45^ LXXII Chrysomklidae. — 30 Galerucklla. 



Epiplciircn der dckscliiklcii tot nabij Iict uiteinde dczcll'dc breedte behoudend en tot ;ian den 



iKiadliocl; diiidelijU zichtbaar 1; 



;5 Ilalsseliild in het midden onbehaard, de zijden achter de liocliige vcrhreeding lioclitig versmald. 4 



Halsschild overal behaard, de zijden achter liet midden nagenoeg rechtlijnig versmald, alleen 

 de hoeken zelf iets uitstekende. Deze soort valt gemakkelijk in 't oog door de gelijkmatig 

 diclit witgraiiw behaarde, tamelijk dolle bovenzijde, de at'genmde zijden van liet halsschild, 

 welker schijf sleclits van vlakke indrtdiken voorzien is, de duidelijk afgekorte epipleuren en 

 de nagenoeg rechte, doch aan den uitersten top nog afgeronde, naadhoeken der dekschilden. 

 Lichaam gestrekt; geelbruin, graiiwgeel, roodgcelaclitig of roodachtig-geelbruin ; het uiteinde 

 der afzonderlijke sprietleedjes, het voorhoofd achter de builen of ten minste een of meer 

 vlekjes daarop, eene breede middellijn op het halsschild, het schildje, het meso- en meta- 

 stcrnum, alsook de buik, behalve het uiteinde, zwart. Dekschilden langs deu naad eenigs- 

 ziiis ingedrirkt, vrij dicht en sterk hestippcld. Meestal is ook de schoiiderbiiil donker "of 

 zwart, zeldzamer zijn de dekschilden ecukleurig. Hij eenc op elzen en hazelaars voorkomende 

 kleur-aberratie vertoonen de dekschilden een brtiinachtigen of zwarten langsbaiui langs den 

 zijrand, welke zich soms zoodanig uitbreidt, dat het geheele midden, op de randen na, zwart 

 is. De op wilgen levende exemplaren daarentegen zijn roodgeelachtig, de laatste twee sterniten, 

 veelal ook de achterrand of ook nog de zijden der voorafgaande twee sterniten rood ; bij 

 die welke op elzen en hazelaars leven is de grondkleur der bovenzijde meer granwgeel en 

 de onderzijde donkerder, zoodat slechts een zoom op het laatste sterniet licht gekleurd is. 

 Bij het (? het laatste sterniet inet ecuc driehoekige, sterk behaarde groef; het J met eene 

 kleine, driehoekige uitsnijding in het midden van den achterrand van het 5e sterniet. Lengte 

 5 — 6 mm. Gemeen op wilgen, vooral op Salix viminalis; ook op elzen en hazelaars. 



2. lineola 1-'. 



4 Zijrand der dekschilden voor het uiteinde iets uitgebogen, zoodat de naadhoek ccnigszins 



spits uitgetrokken schijnt. Middelcoxae duidelijk van elkaar gescheiden. Bovenzijde lijn maar 

 duidelijk behaard. Deze soort is gemakkelijk te herkennen aan het in 't midden nagenoeg 

 spiegelblanke halsschild en de ecnigszins oneffen , van een spitsen naadhoek voorziene, dek- 

 schilden. Lichaam gestrekt, naar het uiteinde iets verbreed, tamelijk vlak; zwart, het voorste 

 gedeelte van den kop, het halsschild, behalve de uithollingen, een randzoom der dekschilden, 

 de zijden van het prosternnm, het uiteinde van het achterlijf en de pooten donker-rood 

 achtig geelbruin, de dijen en de knieijn soms iets donkerder. De afzonderlijke sprietleedjes 

 aan de basis eenigszins roodachtig, slechts de laatste leedjes geheel zwart. Bij versch lutge- 

 komen exemplaren zijn de dekschilden eenkleiirig vuil geelbruin; het uitkleuren begint bij 

 de schouderluiilen en zet zich over het geheele midden der dekschilden voort, is roodbruin, 

 dan iiekbrtiin en eindelijk zwartachtig, waarbij de aangeduide verheven langslijuen, vooral 

 de buitenste, nog veelal geel blijven. Bij de kleinere var. aqiiatica Fourcr. (_sagittdnae 

 Joann.), bij welke de naadhoek der dekschilden veelal minder duidelijk aangeduid is, blijven 

 de dekschilden in den regel eenkleurig geelbriun, gewoonlijk met iets lichtere zijden. Bij 

 bet g is de driehoekige groef aan den achterrand van het 5e sterniet iets breeder en dieper. 

 Lengte 5^ — ö-j mm. Gemeen, vooral op de drijvende bladen der waterplompen (Nym- 

 phaeaceeen); ook wel op oeverplanten. De larven vcrpoppen in het water, nadat zij de 

 bladen der plompen, waaraan zij geknaagd hebben, verlaten hebben ....;. nymphaeae L. 

 Zijrand der dekschilden voor het inteinde niet uitgebogen, de naadhoek volkomen afgerond. 

 Middelcoxae nagenoeg tegen elkaar aanstaande. De dekschilden vrij dicht , grauw behaard. 

 Deze soort gelijkt, bij oppervlakkige beschouwing, meer op de licht gekleurde exemplaren 

 van calmariensis dan op nymphaeae, doch is zij toch met deze laatste het meest 

 verwant en onderscheiden door de navolgende kenmerken. Zij is veel kleiner, slanker, van 

 achteren meer afgerond, op de bovenzijde nagenoeg eenkleurig vuil geelbruin, of slechts 

 het midden der dekschilden wat meer gebruind dan de randen en het geheele inteinde. 

 Sprieten donkerder en veel slanker, de laatste leedjes minder verkort, het ie lid aan de 

 onderzijde en enkelen der volgende leedjes slechts aan de basis roodachtig; soms zijn de 

 sprieten geheel zwart, in welk geval de buitciihell't der dijen of nog een deel der schenen 

 donkerder is. Halsschild smaller, de twee groefjes op het midden dieper; sterker bestippeld 

 en dichter behaard, eenkleurig of de onellenheden zwartachtig of het geheele midden zwart- 

 achtig. Op de dekschilden is de bestippeling doorgaans dichter en lijner; de beharing iets 

 langer, lichter en dichter. Bij het J' het laatste sterniet met eene diepe, driehoekige groef, 

 bij het S slechts met eene kleine, korte tiitranding. Lengte 4—5 mm. Vooral in deifnazomer 

 op Lysimachia thyrsiflora. Niet inlandsch. In Noord- en West-Duitschland. Ik bezit 

 exemplaren uit Berlijn en Eutin in Ibdstein (sagittariae Gylh.) 



5 Oogcn groot. De naadhoek der dekschilden afgerond, de epipleuren smal. Het 3e sprietlid 



even lang als het 4e. Halsschild zonder gladden, bultig verheven voorrand. Dekschilden met 

 nagenoeg parallcle zijden, dicht en tamelijk lijn bestip|ield. Bovenzijde lijn, doch niet dicht 

 geelgrauw behaard, vuil bruinachtig of bleek geelachtig; de sprietleedjes op de bovenzijde 

 pekbruin of zwart; de glanzige voorlioofdsbnilen, eene langsvlek op het voorhoofd, 3 of 



