LXXII. Chrysomelidae. — 42. ArmnoNA. 487 



inecshtl met eene diepe, brecile , vee/al scherfikantige middengroef , waarin de spits vtut 

 den ondersten naadkant der dekschilden kan zvordcn opgenomen ; deze s>'o^f '•>' bij A. 

 Rrichsonii smal, bij coerulca zeer onduidelijk en ontbreekt o. a. bij her b igr ada 

 veelal ,i,%'/ieel. Poolen vrij kort en krachtig ontivikkeld ; de achterschenen op den boven- 

 rand ingedrukt en aan den toprand in t7vee korte lobjes gesplitst , de eindspoor aan de 

 buitenzijde van den toprand geplaatst. Tarsen tamelijk breed , met gelijkmatige viltzool , 

 het eerste achtertarsen-lid ongeveer l zoo lang als de scheen. Klauwen aan de basis 

 hoekig verbreed. Het S is slanker, vooral het halsschild smaller ; het eerste voortarsen-lid 

 iets ?neer verbreed en het laatste sterniet voor den afgeknotten of in het midden afge- 

 rond-uitgetrokken achterrand ingedrukt. Dit genus is naverwant aan Longitarsus 

 en daarmede licht te i'crwarren. Het onderscheidt zich intusschen door de scherp om- 

 grensde voorhoofdshuilen , de aan de buitenzijde der achterschenen ingeplante eindspoor , 

 alsmede door den korten metatarsus , welke met eene gelijkmatige viltzool bekleed is en 

 aan het uiteinde geen scharniergeivricht bezit. — De meeste soorten leven op de bladen 

 van Eup hor b iac eecfi en Irideccn. 



De ont'wikketing van A. cyparissiae en de levens,geschiedenis van coerulca 

 zijn door Buddeberg beschreven. 



Van de 50 Enropeesche soorten komen 8 in Nederland en 4 /;/ het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 liovcnzijdi; licht roodgeel, ruodiicluig-geelbruiii ol stroogecl 2 



Hovenzijdc grucn-, lilauu- uf violetaclui!;, blauw- of groeiiachtig-zu'ari, bij intzoiulcrini; bii>iizii; 



111c: geelkopcrklciirigeii glans 



De voorbüordslijncn loopen van at' de oogen tot aan de sprietbosis en ontbreken aelitcr 

 de voorhoüfdsbiiilen; de voorlioofdsbiiilen smal en minder scherp aangeduid. Deze 

 soort herinnert aan Ochrosis salicariae door de kleur en den oppervlakkige!! 

 dwarsindrnk aan de basis van het halsschild. I'danzig, licht geelbruin; de dekschilden meer 

 stroogeel en veelal eenigszins half doorschijnend, op den naad grootendeels lijn zwart 

 gezoomd; de kop meestal roestrood. Soms is de kop achter de builen donkerder, zoodat 

 niet zelden de schedel iiekzwart is. Pas uitgekomen exemplaren zijn nagenoeg geheel stroo- 

 gecl, gewoonlijk het uiteinde der sprieten, zeldzamer ook de naad iets gebruind. Sprieten 

 van afliet 5c lid donker gekleurd, het uiteinde der achterdijen en grootendeels de onderzijde 

 zwart, de laatste sterniten veelal roodgeelachiig. Halsschild minstens de helft breeder dan 

 lang, meestal op het voorste gedeelte nagenoeg glad en oji het achtergedeelte duidelijk 

 bestippcid; soms overal duidelijk en zeer dicht bestippeld en zelfs rimpelig. Dekschilden in 

 de scboirders aanmerkelijk breeder dan het halsschild, met krachtige schouderbuil, lijn en 

 zeer dicht bestippeld. Pygidium aan het uiteinde uitgerand; bij het $ is de groef breed, 

 vlak, nabij het uiteinde uitgesvischt en van lijne, lijstachtige randen voorzien; bij het 1 

 daarentegen diep, tot aan het uiteinde reikend en van hooge randen voorzien. Gevleugeld. 

 r>ij het $ is het laatste sterniet in 't midden van den achterrand rechthoekig verbreed , daar- 

 vóór ingedndct. Lengte 2 — 'ïi mm. In vochtige grasvelden, op Lythrum salicaria. Den 

 Haag, Harnielen, Vogelenzang, Nieuweramstel , Winterswijk, Goor, Vorden, Wageningen, 

 Utrecht, Breda; Mei tot Aug 1. lutescens Gyl 



De voorhüofdslijuen zijn scherp aangeduid, verloopen achter om de duidelijke, scherp om- 

 grensde, gewelfde voorhoofdsbuilen en doorsnijden elkaar daartusschen. Dekschilden matig 

 of weinig dicht bestippeld 



De voorhoofdskiel breed, van achteren i;ewelfd, van voren verbreed en iets afgeplat. De 

 grootste soort van bet genus; eenigszins lang-eirond, sterk glanzig, roodaclitig-geelbruin tot 

 stroogeel. Ko|) en halsschild gewoonlijk iets donkerder dan de dekschilden , veelal met half 

 doorzichtige, omiuidelijk begrensde, roestroode vlekken; het schildje, het grootste gedeelte 

 van de onderzijde, lienevens een veeg bovenaan de tonhelft der achierdijeu zwartachtig of 

 donkerbruin. Pas idtgekomen exemplaren zijn geheel licht gekleurd, de onderzijde en de 

 Ijooten meer roodachtig-geelbruin , de dekschilden half doorzichtig. Halsschild vrij dicht en 

 zeer lijn-, of bijna niet bestippeld; de dekschilden niet zeer dicht en lijn-, soms zeer lijn 

 en onduidelijk bestippeld, met kleine schouderbuil. De niiddensleuf van bet pygidium is 

 breed en aan weerszijden door eene iliepe groef begrensd, die naar achteren vlakker 

 wordt eu achter het midden uitgewiscbt is. Gevleugeld, iiij het $ is het laatste sterniet 

 aan den achterrand afgcknot en in 't midden in een naar onderen gericht la|)je verlengd, 

 daarvóór met een zwakken, gladden indruk, waarin van af den voorraml een lijn midden- 

 groefjc loopt. I.eugte 3 — 35 min. Op droge, onvruchtbare plaatsen, op Euphorbia 



