l.XXII. ClIRYSOMELIDAi;. — 30. Galerucella. 457 



Kaaktaslcrs kort. het 2c en 2,e lid bij G. vibnrni opgeblazen , bij de andere soorten 

 slechts matig verdikt llalsschild dubbel zoo breed als la?tx, nabij het midden het breedst, 

 met afgeronde of hoekig verbreede zijden , oneffen. Schildje vrij groot, ecnigszins vier- 

 hoekig, naar achteren versmald, aan het uiteinde uitgerand, afgeknot of afgerond. 

 Dckschilden met nagenoeg parallele zijden , minstens de helft langer dan te zamen breed, 

 elk aan lul uiteinde afgerond of min of meer in een tandje uitgetrokken ; aan de basis 

 breeder dan het halsschild, naar achteren geleidelijk iets verbreed; onregelmatig bestip- 

 l>eld , met duidelijke sehouderbuil en veelal met de aa/i duiding van t-ivee verheven langs- 

 strepen ; de eenigssins vlak uitgebreide zijden langs den boven rand der zeer duidelijke , 

 uitgeholde en behaarde epipleuren gegroefd. Gewrichtsholten der voorco.xae van achteren 

 open. Schenen tamelijk dik, slechts weinig plat gedrukt , Jljn bestippeld, dof, dicht en 

 jij7i behaard, aan het uiteinde zonder sporen. Aan de tarsen is dan eens het \e , dan 

 eens het ze lid het langst; het 3c het breedst, aan het uiteinde ingesneden , met twee 

 groote , afgeronde lobben ; de klamven met een klein , scherp tandje of zij zijn gespleten. 

 Bij het $ is het ^e sterniet iets korter dan bij het 2 , aan het uiteinde meer of minder 

 opgericht en in 7 midden gegroefd ; bij het 5 is dit sterniet uitgesneden of uitgerand. 

 Bij soorten wier achterlijf zwart gekleurd is , breidt zich de gele kleur van het uit- 

 einde bij het S verder uit dan bij het % , waar zij slechts een randzoom vormt. 



De soorten van dit genus zijn vuilbruin , grijsbruin , roodachtig- of geelbruin, veelal 

 bruin of zwart gevlekt. Zij leven, in aantal bijeen, op de bladen van verschillende plan- 

 tensoorten , welke zij onregelmatig doorvreten. G. viburni leeft uitsluitend op Vibur- 

 n u m-soorten ; anderen houden verblijf op verschillende tuaterplauten en enkelen op iepen , 

 'wilgen , elzen en hazelaars. 



De larve van G. viburni is door Bouché , Kaltenbach en Kawall , die van 

 .xa nt h o me lae n a door Heeger , die van nymphaeae door de Geer, West'wood, 

 Schaupp en U'eise, die van line o la door Weise , alsmede hare pop door Rosenhaucr ; 

 de larve en pop van calmariensis zijn door Cornelius beschreven. 



Van de 8 Europecsche soorten komen 7 in Nederland en i /;/ het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Klip vrij 1:111!;, met brccdc, zijwiKirts iiit|iiiilcndc w;iiigeii en krachtig omwikkelde, lange voov- 



kaken. De dijen der middel- en aclucrpooten iets dikker dan die der voorpouten (Suli-gcn. 

 Pyrrlialta joann.). Licliaam naar verhouding iets breeder, hnoger gewelfd, op de boven- 

 zijde veel dichter en veel Hincr, eenigszins rimpelig bestippeld en op de onderzijde lichter 

 gekleurd dan de overige soorten; eenigszins mat zijdeglaiizig-, zeer dicht, geelachtig behaard. 

 Vuil geelbruin; het uiteinde der afzonderlijke sprietlcedjes, eene langwerpige voorhoofdsvlek, 

 de middcllijn en de zijden van het halsschild, het schildje en de schouderbuilcn der dck- 

 schilden zwartaclitig. De epipleuren der dckschilden zijn naar achteren versmald en verdwijnen 

 voor het uiteinde. Hij het $ reiken de S]irieten tot over- bij het 5 tot aan het midden der 

 dckschilden. Het halsschild is minder onelïen dan bij de meeste andere soorten, met eene van 

 achteren duidelijl;e middengroef en een zwak verdiepten laiigsindruk aan weerszijden. Dck- 

 schilden aan den iiaadliock volkomen afgerond, inct een zwak aangeduiden, naar binnen gc- 

 richten, scheeven indruk op de voorhcift en eene langwerpige, zwakke, bultige verhevenheid 

 achter het midden. Hij sommige exemplaren vertooncn de dekscliildcn een zwarten langsband 

 dicht langs den brccden zijrand, van af den schouder tot over het midden. Volgens U'eise 

 zijn ook exemplaren bekend met zeer donkere dekschilden, met groenacluigen weerschijn. 

 Bij het (f is het laatste sterniet die)i gegroefd en is de diep liggende achterrand uitgerand. 

 Bij liet $ is dit segment in het midden iets opgericht, van eene fijne iniddengroef voorzien 

 en aan het uiteinde met eene iiitranding; tusschen het laatste sterniet en het laatste tergiet 

 komt eene groote, breede, tongvormige plaat te voorschijn. Lengte 4^ — 6^ mm. Op vele 

 plaatsen niet zeldzaam op den sneeuwbal (Viburnum opiilus). De volwassen larven 

 kruipen in het begin van Juni in den grond en verpoppen na 3 weken in een cocon; de 

 kevers verschijnen in liet einde van juli of begin van Aug. liet 5 legt hare eieren op hoopjes, 

 in kleine liolten die zij in i- of a-jarige takken geknaagd heelt i. viburni Payl;. 



Kop kort, met sinalle, uitgeholde wangen en vrij korte voorkaken. Dijen minder ontwikkeld, 

 smaller (Sidi-gen. Oalerucella i. S)i.) 2 



2 Epipleuren der dekschilden naar achteren versmald en voor het uiteinde verdwijnend. Hals- 



schild met in 't midden verbreede zijden , met twee grof besti|ipelde, meer of minder diepe, 

 indrukken; in 't midden veelal glad en onbehaard. Dekschilden vrij grof en niet zeer dicht 

 bestippeld 3 



