LXXII. ChrYSOMELIDAE. — 40. Gi.YPTINA. — 41. PHVLUVrRETA. 481 



der voortarsen iets verbreed e/i de achti-rraiid van lui laatste stern/et in tut midden in 

 eene f:;egroefde lol) verlengd. 



De soorten 7Kin dit gemis leTen op de bladen van Rnb 11 s-soorten. 



Van de 3 Etiropeesche soorten komt i /// Nederland voor. 



Glanzig zwart, de dekschildüii vculal incc iiitcrsi gcringcii lininzigei! vvccrscliijn ; cnuiugcklciirde 

 exemplaren Uastanjebrnin. Sprieten en ponten rotstrodd, ile laatste sprietlcedjes veelal een 

 weinig-, de achterdijen meestal meer gebrnind. (lalsscliild verspreid en lijn bestippeld, met 

 breede, glanzige, gladde tnsschcnriümten; ot' wel dicht en iets sterker bestippeld, met ge- 

 chagrineerde, dofte tnsschcnrnimten. Dekscliilden niet ineer ol' minder grove stippellijnen 

 en breede, vlakke- of ook wel smalle, gewelfde tnsschenrniniten. Lengte iJ— 2 mm. Op 

 frambozen- en braamstrnikcn. In de omstreken van Maastrielit bij St. Pieter, Cronsveld en 

 llontliem; Juni, |nli. Ook bij Aken en in Westfalen i. rubi Payk. 



41. Phyllotreta Foudras. 



Lichaam eivormig , langwerpig-ovaal , ook loel elliptisch of met tamelijk par atlete 

 zijden ; weinig gewelfd of tamelijk vlak ; hetzij een kleurig donker , of geel gevlekt. Ge- 

 vleugeld. Kop klein , hetzij gelijkmatig of slechts op eene dïvarsstrook tusschen de oogen , 

 zeldzamer alleen tegen de oogen bestippeld. De voorhoofdsbiiilen zijn zwak aangeduid 

 of ontbreken , de voorhoofdskiel is hoog. De laatste 5 sprietlcedjes iets verbreed. Bovenlip 

 breed-vierhoekig, de bovenkaken ^-tandig. Halsschild verbreed . soms nagenoeg vierkant ; 

 aan de basis vi'iór het schildje recht afgesneden , aan weerszijden iets uitgerand ; >net 

 benedenwaarts gebogen viór- en stompe, wei?iig aangeduide achterhoeken. Dekschilden 

 in de schouders iets breede r dan het halsschild , aan de zijden afgerond of nagenoeg 

 parallel ; aan het uiteinde te zamen afgerond , zeldzamer af geknot en elk afzonderlijk 

 afgerond ; verward of in onregelmatige rijen bestippeld. Pygidium iets gewelfd , aan de 

 zijden soms verdiept , zonder middengroef. Poolen tametijk slank ,• de schenen recht op 

 de ru,gzijde met een stompen langskant en aan het uiteinde met eene groef tot opneming 

 van het \c tarslid. .Achterdijen matig gezïvollen ; de achterschcncn op den boven rand 

 niet ingedeukt , met eene cindspoor . 'welke in het midden van den niet gedeelden toprand 

 ingeplant en naar buiten gebogen is {Fig. log VI). Bij het <$ is het eerste voortarscn-lid 

 verbreed ; het laatste ster niet over het midden ingedrukt of gegroefd en in het midden 

 van den achterrand met een grooten , bochtigcn kant, welke in rust in den uitstekenden 

 hemicyclus ingelegd "wordt ; bij sommige soorten zijn bovendien het 3<r, 4^ of ^e sprietlid 

 of nog meerdere leed/es i'erbreed , welke verbreeding meer of minder sterk is , naar 

 gelang het S meer of minder krachtig ontwikkeld is. Bij het % is het laatste sterniet 

 dichter en krachtiger bestippeld en behaard dan de vooraf gaanden, aan het uiteinde afge- 

 rond ; bij P. ochripes met eene eigroef n'cnals bij de Cryptoceplialinen-ivijfjes. 



De soorten van dit genus leven vooral op de bladen van Crueifercn, waaraan 

 zij in April of Mei hare eieren leggen. De larven mineeren de bladen en vreten het 

 parenchym tusschen de beide hui diagen uit; zij zijn in Juli volwassen en kruipen alsdan 

 in den gro/ul om te verpoppen. JVa 14 dagen kruipt het imago uit , dat tusschen gras- 

 zoden , in /nos , onder dorre bladen of afgestorven waterplanten overwintert. Sommige 

 soorten komen in massa in aanspoelsel, na oi'crstroomingen, voor. Voor sommige cultuur- 

 planten zijn zij schadelijk. 



De larve van P. n e m o r u m is door Lekeu.x , Taschenberg en Kaltenbaclt , de pop 

 ook door Taschenberg ; de larve van vittula door Riley en Lindeman beschreven. 



Van de 2,7, Ruropeesche soorten komen 16 /// Nederland en 3 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Deksi-liilden grootendeels geel, of zwart met een gelen langsband of met gele vlekken ... 2 

 Dekscliildcn eenklenrig zwart, bronskleurig, blauw of groen .11 



2 De smalle zwarte randzoom der dekschilden verbreedt zicli niet aan de basis; de schonderbiiilen 



staan op een gelen grond. Lichaam eivormig, gewelfd. Kop en balsscliild glanzig zwart; de 

 dekschilden witgeel (na den dood meer bruingeel), de epiplenren, de randzoom en een 

 breedere, gemeenschappelijke, van voren en van achteren versmalde, naadzooin zwart. De 

 eerste .; sprietlcedjes, het uiteinde der voor- en middeldijen, de schenen en de tarsen rood- 



31 



