LXXII. Chrvsomelidak. — 39. Haltica. 479 



pelde en meest glanzige exemplaren van tamaricis, is echter behalve door de sciilptunr 

 door het lireeder halsscliild te ondursclieidcn , welker dwarsgroet" lijncr en minder diep is. 

 Langweifiig-eirond, van voren smaller dan van achteren, nagenoeg van den zelfden habiuis 

 als oleracea; tamelijk gcwclld, blanwachtig-groen ol' groenachtig-blaiiw, glanzig. Vuor- 

 hoofdsbuilen vrij groot, drielioekig, glad; van het voorhoofd door eene lijne, gewoonlijk 

 door ingestoken stippen onderbroken, dwarsgroef gescheiden , welke aan weerszijden, nabij 

 de groote haarstip, breeder en dieper wordt. Halsschild ongeveer de helft breeder dan lang, 

 aan de zijden gelijkmatig of zwak afgerond, zonder dnidelijk aangeduide voorhocken; vrij 

 sterk gewelfd, gewoonlijk nauwelijks zichtbaar gechagrineerd, lijn bestippeld; met eene 

 smalle, niet zeer diepe dwarsgroef, welke in het midden of aan de zijden liet diepst is. 

 Dekschilden aan de schcniders iets breeder dan de basis van liet halsschild, tot achter het 

 midden zeer weinig verbreed, niet eenigsziiis parallcle zijden, gewelfd; vrij sterk en diclu 

 bestippeld, met zeer lijn gccliagrineerde, zeer weinig doch Hjn bestippelde tussclienruinitcn; 

 de schouderbnil klein, doch duidelijk afgezet. Bij het ^ is het eerste tarslid der voorpooten 

 verbreed, het laatste sternict met eene onbestippcide iniddcUijn en eene verdiepte middeiilob. 

 Lengte 4 — 5 mm. Bij den Haag en in de omstreken van Maastricht. . . 4. fruticola Weise. 



7 Dekschilden op de voorhelft, tot over het midden, duidelijk in rijen, soms in onregelmatige dubbel- 



rijen bestippeld t); evenals kop en halsschild dicht en fijn gechagrineerd, zijdeglanzig; de 

 naad voor het uiteinde met een zeer duidelijk groefje, hetwelk zeer zelden nagenoeg 

 ontbreekt. Lichaam langwerpig-eirond, op de bovenzijde in den regel vrij donker-, veel 

 minder lichter metallisch-grnen, soms met iets zwartachtige tint of blanwachtigen weerschijn ; 

 bij ab.c. iwbilis Weise iji splendens Rey) gcelkoperkleurig of koperkleurig-bruin, bij ab. c. 

 lugiibris Weise eenigszins donkerblauw. Onderzijde donkerder, blauwgroen, dof zijdeglanzig. 

 Pas uitgekomen, meestal olijfgroene exemplaren vertoonen soms roestroode of pekbruine 

 sprieten en pooten. Voorlioofdsbuilen tamelijk klein en vlak, evenals het voorhoofd gecha- 

 grineerd; ook wel glad, meer gewelfd en duidelijk omgrensd. Halsschild ongeveer de helft 

 breeder dan lang, niet nagenoeg parallele zijden, of vóór het midden in eene llauwe bocht 

 versmald; met weinig verdikte, eenigszins scheef afgeknotte voorhoeken; met eene meer of 

 minder diepe, tamelijk rechte dwarsgroef, zeer fijn bestippeld. Dekschilden iets breeder dan 

 de basis van het halsschild; met eene kleine, liooge, scherp begrensde schouderbnil; aan de 

 zijden zeer zwak afgerond, gewelfd. Bij het i is het eerste tarslid der voor- en middel- 

 pooten verbreed; ook bevindt zich op het laatste sterniet eene dwarsgroef voor den achter- 

 rand en Soms ook nog eene 0|i|iervlakkige, van voren uitgewischte, onbestippelde midden- 

 groef 2). Lengte 3 -4 mm. Zeer gemeen; op allerlei planten, vooral op soorten van 

 lirassica, Epilobium en op Oenothera biennis. De ab.c. nobilis bij Valkenberg 

 (Limb.) en in België bij Mariemont; de ab. c. lugiihris zeldzamer dan liet type. 5. oleracea L. 



Dekschilden, ook op de voorlielft, verward en oppervlakkig-, hier en daar soms onduidelijk 

 bestippeld; evenals het halsschild weinig dicht en uiterst hjn gechagrineerd, glanzig; de 

 naad voor het uiteinde met een klein groefje, dat soms bijna ontbreekt 8 



8 Dekschilden met vrij groote, doch oppervlakkige, langs den buitenrand lijnere stippels; de 



schouders sterk uitpuilend. Eenigszins eirond, matig gewelfd; donkerblauw, zeer zelden 

 blauwachtig-groen , meer of minder glanzig. Voorhoofdsbuilen vlak, van den sprietwortel 

 door een breeden , diepen iiidrid; gescheiden , van achteren en aan de zijden niet scherp begrensd. 

 Halsschild nauwelijks de helft breeder dan lang; met flauw afgeronde zijden en nauwelijks 

 verdikte voorhoeken, welke met de zijden eene geleidelijke bocht vormen; dicht en weinig 

 duidelijk bestippeld; met matig diepe dwarsgroef. Dekschilden in de schouders iets breeder 

 dan de basis van het halsschild, langs de zijden eenigszins afgerond; nauwelijks zichtbaar 

 gechagrineerd en met niet duidelijk begrensde schouderbnil en een klein groefje aan den naad- 

 hoek. Bij het $ is het eerste tarslid verbreed; het laatste sterniet met eene zeer sinalle, onbe- 

 stippelde, gladde middellijn. Lengte 33— 4 mm. Op moerassige weilanden, vooral op turf- 

 grond; ook in aanspoelsel. Uitsluitend bij Cuijk en Oisterwijk in Noord-Braband gevangen. 

 In Noordduitschland " 6. palustris "Weisc. 



Dekschilden met kleine, zeer oppervlakkige stippels; de schouders weinig uitpuilend. Deze 

 soort is als het ware lythri in het klein, in de schouders veel smaller en van achteren iets 

 breeder dan oleracea, van deze en de overige verwante soorten onderscheiden door de fijne, 

 weinig duidelijke en hier en daar uitgewischte bestiiipeliug der dekschilden. Langwerpig- 

 eirond, vrij sterk gewelfd, van achteren veelal iets bultig; donker blauwgroen of vuilgroen, 

 bij ab. c. 'nwntana Fondr. donkerblauw, nauwelijks merkbaar gechagrineerd, glanzig. Voor- 

 lioofdsbuilen nagenoeg cirkelrond of breed en eenigszins ruitvormig. Halsschild de helft 



1) Bij eene abemlie uil I.oosduiiifii /ijn Ji' d.'ksc liildoii cpiiiusïiiis duf on /nT niidiiidelijk, hijna iii.l ïi.lilliaar ii(:.li|i|iHld. 



2) Volgens Weise zou Altanl dp donkere, leü lijiiee dan pewoonlijk l.eslipjjelde exeniplaien »aii H. ul.Maiea len unie.lile 

 tol pusilla Dfls. rekenen. 



