LXXII. Chkvso.mi;liuak. — 42. Aphthona. 489 



scliiliicn achter het miildcn het breedst, vrij dicht cii veel sterker dan het halsschild 

 hestippeki; de iets gewelfde ciisschenniimteii der stippels, vooral op de hasaalhell't, iets 

 rimpelig sainenhaiigeiul. De groei' van het pygidiiini kort. ('Tevleiigeld. Bij het rf bevindt zich 

 o|i liet laatste sterniet cene brcede, onbestippelde middengrocf en eenc diepe groei' voor de 

 iniddcnslip. Lengte i^- -2 mm. Gemeen op grasvelden, aan boschranden, op Enpborbia 

 cyparissias, op de bladen van Bcta vulgaris en op bloeiend vlas. 



Chilaris All.) 4. euphorbiae Schrank. 



De voorhoof'dslijiicn loopeii van al de oogen , achter de vüürhoofdsbiiilen om, tot tiisschcn 

 deze laatsten door, waardoor deze dnidelijk gescheiden zijn 8 



8 De voor- en njiddelpooten geheel roodgeel of' geelachtig, bij uitzondering liet midden der 

 voor- en iniddeldijen niterst weinig gebrin'nd y 



Minstens de hasaalhell't der voor- en niiddeldijcn pekbniin ol' zwart 10 



y Dekschilden donker violet; op de voorhelft, ten minste achter de schouders, in wijd niteen- 

 staande en eenigszins regelmatige rijen bestippeld, met eITen tiisschenruiinien. Sprietwortel 

 en pooien roodgeel, de achterdijen een weinig gehrnind , soms geheel roodgeel. Bij enkele 

 exemplaren is het midden der voor- en middeldijcn uiterst weinig gebruind. Halsschild glad, 

 bij sterke vergrooting gezien met enkele stippeltjcs op de achterbcift. Lengte i? — 2 mm. 

 Verbreid en niet zeldzaam op E n p li o rb ia-soorten . . fatrocoeridea All.) 5. cyanella Redt. 



Bovenzijde zwart, de dekschilden met geringen, doch dnidelijken blauw- of groenachtigen 

 weerschijn; vrij krachtig bestippeld, met eenigszins oneffen tusschenruimten. Deze soort 

 gelijkt zeer op cyanella, doch onderscheidt zich doordat de wortelhelft der sprieten en 

 de pooten iets lichter geelachtig en de achterdijen veel donkerder zijn. Ook zijn de dek- 

 schilden meer blauw- of groenacbtig dan violet, dichter en op de voorbelft ininder regel- 

 matig in rijen bestippeld en niet minder vlakke tusschenrniinten. De zijden van het halsschild 

 steken naar de voorlioekcn minder tandvormig uit. Ook is zij doorgaans kleiner en slanker 

 dan venustnla, op de bovenzijde veel donkerder gekleurd en duidelijker bestippeld; de 

 voorlioofdsbnilen breeder, van achteren door cene diepe groef begrensd. De laatste vijf 

 sprietleedjes iets donkerder. Halsschild soms met uiterst geringen , groenachtigen weerschijn ; 

 de helft breeder dan, tot dubbel zoo breed als lang; matig dicht en niterst lijn bestip- 

 peld, de stippeltjes soms door zwakke langsrimpels verbonden. Dekschilden vóór het midden 

 matig dicht en vrij krachtig bestippeld; naast de groote, gewelfde schouderbnilen en langs 

 den naad met eenigc onregelmatige rijen. Bij het ^ is het laatste sterniet in het midden 

 vlak gedrukt en aan den aciiterraiid in eene zeer breede, korte, rechthoekige slip verlengd. 

 Lengte li — !■■ mm. Op E u p h orb ia-soorten. Niet inlandsch. In Noord-Duitschland en in 

 België bij Flenrus (atrocoerulea Tlioms.) (pygmaea Kutscli.) 



10 De voor- en iniddeldijen, behalve het roodgele uiteinde, benevens de gelieele achterdijen 



pekzwart; de schenen en tarsen roodgeel, zelden de achterschenen in het midden iets berookt, 

 hij onnitgekleurde exemplaren veelal slechts de basis der voordijen donkerder. Bovenzijde 

 zwarthlauw, soms met groenachtigen weerschijn. Dekschilden lijn en zeer oppervlakkig-, 

 achter de schouders en langs den naad duidelijker bestippeld. Deze soort is iets smaller en 

 veel korter dan psendacori, met hoogere, sterker uitpuilende schouders, lichter gekleurde 

 sprieten en pooten, lijnere bestippeling en donkerder kleur. De sprieten roodgeel , de laatste 

 vijf sprietleedjes min of meer donker. Ilalsscliild minstens de helft breeder dan lang, hetzij 

 glad of met verspreid staande, moeielijk zichtbare sti|)peltjes op het midden van de basaal- 

 helft. Gevleugeld. Bij het <J vertoont het laatste sterniet eene gladde, naar achteren iets 

 verbreede middengrocf, de slip van den achterrand in den hemicyclus teruggebogen. Lengte 

 li — 2j mm. Op E uph o rb i a-soorten. Den Haag, Hnissen, Renkuni en Ambij (bij Maas- 

 tricht). In België bij Colonstère . . (euphorbiae All., cyanella Fondr.) 6. venustula Kntsch. 



Sprieten en pooten pekbruin, de sprietwortel benevens de knieën lichter, veelal de schenen 

 en de tarsen roestrood. Bovenzijde en de aciiterdijcn zwartblauw; bij ah. c *discolor VVeise 

 de bovenzijde zeer donker metallisch groen, zonder eenig spoor van blanw. Bij niet goed 

 iiitgeklenrde exemplaren zijn de voor- en middeldijen aan liet uiteinde, zoo ook alle schenen 

 en tarsen min of meer licht roestrood, de cpipleuren der dekschilden roodachtig-pekbruin 

 (^siiblacris Boliem.). Het voorhoofd uiterst lijn gcchagrinecrd , bij bet g veelal glad. Hals- 

 schild de helft breeder dan lang; uiterst lijn-, veelal dicht en duidelijk, soms langsrimpelig 

 bestippeld. Dekschilden lijn en verward bestippeld, rjp de voorhelft soms met sporen van 

 rijen; de sclioudcrbuil minder sterk uitpuilend dan bij venustula. Gevleugeld. Bij het J 

 vertoont het laatste sterniet eene gladde middellijn, is achter het midden vcrdic|)t en aan den 

 achterrand in eene breed-vierhoekige slip verlengd. Lengte 2 — 2-1 mm. Op Iris pseud- 

 acorus en Enphorbia palustris, zij leeft op de onderzijde der bladen. Den Haag, Loos- 

 duinen en Katwijk, Mei en juni (violacea Koch) 7. pseudacori Mrsh. 



11 Halsschild eenigszins vierhoekig, slechts weinig breeder dan lang; lijn en iets rimpelig bestip- 



peld, vooral nabij de basis, bij ah. s. lacviciiUis Rey bijna glad en spiegelblank. Lichaam 



