de ander (var. geiiiciilatii DIts.) i) met 

 geelroode pooten, bij welke de tarsen van boven zwart en de knieën meestal zwart ol 

 zwartgroen blijven; overgangen zijn niterst zeldzaam. Lengte 6—75 mm. Zeer gemeen, vooral 

 de var. ^erticulata, op Salix rejiens; o. a. in groot aantal, in jniii, m drassige dniii- 



pannen .' . ., ö. collar.s L. 2) 



De eerste 6 sprietleedjcs geheel bronzig- of blaiiwacliiig-zwart. Dckscliilden rood 5 



De eerste 6 sprietleedjes geheel of gedeeltelijk roodachtig. Dekschilden metaalkleurig, met of 



zonder liclite teekening ^ 



, Dekschilden met eene dubbele stippclrij of met meer verwarde bestippeling langs den zijrand, 

 aan de schouders lè maal zoo breed als het halsschild; de naadhoek niet zwart gevlekt, bij 

 uitzondering aan den uitersten top met een bijna onmerkbaar donker puntje. Ilct 3e tarslid 



aan den top slechts uitgerand 



Dekschilden met eene enkele stippelrij langs den zijrand (meestal bij het ^) of achter den 

 schouder door eenige bijkomende stippels verdubbeld, aan de schouders bijna dubbel zoo 

 breed als het halsschild; de naadhoek zwart gevlekt. Het 3e tarslid tweelobbig. Lichaam 

 breed en plomp, de onderzijde zwartblauw of zwartgroen , de randen der laatste sterniten 

 roodachtig. Kop, halsschild en schildje donkergroen, soms met geringen geelkoperkleurigeu 

 weerschijn, zelden meer zwartachtig. Dekschilden bij het leven traai vermiljoenrood 3). Hals- 

 schild van af de basis naar voren vrij sterk afgerond-vcrsmald, dubbel zoo breed als lang, 

 met niet zeer diepe laugsindrukken , welke naar voren sterk convergeeren. De onderrand aan 

 den top van het klauwlid steekt met een kleinen, nitgcranden k.ant uit. Het $ heelt iets 

 verbreede tarsen en een kort, breed afgekiiot, laatste sterniet. Lengte 9—12 mm. Gemeen 



op lage pupulieren, zeldzamer op wilgen ■ -• populi L. 



Het klauwlid aan weerszijden aan den top met een grooten, scherpen tand. Halsschild met 

 tamelijk rechte, eenigszins parallele zijden; vóór het midden iets verbreed, lè maal zoo 

 breed'als lang; met diepe, parallele, slechts van voren iets convergeerendc, langsnidrukken 

 en sterk aangeduide, bultig verheven zijden. Het kleinere, naar achteren minder verbreede, 

 ^ beeft een korter laatste sterniet dan het S, hetwelk voor den breed afgeknotteu achter- 

 rand ingedrukt is. Lengte 7e— 10 mm. Eveneens op lage populieren, soms ook op wilgen; 

 minder algemeen dan populi; gemeen in de omstreken van Maastricht. 



(longicolle Snilr.) 3. tremulae t. 



Het klauwlid aan weerszijden aan den top slechts met een klein tandje. Halsschild van al de 

 basis tot naar voren geleidelijk vermald, met meer of minder afgeronde zijden; dubbel zoo 



W Violftachtipe exemplaren van de var. (jauiuhda Dtls. vunn.-u de ab e. sulnh V. 



2) Dal M. alpina /.ellerst. (eene in Noorwegen en Lapland voorkuniende soort) Inj Hey»l in Beljjii- ion sevaiiijen iijn, 

 op onjniste delerminatie. Deze soort gehjkt veel op de roodpoolige co Har is. 



3) In Moravle kuinl eene var. Jdimccki lleilt. voor mei geheel zwarie deks.diilj.'n. 



