LXXII. Chrysomelidae. — ■ 39. Halïica. 477 



kelings-TOOfrvaarden , schadelijk worden, o. a. aan jonge eiken. — De larve en pop van 

 H. oleracea zijn door Corneliits en Taschenber,^ , de vermoedelijke larve vanly thr i 

 is door Perris en de vermoedelijke larve van que r cel or urn door Bouché beschreven. 

 Eene uitvoerige beschrijving van de otitwikkeling en de levcnsiinjze van H. querce- 

 torum werd door Ritzema Bos gegeven. De beschrijvingen der larven van andere 

 soorten zijn te onvolledig. — De larve van H. oleracea kruipt in Juli in den grond 

 en verpopt zeer dicht aan de oppervlakte ; na eenige tveken verschijnen de kevers, welke 

 tot aan het einde van September op de planten verblijven en dan onder afgevallen 

 bladen en mos overwinteren. In het begin van Mei treft men ze in copulatie aan. De 

 kortere levensduur der mannetjes maakt dat deze over het algemeen zeldzamer worden 

 waargenomen. 



Dit genus, 7vaartoe de grootste inheemsche Haltic i den behooren , bevat een iS-tal 

 Europeesche soorten , van welke 7 in Nederland en 2 in het aangrenzend gebied voor- 

 komen. 



1 Voorkaken 3-taiidig, de taiutjes naar liet uiteinde geleidelijk in lengte afnemend, de voorste 



tand soms rudimentair. De vourhout'dslniilen in den regel sclierp hegrensd, grootcr dan de 

 ringvormige lijst om de spriet-inplanting. Grootere soorten, van 4—5! mm. lengte. ... 2 

 Voorkaken 4-candig; de middelste twee tandjes lang en vrij groot, de Iniitenste twee van de 

 middelste verwijderd, daarvan is de voorste Lireed, de achterste smal. De voorhoofdsbiiilen 

 van achteren en aan de zijden door vele verwarde stippels onduidelijk begrensd, bijna even 

 groot als de ringvormige lijst om de sprietinplanting. Kleinere soorten, van 3—4 inm. lengte. - 



2 Ilalsschild smal, aan de basis bijna de helft smaller dan de dekschilden te zamcn; met breeder 



afgezetten zijrand, welke, van boven bezien, tot aan de voorhoeken zichtbaar blijft.Voor- 

 hoofdsbinlen smal, lancetvormig of lang-driehoekig, schuin tot elkaar gericht. Dekschilden 

 verward bestippeld. Deze soort is navcrwant aan lythri, doch onderscheiden door de 

 smalle voorhoofdsbnilen, het kleinere, van eene diepere dwarsgroef voorziene en aan de 

 zijden breeder gerande halsschild, alsmede door de lijner bestippeldc dekschilden, welker 

 schouders verder buiten de basis van het halsschild uitsteken. Metallisch-groen, donkerblauw, 

 groenachtig-blauw of violetachtig, zeer dicht en fijn gechagrineerd, dof zijdcglanzig. 15ij 

 sommige exemplaren zijn de dekschilden krachtiger en duidelijker bestip))eld en gewoonlijk 

 ook glanzigcr tengevolge van de fijnere chagrinccring. Hij het $, bij welke het eerste tarslid sterk 

 verbreed is, vertoont het laatste stcrniet eene gladde middellijn, en is aan de basis en aan 

 het uiteinde verdiept, of van eene oppervlakkige middengroef voorzien. Lengte 4 — 5 mm. 

 Op Hippophac rhamnoides i). Niet inlandsch. Volgens ll'nse langs de Oostzeekust. 

 Rclgisclie exemplaren die ik zag waren onjuist gedetermineerd en behooren tot lythri ab.c. 



aenescens Ccrucae F., consobrina Dfts., hippophaës Aubé) (taraaricis Schrank) 



Halsschild breeder, aan de basis weinig of duidelijk smaller dan de dekschilden in de schouders, 

 doch veel minder dan bij tamaricis; niet smal afgezetten zijrand, welke, van boven bezien, 

 op de voorhelft, althans nabij de voorhoeken, verborgen is. Voorhoofdsbnilen brecd-drie- 

 hoekig, recht naast elkaar geplaatst, of rondachtig 3 



3 Dekschilden met het halsschild in eene vlucht gewelfd, aan de basis weinig breeder dan het 



halsschild, met zwak aangeduide, afgeronde scliouderhoeken en weinig uitpuilende schonder- 

 bnilen; naar het uiteinde geleidelijk verbreed, fijn en matig dicht bestippeld en duidelijk 

 gechagrineerd, veelal met de tlanwe aanduiding van langsribben. Langwerpig-eirond, fijn 

 doch duidelijk gechagrineerd, slechts itiatig glanzig; de dekschilden bij het J aan het uiteinde 

 breed afgerond, bij het g geleidelijk versmald en een weinig uitgetrokken, vlak gewelfd; 

 fraai donkerblauw of violet, bij ab.c. aetusccns Weise lichter of donkerder metallisch-groen; 

 veelal komen ook exemplaren voor met grcicnachtig-blauwen of hlauw-groenen kop en 

 halsschilii, of bovendien nog met aldus gekleurde dekschilden. Halsschild dicht, fijn en 

 onduidelijk bestippeld, de dwarsindruk aan weerszijden iets dieper ingedrtikt. Bij het J 

 is het eerste tarslid verbreed, nagenoeg zoo breed als het derde; bet midden van het laatste 

 sterniet weinig bestippeld en behaard, vlak gedrukt, aan bet uiteinde verdic]n. Lengte 

 4I— 5I mm. Gemeen op Lytbrum salicaria en in het vroege voorjaar onder aangespoeld 



riet, volgens tFeise uok op berken i. lythri Aubé. 



Dekschilden van voren, naar het halsschild, duidelijk afhelicnd en in 't oogvallend breeder dan 

 de basis van het halsschild; met duidelijke schoudcrhoeken en sterk uitpuilende schouder- 

 builen 4 



Il F.n op de niet iiilieein^. Iie M \ r i u :i r i ;i j: i'r m ;i n i .:a , vnunil iu ile bcr^-'slrüoiiieii der Alpeii. lle/e sij'.it wuidl uuk iriel de 

 rivieren iKur de \l;ikteil jjev.ierd. I»e uil NederhiiiJ ii|.t;ej:e\ en i-xennilareii w;ireii verkeerd ^edi-leriiiiiieerd en lieliuureii lul 1 y I li r i. 



