464 LXXIi. ChrvsomeLidae. — 33. Ochrosis. — 34. Epitrix. 



meer verdiept is, doch niet door eigenlijke langsplooien begrensd wordt. Op den kop 

 zijn de voorhoofdsbuilen klein , driehoekig en tamelijk vlak , doch dnidelijk van elkaar 

 gescheiden ; de langskicl op het voorhoofd is iets verbreed en gaat ongemerkt in den 

 clypeiis over. Halsscliild aanmerkelijk smaller dan de dekschilden , gelijkmatig bcstippeld ; 

 aan de zijden en aan de basis met eene Jijne randlijn , b/j de eenige inheemsche soort 

 zonder dwarsindriik aan de basis. Dekschilden van voren met duidelijke stippelrijen , 

 welke achter het midden zeer jijn ivorden en naar het uiteinde nagenoeg geheel ver- 

 dwijnen. Bij het cf het IC lid der voor- en middeltarsen z-ioak verbreed en ongeveer 

 even breed als het y lid, bij het ? aanmerkelijk smaller: ook is bij het i de achter- 

 rand van het laatste ster niet af geknot en in 't n:idden in eene omgebogen lob verlengd , 

 bij het J af gerond-uitget rokken. 



]'an de 5 Europeesche soorten komen i in Nederland en i /// het aangrenzend 

 gebied voor. 



MalsscliikI diilihel zoo breed als l.mg, met taniclijlc reclitc zijden; de dwarsindruk nan de basis 

 in 't midden onduidelijk, aan weerszijden iets die|)er en sclierpkanng begrensd, doch zonder 

 eigenlijke langsplooi ol' langsstrcepie. Lichaam eirond, zwak gcwelld, rondacluig-geelliniin, 

 de dekscliilden iets lichter; de onderzijde, behalve het prosterntim, zwart. Dekschilden aan 

 de iets hoekig iiltptiilendc schouders aanmerkelijk breeder dan het lialsschild, aan de zijden 

 zwak afgerond, de grootste breedte nabij liet midden, met lijn bestippelde, naar liet uit- 

 einde geleidelijk verdwijnende stippelrijen. Soms is de schedel iets of wat dunkerbnnn, of 

 wel het halsscliild aan de zijden en aan de basis lijn zwart ge/,oomd; ook kunnen de laatste 

 5 sprietlecdjcs gebruind zijn Bij ab. c. uisi^riYentrii Uacli is de gehccle bovenzijde kastanje- 

 bruin. I. engte 1 ~i\ mm. Op Solanum dulcamara. Niet inlandsch. In België bij Flenrus, 

 Graminiuit, Wavre, Meclieleii; in de Rijnprov. bij Aken, Crcicid en Diisseldorf; 'lok bij 

 Dortimmd (ven tralis Illig.) 



Halsscliild minder verbreed, ongeveer i\ maal zoo breed als lang, me., duidelijk afgeronde 

 zijden; geheel zonder dwarsindruk aan de basis, of, van terzijde gezien, met den schijn 

 van een indruk tegen den achterrand. Lichaam meer gedrongen en sterker gewelfd; rood- 

 achtig-geelbruin , de dekschilden iets lichter, veelal met bniinachtigen naad, de onderzijde 

 behalve het prosterntiin zwart. Dekscliilden korter, met meer afgeremde, nitpinlende 

 schouders; breeder dan het halsscliild, met afgeronde zijden, vooral bij het $; de stippelrijen 

 lijn, naar liet uiteinde verdwijnend. Bij pas intgekomen exemplaren is de onderzijde lood- 

 achtig-pckbnnn. Bij ab. c. ^/licicnUi.! VVeise zijn kop en halsscliild of is alleen het halsscliild bridn 

 tot pekzwart, de sprieten naar het uiteinde iets gebruind. Bij groote, sterk bestippelile 

 exemplaren zijn de tusschenruiintcn lijn en duidelijk bestippeld. Lengte iJ — 2.', mm. Langs 

 oevers en in vochtige grasvelden, gemeen op Lytlirnm salicaria . . i. salicariae Payk. 



34. Epitrix Foiidrus. 



Dit genus is het naast ver7vant aan Crepidodera [Sul>-gcn. C ha Ico i des) , doch 

 vooral onderscheiden door de bewimperde zijden en den gebogen dwarsindruk aan de basis 

 van het halsschild , door de in rijen duidelijk behaarde dekschilden en de ver van het 

 uiteinde versmalde epipleuren. De voorhoofdskiel is smal , zeer scherp aangeduid en 

 tusschen de sprieten het hoogst : de iworhoofdsbuilen zijn nagenoeg niet aangeduid. Hals- 

 scliild verbreed , krachtig en dicht bestippeld , naar voren iets versmald, aan 7veers- 

 zijden van den achterrand uitgebogen en sterk tegen het schildje uitgetrokken ; de 

 zijrand-lijn uiterst fijn gekorven, de djcarsindruk aan de basis aan weerszijden 

 sterker verdiept en door eene kleine langsplooi begrensd. Dekschilden weinig breeder 

 dati de basis van het halsschild; met, tot aan het uiteinde doorloopende , regelmatige 

 stippellijnen ; de afgekorte stippelrij aan den naad zeer la mi;, in de tusschenruimten 

 met eene Jijne stippelrij. Bij het i het \e voortarsenlid iets verbreed en de buik iets 

 meer glanzig, het laatste stemlet aan het uiteinde af geknot. 



De soorten van dit genus zijn geheel ziaart , of geelbruin gevlekt tot eenklenrig 

 roodgeel, in den regel met geelbruine sprieten en poolen- Zij leven uitsluitend op 

 Sol a n e et n. 



Van de 3 Europeesche soorten komen i /// Nederland en i /// het aangrenzend 

 gebied voor. 



