LXXII. CnrsVsoMELiDAE. — 32. Crf.pidodera. — 33. Ochrosis. 463 



aclitcrliif zeer zwak ynicn- ol' blauwachtig ijlanzig; achtcrdijen zwart, groen glanzig. 

 HalsscliiUI vrij dicht en .stcvk-, tlaartiisschcn hovciiclien nug zeer lijn bestippeUl; gmcnacluig, 

 ueelkoperkleii'rig o!' ceiiigszins gomlaehtig-kopcrruuJ, bij iiitzumlering vurig rooil. OekschiUlen 

 metallisch groen, uiet Vegelmatige stippelrijcn, welke doorgaans iets lijncr zijn clan by 

 helxincs; bij vele exeinplaren zijn de dckscliildeu vaalgroen, bruinachtig ol zeer donker 

 bronskleurig, terwijl bet balsschild" alsdan meestal lichter is, ccuigszius geelkoperglanzig ot 

 bronzig, zelden met roodkoperkleurigcu wccrschiju. lÜj ab. c. Foudrasii VVeise is de boven- 

 zijde groenacbtig-blauw of beider blauw, ot' daarbij bet balsschild groen tot groenachtig- 

 geelkoperkleurig. l.engtc 2}-3i mm. Gemeen op wilgen, vooral langs de groote rivieren. 



De ab. c. /•o«r.')rti;i zeldzamer 5. chlor.s tondr. 



Lichaam breeder; minstens de eerste 5 tot 7 sprictlcedjes geel 7 



- Slechts de eerste 5 sprietleedies geel, soms ook het 6c gedeeltelijk iets licblcr gekleurd. Deze 

 ' soort is iets meer gestrekt dan belxines, het balsschild meer verspreid en iets hjner, de 

 lan^slijnen der dekschilden daarentegen iets dichter opeen bestippeld. Kop en balsschild 

 goifdkleurig kopcrrood ol' vurig rood, soms met violetachtigcn weerschijn. Dekschilden 

 Slauzi" groen, blauwgroen of lichter ol' donkerder blauw. Bij sommige exemplaren is bet 

 halsscbild meer geel- ot' roodkoperkleurig, ot' bronzig bruin met groenachtigcn weerschijn. 

 Bij ab. c. piilchella Stcph. zijn de dekschilden lichter ol' donkerder brninachtig-bronskleurig, 

 of iets geel- of roodkoperkleurig ol' purperrood, soms met geringe grocnachtige bijmengmg. 

 Intusschcn zijn balsschild en dekschilden altijd verschillend gekleurd, al is het dan ook 

 slechts door "verschillende tinten van eene zelfde kleur, l'ooten roestrood, de acbterdijen 

 metaalglanzig zwart; bij ab. c. *m^>-icoxis Allard zijn alle dijen pekzwart, veelal ook de 

 schenen iets gebruind. Lengte il — il mm. Zeer gemeen op wilgen en populieren. De ab.c. 



pulchella zeldzamer (versicolor Kutsch.) 6. aurata Mrsh. 



Sprieten geheel geel of naar het uiteinde geleidelijk gebruind 8 



1! llalsscbild naar de basis bijna niet versmald, met groote, ondiepe stippels bezet; de dwars- 

 iudruk aan de basis ondiep en gebogen. Achterdijen zwart. De grootste van de metallisch 

 gekleurde soorten, vooral het ? breed-eirond; sterk glanzig, op de bovenzijde helder 

 ï^oudgroen, geelkopcrkleurig of levendig koperrood, bij ab. c. /«ftó Weise groenachtig-blauw, 

 blauwnroen of groen, bij ab.c. gandens Steph. lichter of donkerder blauw, het halsschild 

 soms groenachtig-blauw of groen. Sprieten en pooten roodacbtiggeelbrnin, bij pas uitgekomen 

 exemplaren eenkleiirig, of de achterdijen op de bovenzijde gebruind; bij bard geworden 

 exeinplaren met zwarte achterdijen en" de laatste sprietleedjes gebruind. Dekschilden in de 

 regelmatige rijen niet groote, dic'pe, dicht opeen staande, stippels; de tusscbenruimten breed, 

 vlak of slechts weinig gewelfd, uiterst lijn bestippeld. Lengte 3 -4 mm. Op wilgen, zeld- 

 zaam. Nijmegen en Winterswijk, in aantal bij Maastricht en Kerkrade. De ab.c. laelu en 

 «andcin in de omstreken van Maastricht. In België bij Vilvoorden, Hockai, Fleurus en Boitslort. 

 ■"^ (helxiues FoudrasJ 7. splendens Wcise O 

 Halsschild naar de basis iets versmald, vrij diclit met groote, diepe stippels bezet en met 

 dieperen dwarsindruk aan de basis, welke recht of iets gebogen en in 't midden verbreed 

 en sterker verdiept kan zijn. Deze soort is doorgaans veel kleiner dan splendens, kort 

 eirond, glanzig; op de bovenzijde helder lichtgroen of goudgroen, tot op de smal blauw 

 oezoonide zijden van halsschild eii dekschilden na, cenkicurig. Sprieten en pooten roodachtig- 

 Seelbruiu, de sprieten veelal naar het uiteinde iets gebruind; de acbterdijen meestal bovenop 

 niet eene pckbruine vlek, welke zich soms iets meer uitbreidt. Dekschilden met grove, diepe, 

 regelmatige stippelrijen en smalle, iets gewelfde tiisschenriiiintcn, welke uiterst lijn bestipiield 

 zijli. De groene kleur der bovenzijde is veel lichter dan bij de groene aberratie van spie 11- 

 dens; bij ab.c. fulvicornis F. is de kleur donkerbruin, eenigszins belder of goudglanzig 

 koperrood, al of "niet met groen- of blauwachtigen weerschijn. Bij ab.c. cyanea Mrsh. zijn 

 de dekschilden fraai blauw of zwartachtig-violct; het halsschild gewoonlijk helder groen- 

 blauw, zeldzamer metallisch gnjen of, evenals de dekschilden, blauw. De ab.c. *pickuniis 

 Weise heeft lichter of donkerder pekbruine sprieten en pooten. Lengte 2J — 3J mm. Ccnieen 

 op wilgen en populieren, doch niet in de zeeprovinciën. De ab.c. /«/r/f«)'w/,( zeldzamer dan 

 het type, de ab.c. cyaiiea bij Tiel (smaragdina Foudras;) l',. heixines L. 



33. Ochrosis Foudras. 



Dit ,''<v///.f onderscheidt zich van C f e p i do de r a vooral doordal het halsschild 

 ,:^eene ei,!re>i/ijke /a//,i,^s/>/ooie/i of verdiepte langsstreepjes vertoont, ofschoon hij O. ven- 

 tralis een ondiepe divarsindruk aan de basis aanwezi,i; is, we/ke aan weerszijden 



1) C. inc'lalliia DIts. ku.iit lii J.' Aliicii, Tliüiiiiïpii en iii Süpmi- vunr It v.-iiiM..'d dal il.'ie mioiI , als /ijiulf liij KlljerMd 

 s;<.vanL'i'll . VPI-ward i^ rliHl s |i ! r 11 d f II %. 



