LXXII. Chrysomelidae. — 37. Chaetocnema. 469 



op cIc onderzijde cii soms nog de schenen modl)ruin. llalsschild in oi' aciuer liei midden liet 

 lireedst; zeer" lijn en matig dicht, langs de zijden en den achtcrrand Urachtiger bestippeld. 

 Dckschilden in het midden slechts iets breedcr dan het halsschild op het breedste gedeelte. 

 Het eerste tarslid bij het ^ matig verbreed. Lengte 1^—2? min. Niet inlandsch. In Diiitsch- 

 land (u. a. bij llaminirg), op droge dijken en grasvelcien langs de oevers van grootc rivieren, 

 ook op de eilanden Norderney en .Sylt. Zij zon op Ca r duns nntans leven. 



(tarda Foudr.) (coinpressa I-ctzn.) 



Lichaam langer- ol' korter-ovaal of langwerpigeirond, in den regel gevleugeld. Dekscbilden 

 brceder dan het halsschild, met uitstekende schouders en duidelijke sclionderbuilen , aan de 

 basis en langs den naad verward bestippeld; langs den zijrand en achter het midden met 

 stippellijnen ol' stippclrijen, soms zijn de binnenste stippelrijen meer verdubbeld dan verward. 5 



5 Kop achter de dwarslijn van het voorhoofd in 't oog vallend lijncr bestippeld dan daarvói'ir. 



Halsschild meer of minder dicht en fijn bestippeld 6 



Kop achter de dvvarslij\i van het voorhoofd even sterk of slechts onmerkbaar fijner bestippeld 

 dan daarvóór. Halsschild grof en zeer diclit bestippeld, minder sterk glanzig en tusschen de 

 bestippeling lijn gechagrincerd i' 



6 Hekschilden behalve de 2 of 3 buitenste, fijne, meer of minder regelmatige, stippelrijen, grooten- 



ilcels zeer dicht, fijn, verward en iets rimpelig bestippeld. De bestippeling van halsschild en 

 dekscbilden is veel fijner en dichter dan bij confusa. Lichaam zwart, met blauw-, groen- 

 of bronsachtigeii weerschijn. De eerste 5 of 6 sprietleedjes, de schenen en de tarsen rood- 

 geel. Bij het cf is het eerste voortarsen-lid sterk verbreed. Lengte 2 — 2§ mm. Deze meer 

 zuidelijke soort werd door mij bij Maastricht, in Juli, gevangen. Ik vermoed dat zij in bet 

 omliggend gebied veelal over het hoofd gezien is 2. arenacea Allard. 



Dekscbilden met tamelijk regelmatige stippelrijen of stippellijnen , ofwel vóc'ir het midden, naar 

 binnen, meer of minder verward bestippeld; met duidelijke, veelal breede tusscbenruimten 

 der stippels 7 



7 üovenlip met eene grove stippelrij , welke met eene sterke bocht naar den clypeus gericht is. 



Kort-eivormig, hoog gewelfd, metaalglanzig donkerblauw of zwartgroen , veelal met gcel- 

 koperkleiirigeii weerschijn ; overal uiterst fijn, doch niet zeer dicht gechagrincerd ; de dekscbilden, 

 behalve de 4 of 5 buitenste, grove, zeer regelmatige stippelrijcn , van voren verward, weinig 

 dicht, docli kracluig bestippeld, achter het midden met stippelrijen en breede, iets gewelfde 

 tnsschenrjimtcn. Halsschild grover dan bij arenacea, doch minder grof en minder dicht 

 dan bij liortensis bestippeld. De eerste 4 of 6 sprietleedjes, de schenen en tarsen, bijpas 

 uitgekomen exemplaren ook nog de onderlicllt der voor- en middeldijen licht roestrood. 

 liijiia altijd met rudimentaire vleugels. Lengte if— 2 mm. Op vochtige grasvelden. Niet 

 inlandsch. In Duitscliland, Frankrijk en Engeland. Deze soort schijnt veelal over het hoofd 

 te zijn gezien Ci-'önfusa Bohem.) 



Bovenlip met eene grove, doch rechte stippelrij 8 



8 Bovenzijde donkerblauw of zwartblauw, zelden met grocnaclitigen weerschijn. Halsschild soms 



zwart 9 



Bovenzijde bniinachtig-bronsklcurig, loodkleurig of groenachtig met bronzigen weerschijn . . 10 

 y Langwerpig-eirond. Dekscbilden langs den zijrand gewoonlijk met 4 vrij krachtige, regelmatige 

 stippellijnen; over het midden van voren eenigszins verward bestippeld, doch vereenigen 

 zich de stippels, van af het midden, duidelijk tot dubbelrijen, welke naar het uiteinde 

 regelmatiger en dieper worden en voor het uiteinde zelf wederom gewoon zijn. Lichaam 

 lichter of donkerder blauw, soms iets groenachtig-blauw, zeldzamer violct-blauw, bij ab. c. 

 fallax VVeise de bovenzijde vuil, donker metaalgroen (als bij sommige exemplaren van 

 aridiila). Kop, halsschild en onderzijde gewoonlijk veel donkerder, dicht en uiterst fijn 

 gcchagrineerd, matig glanzig. De eerste 3 tut 5 sprietleedjes aan de onderzijde, bij pas uitge- 

 komen exemplaren bijna geheel roostrood, zoo ook de schenen en tarsen, behalve bet donkere 

 klauwlid. Gevleugeld! Bij het t? is bet eerste tarslid sterk verbreed; eene breede zijstrook 

 op de drie middelste sterniten dicht gecbagrineerd, dof en nauwelijks bestippeld; de achter- 

 rand van bet laatste sterniet aan weerszijden iets uitgerand. Lengte 2I -3 min. Op vochtige 

 grasvelden en in moerassige streken op biezen; verbreid, doch zeldzaam. 



3. Mannerheimü Gylh. 



Lichaam langer, zeer lang ovaal. De krachtige stippclrijen der dekschilden slechts geheel van 

 voren naar binnen verward. Deze soort heeft veel overeenkomst met M a n n erh e im ii en 

 Sahlbergii, zij is echter donkerder gekleurd, slanker gebouwd en onderscheidt zich 

 van Mannerheimü door geringere grootte en grovere bestippeling der dekscbilden, van 

 bet metasternum en van het eerste sterniet; van Sahlbergii door de lijiie chagriiicering 



