LXXII. ('llRVSOMKLIDAIi. — 43. LUNHITARSUS. 49I 



met ccnc groef tol het inleggen der schenen. Achterschenen (Fig. 109 V\ slank, recht 

 of iets gebogen, iets zijilelings gecomprimeerd , hetzij slechts nabij het uiteinde plotse- 

 ling-, of van af de basis geleidelijk {geheel aan het uiteinde iets sterker) lerbreed , 

 driekantig ; van de twee kanten der bovenzijde is de buitenste cenc hoog verhevene lijst , 

 loelke grootendeels spaarzaam en fijn getand , in het topgedeclte dicht met een kam van 

 even lange doorntjes bezet is ; de binnenste kant ligt veel dieper, daar de gladde, vlakke, 

 verdiepte of iets gewelfde rugzijde binnemvaarts aanmerkelijk af helt , en is bij de 

 meeste soorten stomp en onduidelijk , door eene rij haren aangeduid , zij is slechts aan 

 het uiteinde meer of minder hoog opgaande en hier eveneens ka machtig gedoomd ; de 

 derde kant, op de onderzijde , is breed en iets afgerond, en is aan het uiteitide , in 

 eene groef, de een tceitiig gekromde eindspoor en daarboven de slanke , vrij dinine meta- 

 tarsus ingeplant. De ?netaiarsus (ic tarslid) reikt ongeveer tot aan het midden van de 

 scheen of daarover , zij kan iets schuin naar binnen tegen de scheen teruggeslagen worden , 

 vertoont eene . uit langere of kortere haartjes gevormde , hoogstens aan de basis viltige of 

 fluweelachtigc zool en aan het uiteinde eene insnijding , waarin hei 2e tarslid ingeplant is. 

 Het 2e tarslid, dat wet het eerste eene knievormige buiging vertoont , bereikt nmnvelijks 

 de halve lengte van den metatarsus ; het 3<? lid is nog korter, eenigszins hartvormig ; het 

 klauwt id slank, met kleine , sterk gekromde , aan de basis tandachtig verdikte klaiiwen. 



De soorten van dit genus maken de achterschenen alleen bij het springen vrij , 

 overigens leggen zij deze stevig in de dij si en f, slaan den metatarsus schuin op de 

 binnenzijde der schenen terug, brengen het tweede tarslid rechthoekig op het eerste en 

 steunen bij hunne snelle, doch ongemakkelijke voortbeweging , slechts met het uiteinde 

 van het tiueede en met het y lid der aclitertarsen. — De kleinere, slankere mannetjes 

 vertoonen langere sprieten en meer t^lanzigc opperi'lakte ; zij zijti ook te herkennen aan 

 het verbreede eerste lid der voor- en middeltarsen en aan het smalle, laatste ster niet, 

 hetwelk hetzij over de geheele lengte ingedrukt of gegroefd en aan den achterrand 

 uitgesneden , afgeknot of in eene middenstip verlengd is. De hemicyclus is vrij groot, ten 

 minste gedeeltelijk zichtbaar. 



Dit genus is door het meer smalle prosternum naverwant aan de G ale r u c i n i , 

 doch herinnert in den vorm der achterpooten zeer aan Psvlliodes en in habitus aan 

 Ap h t h o n a , met 'welke het allicht te verwarren is. — De soorten leven vooral op 

 Compositcn, Co nvo Ivu laceein, Boragineeë.n, Sc r op hular i n eei'n, Labia- 

 len en P lantagi neec n ; meestal aan tweejarige of vaste planten, die een groot 

 weerstandsvermogen hebben en niet licht door het knagen der larven ei: kevers ten gronde 

 gaan. Bepaalde schade richten zij niet aan. 



De larve en pop van Z. luridus zijn door Rupertsberger ; de gchcelc levensge- 

 schiedenis van echii, niger, m c l a n ocep h a l u s , e.xoletus en verbasci Panz. 

 {tab i dus F.) is door Buddeberg beschreven. 



De meeste soorten die in den nazomer of herfst in aantal voorkomen , leggen hare 

 eieren in het eerste voorjaar ; de larven zijn ongeveer in Juli ontivikkeld , verpoppen in 

 den grond, toaarna de kevers in hef laatst van Juli , in Augustus oj September te 

 'voorschijn komen Volgens Buddeberg zou L echii in het begin van Augustus geheel 

 ontwikkeld zijn , doch tot aan het volgend voorjaar in den grond overblijven. Bij een 

 geringer aantal soorten worden de eieren eerst in Juni gelegd , alsdan overwinteren de 

 larven, deze verpoppen en, -wanneer de winterkoude voorbij is .verschijnen de imagines in 

 April. De eieren worden aan jcortelbladen of aan de basis van den stengel gelegd : de 

 larven dringen in de wortels en vreten , dicht achter de schors , een benedenwaarts 

 voerenden gang, door welken zij ook eindelijk den -wortel verlaten. Larven en kevers 

 bewonen niet uitsluitend dezelfde plantsoort , doch in verschillende streken verschillende 

 planten. 



Van de ongeveer 90 Furopeeschc soorten komen 29 /// Nederland en S /// het aan- 

 grenzend gebied voor. 



I Hiivenzijdij Lciikluiirig, ilitp /.wart; niL-t nl zuiuk-r gcriiigun inetallisclifn ol hr(iiisgnn.iicii wecr- 

 schijii, ui met /.eer gcrinf;e, bijna Dniiierkbare liijmengiiig van groen oflilanw; diinkcr blanw 

 ol' viulct, lilauwaclitig-metaalgrocn , helder groen, Uoperklcnrig-briiin, rood- ol' geelkoper- 



