470 LXXII. Chkysomklidae. — 37. Chaeïocnkma. 



van dc' gclicclc' bovenzijde en vooral door de lijncre bestippeling van liet voorhoofd. Boven- 

 zijde zwartblanw, soms op kop en lialsscliild met geringen groenachtigcn weerscliijn; de 

 eerste sprietleedjes aan de onderzijde, de schenen op de onderzijde en aan de knie, alsook 

 de tarsen, tenminste aan de onderzijde, roestrood. Gevleugeld. Bij liet ^ liet eerste lid der 

 voor- en middeltarsen verbreed, doch iets smaller dan het 3e; het laatste stcrniet smal, 

 gewelfd, de acliterrand in het midden iets uitgetrokken. Lengte 2 — 2i mm. Verbreid iii de 

 bergstreken van Diiitschlaiid en soms in het vlakke land door rivieren niedegevoerd. Een- 

 maal bij Ossendrccht, Mei; zij 'iou ook in België gevangen zijn. Ik zag een typisch ex. uit 

 het Wecncr hofmiiseum 4. subcoerulea Kiitsch. 



10 Langwerpig-ovaal; de bovenzijde briiinachtig-bronskleiirig met of zonder geelkoperkleiirigen 

 weerschijn, zeldzamer loodkleurig, bij uitzondering donkergroen of zwartaclitig, tamelijk 

 glanzig. Tasters en de eerste sprietleedjes op de onderzijde of grootendeels roestrood. Deze 

 soort komt in grootte en habitus zeer met Ma 11 n crheiniii overeen, de dekschilden zijn 

 aan de zijden iets inecr afgeremd en in de schouders meer versmald. De schenen en tarsen 

 roestrood, de onderhelft der schenen veelal iets donker of bovenop bronskleurig. Dekschilden 

 met tamelijk krachtige sti|ipelrijen , van welke de buitenste vier regelmatig en eenigszins 

 verdiept zijn; de binnenste worden naar voren fijner, zijn tot aan liet midden duidelijk, doch 

 daarvfn'it hetzij verdubbeld of meer of minder verward; ook kunnen de binnenste stippel- 

 rijen, hetzij tot aan de basis slechts eenige bijkomende stippels vertoonen en daardour vrij 

 regelmatig zijn (meestal <?) of op de basaallielft in het midden geheel verward zijn (meestal J). 

 Ook is soms het lialsschild merkelijk dieper dan gewoonlijk bestippeld, sterker gecliagrinecrd 

 en nagenoeg dof. Bij liet ^ is het eerste voortarsen-lid zeer breed hartvormig; de zijden 

 der middelste drie sterniten onduidelijk bestippeld. Gevleugeld, wellicht ook exemplaren 

 met rudimentaire vleugels. Lengte 2\ — 2'g inm. Niet zeldzaain op droge, zonnige grasvelden, 

 langs wegen en boscliranden. Een zwarta'chtig exemplaar bij Marieinont in België. 



5. aridula Gylh. 

 Kort-ovaal, de bovenzijde lichter of donkerder brtiiiKiclitig-bronsklein-ig, gewoonlijk met gccl- 

 koperkleurigen weerschijn, zeldzamer donker bronzig-groen; de eerste 5 of 6 sprietleedjes, 

 de tasters, de schenen en de tarsen roestrood, bij pas uitgekomen exemplaren ook de basis 

 of de onderzijde der voordijen roodbruinachtig. Bij ah. c. aisliva Weise zijn de tasters, 

 de wortelleedjes der sprieten, ten minste op de bovenzijde, en de schenen en tarsen op 

 de bovenzijde berookt of zwartaclitig. Deze soort gelijkt zeer op hortensis, doch is iets 

 slanker, met de kleur van aridula. Halsschild fijn gechagriueerd, meer of minder dicht bestip- 

 peld, de bestippeling naar de zijden en naar de basis grover en aldaar krachtiger dan bij aridula, 

 doch fijner dan bij hortensis. Dekschilden met minder verdieiue en fijnere stippelrijen, 

 de buitenste zijn regelmatig, de binnenste, vóór het iniddcn, door eenige bijkomende 

 stippels iets verward, docli veel regelmatiger dan bij hortensis. Vleugels rudimentair. 

 Bij liet (J is het eerste lid der voor- en middeltarsen verlengd en slechts matig verbreed. 

 Lengte iS— 2^ mm. In den zomer en in het najaar niet zeldzaam op weilanden, vooral de 

 ab. c. aeslira 6. arida l'oudr. 



II Tasters en sprieten, behalve de laatste 4 of 5 iiekbruiiie lecdjes, roodgeel; pooten roestrood, 

 de voor- en middeldijen bij hard geworden e>.euiplareu boveiiü|) min of meer niet groen- 

 achtigen raetaalglans en daardo(jr donkerder, doch altijd rood doorschijnend; de achterdijen 

 geheel bronskleurig. Tamelijk gewelfd; lichter of donkerder bronskiciirig, soms iets bruin- 

 of groeuachtig, of met geelkoperkleurigcn weerscliijn, bij uitzondering iets donkerrood- 

 koperkleurig. Kop en halsschild dicht, grof en iets rimpelig bestippeld, tamelijk glanzig. 

 Halsschild bij het r? bijna de helft brceder dan lang, bij liet 5 nagenoeg dubbel zoo breed 

 als lang. Dekschilden met iets lijncre stippellijnen dan bij Salilbergii, de buitenste drie 

 regelmatig, de binnenste over het midden door enkele 'bijkomende stippels iets verward, 

 van voren verdubbeld of ook min of meer verward. Exemplaren bij welke de dekscliilden 

 over het midden zeer verward bestippeld en wier voordijen roestrood zijn, werden door 

 Allard als sera b ri co 1 1 is beschreven. Bij sommige exemplaren vertoont het halsschild, 

 vóór het schildje, eene onbestippelde niiddenstrook. Gevleugeld. Bij het g is het eerste lid 

 der voor- en middeltarsen hartvormig, de middelste drie sicTniteii zijn aan de zijden slechts 

 gechagriueerd, doch niet bestippeld. Lengte 1-.--2] niui. Gemeen op zonnige, droge gras- 

 velden .' . . . (aridella Payk.) 7. hortensis "pcjurcr. 



Tasters en de eerste sprietleedjes aan de onderzijde donker roodbruin; alle dijen blauw- of 

 groenachtig-zwari, de schenen en tarsen roestrood. Gewelfd; donker blauwachtig, kop en 

 halsschild iets meer groenaclitig, de dekschilden tamelijk glanzig; kop en 'halsschild 

 fijn gechagriueerd en daardoor minder glanzig, veelal geheel dof. Kop dicht en tamelijk 

 grof bestippeld, de voorhoofdslijn in 't midden sterk verdiept; halsschild zeer grof en 

 dicht bestippeld. Schildje glad. Dekschilden met grove stippelrijen, van welke de binnensten 

 naar de basis min of meer verdubbeld en meestal tot aan de basis duidelijk te herkennen 

 zijn; de tiisschenruimten naar verhouding breed, uiterst fijn en onduidelijk gechagriueerd, 



