I-XXII. Chrysomelidak. — 36. Mantura. — 37. Chaetocnrma. 467 



liings den iiaail tciiigszins onreijelmacig is; mtt glacUic, nagenoeg vlakke tussclicnruiniten. 

 Lengte 2.i mm. Niet inlaiuiscli. lüj Aken en in Relgie bij Anderlecht (coll. i'.e Mofarts}. 



(ainbi gna Kncscli.) 



DeksLiiililcn niet liclner uiteimle ol' bijna geliecl roestniod 4 



4 De langsploüien van het, grontemleels verspreid bestippcide, lialssehild reiken naar voren 

 nagenoeg tot aan het midden. Lichaam lang-elliptiseh. Kop en lialssciuld donkergroen, soms 

 met cenigsziiis geelkoperklenrigen weerscliijn. Dekscliilden donkerblanw , soms blauwgroen 

 of, evenals het lialsschild, groen, niet geringen geelkoperklenrigen weerschijn, aan het uiteinde 

 meer oK minder uitgebreid rocstrood ; ofwel de geliecle bovenzijde zwartblanw, met rocst- 

 rood uiteinde der dekscliilden. Bij ab. c. sitttiralis VVeise zijn de dekscliiUlcn roestrood, de 

 zijrand en een meer of minder breede zoom over den naad zvvartgroen of donkerblauw. 

 De eerste 6 sprietleedjes en de pooteii licht roestrood, de achterdijen pekbruin of z\vart 

 met blauw- of groenachtigen weerschijn; veehil ook het eerste sprictlid en de voordijen 

 ■tebruind. Lengte 2^ — 3 mm. Verbreid op vochtige zandgronden, vooral op R u m e x-sooitcn; 

 's winters onder afgevallen bladen. De ab. c. siiliiralis bij Leiden en l^oosduinen , in Iklgie 

 bij Walcourt '• '"stica L. 



De langsplooien van het dicht bestippelde lialsschild zijn kort. Donkergroen-, bruin- of geel- 

 aclitig-bronskleurig, de dekscliilden roodbruin doorschijnend en vooral naar het uiteinde 

 lichter gekleurd. De eerste ö sprietleedjes en de pooten roestrood; aciiterdijen en veelal ook 

 de middeldijcn pekbruin, iiietaalglauzig. LiJiaam smal-elliptisch. Bij nog niet hard geworden 

 exemplaren is de bovenzijde roodbruin, zonder broiizigen weerscliijn en gewoonlijk aan den 

 naad donkerder QCrotcliii Allard). Lengte li— 2J mm. 's Zomers zeer gemeen op Ch rysan- 

 thcm um Ic ucanthemti m . . . . . . 2. chrysanthemi Koch. 



37. Chaetocnema Slephens. 



(P 1 e c t ro s c e I i s Redtb.) 



Lichaam langer of korter eirond of ovaal , elliptisih of nagenoeg cylinder-oormig , 

 meer of tninder gewelfd; gewoonlijk metaalk/eiirig , de dekschilden bij een paar Ziiid- 

 Europeesche soorten groofendeels geelachtig of geelbruin. Gevleugeld, bij uitzondering 

 met rudimentaire 7'leugels of ongevlcugeld. Het voorhoofd in de lengte kielvormig opge- 

 richt, of vlak en breed ; de elypeus al of niet duidelijk van het voorhoofd gescheiden. 

 Sprieten draadvormig , nauwelijks zoo lang als het halve lichaam, de laatste 5 leedjes 

 iets verdikt. Oogen ovaal; hetzij vlak en fijn gefacctteerd, of ge-wel f d en sterker gefa- 

 cctteerd. Halsschild verbreed , smaller dan of nagenoeg even breed als de dekschilden ; 

 aan de basis iets afgerond, van -voren recht afgesneden^ slechts naar voren of ook nog 

 iets naar achteren -versmald, met nagenoeg rechte of afgeronde zijden; meer of minder 

 dicht bestippeld, zelden met een kort lan.i^sstreepje of een scheeren indruk aan 7veers- 

 zijden van de basis Dekschilden aan het uiteinde iets omgebogen, en in eene groef van 

 het pYgidium inLgbaar , het uiteinde van het pygidium onbedekt latend ; met f) doorloopende 

 stippellijnen en eene afgekorte stippellijn langs den naad, of -wel ?net stippelrijen, welke 

 op de voorhelft nabij den naad gewoonlijk verward zijn ; epiplcuren tamelijk breed, 

 naar achteren geleidelijk versmald, iets voor het uiteinde verdwijnend. De eerste twee 

 sterniten vergroeid , doch met zichtbaren naad. Pooten krachtig ontwikkeld ; de achter- 

 dijen sterk verdikt, de middel- en achterschenen met dunne basis, aan. den buitenrand 

 voor het uiteinde met eene lange, diepe, bewimperde uit randing, -waarin het eerste 

 tarslid kan worden opgenomen ; deze uitranding begint gewoonlijk achter een breeden 

 tand van den buitenrand [Fig. 109//). De achterschenen eindigen in eene krachtige, 

 opwaarts gebogen spoor. De lengte 7'an het ie tarslid bedraagt ongeveer het \ of -^ van die der 

 scheen, het y tarslid is tweelobbig. Klauwen aan de basis fandvormig verbreed. Bij 

 het $ is het ie tarslid, ge-woonlijk aan de voor- en middelpooten , sterk verbreed; de 

 uitranding op de rugzijde der schenen , vooral aan de middelschenen , is dieper dan bij 

 het %; de achterrand van het laatste sterniet niet afgerond, doch tamelijk gelijkmatig-, 

 of slechts aan u'eerszijden afgeknot en in 't midden min of meer uitgetrokken. 



De soorten van dit genus leven op verschillende kruidachtige planten , enkelen op 

 di-oge, anderen op vochtige plaatsen ; sommigen op lage -wilgen. 



Van de 28 Europeesche soorten komen S in Nederland en 4 /// het aangrenzend 

 gebied voor. 



