LXXIT. Chrysomelidak. — 34. Epitrix. — 35. Hippuriphii.a. 465 



llals-ichilil breed; niet vrij diepen, liiiiilelijU begrensden liwarsindruk aan cie basis; vrij diclit 

 en diep, voor bet sclnldjc bijna niet bestippeld. Rpipleiircii der del;scbildcn met eene 

 stippelrij, nni;cnoeg oiibebaard." Licliaam breed en pbnnp, met tamelijlc parallcle zijden; 

 diep zwart. Sprieten roiidncbtig-gecl, soms r.aar liet uiteinde gebruind; pooien roodachtig- 

 gcclbruiu, met bruine of zwarte achterdijeu, zelden alle dijen zwartafbtig. De ab.c. lerru- 

 iriiifa Weise is op de bovenzijde roestrood ol' doul;er roodbruin, de dekschilden met een 

 meer ol' minder verbreedeu, zwarten naad- en raudzoom. Lengte 15 — 2 mm. Op Sol au urn 

 dulcamara en iiigrum. Verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam 



I. pubescens Ivocli. 



Ilalsscbild smal, aanmerkeliik smaller dan de deksebilden; met zeer zwak aangeduiden dwars- 

 indruk aan de basis, glanzig; overal dicht en vrij diep, naar de zijden iets kraclitigcr dan 

 in liet midden bestippeld. Epipleuren der deksebilden duidelijk, verspreid bestippeld en 

 bebaard. Deze soort is bovendien van luibescens onderscbeiden door bet naar voren 

 merkelijk versmalde lichaam, de langer bebaarde bovenzijde, de langere stippelrij langs den 

 naad der deksebilden cu meestal ook reeds door de klciu- opvallend. Zwart, sprieten en pooten 

 bruingeel, de dekschilden elk voor het uiteinde met eeue grootere olkleinerc, licht bruingele 

 vlek, ''welke bij ab.c. lüiyyitiilii Weise geheel kau (Uitbreken. Acbterdijen zwart, soms ook 

 de voordijen donker Hij ab. c. i^-maculata Weise vertoonen de dekschilden twee gele 

 vlekken, de eene aan de "basis, de andere aan den top. Doorgaans is deze soort kleiner dan 

 pubescens. Lengte ij— 2 mm. Op Atropa belladonna, in de bergstreken van Middel- 

 Duitscbland Niet iulandsdi. In België bij TilB" en Comblain, ook in Westlaleii. 



(atropae Foudr.) 



35. Hippuriphila Foudras. 



De voorhoofdslmikn , hetzij onduidelijk of ^i^ehccl ontbrekend, of duidelijk, vlak en 

 samenhangend. ' De voorhoofdskiel breed, naar voren versmald en in den clypeus 

 overgaande. De laatste vijf sfrietleedjes meer of minder duidelijk breeder^ dan de 

 overigen. Halssclüld breed, naar voren eenigszins versmald, de achterrand in V midden 

 teilen het schildje iets uitgezakt, met of zonder f jne randlijst aan de basis, met een 

 tamelijk vlakken of vrij ondicpen dwarsindruk aan de basis, welke aan weerszijden 

 door een lang, diep langsgroefje begrensd wordt. Schildje klein. Dekschilden met regel- 

 matige stip'pelrijcn of stippellijnen , avelke aan het uiteinde zwakker worden of geheel 

 verdwijnen. Metasternum tussc'ken dr middelco.xae ver naar voren uitstekende, het meso- 

 sternum bedekkend. Het mesosternum staat nagenoeg loodrecht en is onder de voortzetting 

 van het metasternum tot opneming van het prosternum in de breedte uitgehold. Etndspoor 

 der achterschenen kort, Jijn. Klauwen aan de basis zwak getand- Bij het S is het 

 \e tarslid der voor- e,i middclpooten verbreed en even breed als het y lid : het laatste 

 stcrniet aan het uiteinde afgeknot. 



Van de 3 Europeesche soorten komen i in Nederland en i /// het aangrenzend 

 gebied voor. 



Voorhoordsbuilen onduidelijk of (Uitbrekend. 15ovcuzijde bronzig, met gcelkoperkleurigen of 

 iets groenachtigen weerschijn, sterk glanzig; bet uiteinde der dekschilden meer of minder 

 uitgebreid aeelrood Lichaam breed-eirond, kort, hoog gewelfd; de dekschilden in eene 

 zeer korte,' gemeenschappelijke spits uitgetrokken. De eerste 6 sprietleedjes en de pooten 

 roodaehtig-geelbruin; de a'chterdiien , minstens ann de tophelft, gebruiud, veelal geheel pek- 

 bruiu. Op de onderzijde zijn de' zijstukken van meso- en inetasterniini , alsmede eene breede 

 strook langs het achterlii'f dicht wit zijdeachtig behaard. Halsschild lijucr of krachtiger en 

 meer of minder dicht b"esti|ipeld. Dekschilden met matig sterke stippelrijcu of duidelijke 

 stippellijnen, welke naar het uiteinde veel zwakker worden. Ouuitgekicurde exemplaren zijn 

 bruingeel, met eeue gemeenschappelijke donkere vlek aan de basis. Bij ab.c. *bimaci:lata 

 Weise vertoont elk deV dekschilden een klein, scherp begrensd, geel vlekje nabij het uiteinde. 

 Ook komen exemplaren voor met pekzwartc bovenzijde, zonder metaalglans, of meer pek- 

 bruin, met hronzigen weerschijn. Bij ab.c. *cbid\bea Weise is de bovenzijde fraai staalblauw, 

 met geel uiteinde det dekscliilden.' Lengte 2— 2^ mm. Gemeen op vochtige grasvelden en 



langs slooten en plassen '. i- Modeeri L. 



Voorhoofdsbinlen duidelijk, vlak en samenhangend. Bovenzijde zwartblauw, glanzig; de sprieten, 

 scbcuen en tarsen pekbruin of roodbruin, de dijen pekzwart. Lichaam eivormig, naar 

 achteren meer versmald dan naar voren, gewelfd. De zijstukken van het metasternum zijn 

 iets dichter behaard dan de rest van de onderzijde, doch niet wit zijdeachtig. Halsschild zeer 



30 



