466 LXXII. Chrysomelidae. — 35. Hippuriphila. — 36. Mantura. 



lijn, iii den oppervlakkigcn dwarsiniiruk iets duidelijker bestippeld. Dekschilden niet naar 

 liet uiteinde bijna geheel tiitgewisclue langsrijen van, tamelijk wijd uiteen staande, stippels. 

 Lengte 2I — 2^ nini. Niet iiilandscli. Op jong loufliout en onder afgevallen bladen, vooral 

 in de bergstreken van Middel-Duitscliland, o. a. bij Elberfeld; zij zon ook in Oldcnburg ge- 

 vangen zijn (nigritula Gylh.) 



3f). Mantura Stephens. 



(Ba 1 an o m or|ili a Chcvrolat) 



Lichaam hvi}^ gestrekt ^ gewet/d, op de bovenzijde uiterst fijn en dicht gechagriiieerd 

 en daardoor weinig glanzig ; gevleugeld. Kop ?iagenoeg loodrecht naar onderen gericht , 

 zonder voorhoofdskiel 1) of -huilen, tusschen de spriete?! breed en effen. Sprieten korter 

 dan de helft van het lichaam, met 5 vcrbreede eindlcedjes. Halsschild zeer breed, aan 

 de basis even breed als de dekschilden te zamen en met dezen gelijkmatig gewelfd, aan 

 iveerszijden van de basis met een verdiept langstreepje of eene langsplooi 2), zonder dwars- 

 groef. Dekschilden aan het uiteinde te zamen afgerond, met duidelijke stippellijnen ; de 

 afgekorte stippelrij langs den naad is van voren , meer of minder ver , verdubbeld en 

 reikt tot over het midden; de schouderbuil is duidelijk doch klein; epipleuren smal , 

 kort voor het uiteinde verdicijnend. Alle schenen met eene eindspoor , imn 7oelkc die aan 

 de achterschenen veel krachtiger ontwikkeld is. Klautven gewoon of aan de basis iets 

 verdikt. Bij het $ is het eerste tarslid van alle poolen ?iagenoeg dubbel zoo breed als 

 bij het ï ; de achterrand van het laatste sterniet is aan weerszijden iets scheef uit- 

 gesneden , in het midden af geknot. Dit genus is in vele opzichten naverwant aan 

 Chaetooiema. 



Van de 7 Europecsche soorten komen 2 in Nederland en 3 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 De buitenste tusschenniimte der dekschilden op de voorlieU't met eene verwarde, kraclitige 



stippelrij. Donkerblanvv of helder metaalgroen, ook wel met bronzigen of koperkleurigen 

 weerschijn. Halsscliild aan de zijden en voor de basis grof, overigens evenals de kop fijn 

 bestippeld, met zeer lijne stippcltjes in de ttissclienrtiiinten Dekschilden met duidelijke stip- 

 pellijnen, de tusschenruiinten krachtiger doch minder diclu gccliagrineerd dan bij de overige 

 soorten. Bij ab. c. l'icnlor Weise zijn kop en halsschild blanv/ uf zwart en de dekschilden 

 groen, geel- of roodkoperklenrig. liij ab. c. acraria Kutscli. zijn kop en halsschild groen, 

 geel- of roodkoperklenrig, de dekscliilden blauw. Lengte 2~2| mm. Niet inlandsch. In België 

 en in Noord-Frankrijk. Ik zag een Belgisch exemplaar tnt de collectie Il'csmacl (coll. i!e 

 iMofarl.s^ ("Matthewsii Cnrtis) 



De buitenste tussclienriiimte der dekschilden onbestippeld 2 



2 De dwarslijn op liet voorhoofd als een diep dwarsgroefje. Lichaam zwart, op de bovenzijde 



met zeer ondiiidelijken, bronzigen of groen- of blauwachtigcn weerschijn, eenigszins vet- 

 glanzig; de eerste 6 sprietleedjes en de pooten liclit roestrood of gcelacluig-roestrood; de 

 dijen der voor- en middclpooten en het eerste sprietlid in den regel meer gebruind, zelden 

 pekbruin,de achterdijen metalliscli-zwart. Halsscliild niet zeer dicht bestippeld, in het midden 

 lijner dan aan de zijden; de langsplooi aan weerszijden van de basis niet diep. Dekschilden 

 met tamelijk lijne stipiiellijnen, welke op de achtcrhelft zwakker worden en verdwijnen. 

 Lengte 2 — 2} mm. Op droge, zonnige grasvelden en dijken. Niet inlandsch. Bij Aken, 

 Hamburg, in België en op Borkum. Ik zag een Belgisch exemplaar uit de collectie //-'«(««f/. 



(obtusata Gylh.) 



De dwarslijn op het voorhoofd lijn, niet groefachtig verdiept 3 



3 Bovenzijde eenkleurig donkerblauw. Deze soort gelijkt op obtusata, docli is iets breeder en 



plomper; halsschild en dekschilden zijn dieper en grover bestippeld. Onderzijde zwartachtig; 

 de wortclhelft der sprieten, de schenen en tarsen roestrood; de voordijen, het klaiiwlid en 

 de basis van het eerste sprietlid pekbruin; achterdijen zwart, met blaiiwachtigen weerschijn. 

 Halsschild ongeveer tweemaal zoo breed als lang, met zeer diepe langsplooien. Dekschilden 

 ongeveer de helft langer dan breed, met diepe, grove stippellijnen, van welke de eerste 



1) Bij M. obtusata bestaai nug eeuipe aanduiding van een vuorliüuldskiel. 

 iï) Deze langsplooi ontbreekt bij de Zuid-Europeest-be M. eylindrira Mijl, 



