LXXII. Chrysomelidae. - 43. Longitarsus. 497 



de scliomlers afgerond. Ongevlcugcld. Soms zijn de scliondcrbuilen diiidelijU aungcdiiid, docli 

 klein en iets uitpuilend; de vleugels ontbreken alsdan of zijn kon en smal. De meestal 

 roüdbruinaclitige, gevleugelde vorm cognatus Weise Quridus Foudr., Kutscli.) is minder 

 gewelfd dan de ongevleugeldc; de dekscbildcn vertoonen, ten gevolge van de breedere 

 schiniders, een meer vierboekigen vorm; ook is de scbouderbuil iets meer ontwikkeld. 

 Acliterdijeu dik, weinig langer dan de scbenen. Bij bet i is bet eerste voortarsen-lid ver- 

 breed; bet laatste sterniet vertoont eene groute, gladde groef, welke zicli naar acbteren 

 verbreed en tot aan den opgeriduen acbterrand van de korte middensli|) doorloopt. Lengte 



li ni mm. Eene der gemeenste soorten. Op vruclubarc, eenigszins voclitigc grasvelden, 



op Roragineeën en wellicbt ook op Rbinantluis major; ook in aanspoelsel in bet 

 eerste voorjaar. De ab. c. n'igrkans Weise zeldzaam. 



(brunneus Redt., pratcnsis Kocb) 9. luridus Scop. 



15 ückschilden zwart, met een brceden, selicrp begrensden, gelen randzoom. Lichaam zwart, bet 

 balsscbild en het iirosterniim licht roodgeel, het midden van het halssebild veelal iels berookt. 

 Sprietwortel en de larscn roodbruin, soms de sprieten en sebenen grootendeels donker 

 roodbruin. Ilalsscliild ongeveer dubbel zoo breed als lang, gecbagrinecrd en onduidelijk 

 l.estippeld. Gevleugeld. Bij het <? is bet eerste tarslid weinig verbreed, bet laatste sterniet 

 met eene gladde langsgroef. Lengte ii—i\ ram. Op Senccio erucifolius. Eenmaal bij 

 Zicrikzec, April. Iii België bij Hasti'ère en Brussel, in de Rijnprov. bij Aken. 



10. dorsalis F. 



Dekschilden roodachtig-geelbriiin, geelbruin, stroogecl of geelwitaclitig, veelal de naadzoomof 

 naadkant roodbruinachtig tot zwart; soms bovendien met een donkeren randzoom; bij uit- 

 zondering met eene zwarte langsvlek achter het midden of nog eene zwarte scbouderstip 

 (verbasci ab. c. sisymbrii') 1'^ 



if; Voorhoofd zonder scherp aangeduide zijgrocven, duidelijk en diclit gecbagrinecrd; met duide- 

 lijke, lancetvormige builen, welke naar buiten tot nabij de oogen reiken en van acbteren 

 door eene rechte groef begrensd zijn (ly copi, m emb ranaceu s en j u nc i cola) . . .17 

 Voorhoofd met duidelijke, scberii aangeduide zijgroeven nabij de oogen, doch met onduidelijke 

 builen; in den regel uiterst lijn- of onduidelijk gecbagrinecrd, bij uitzondering bijna glad, 

 bij lateralis duidelijker gecbagrincerd. Soms zijn de voorhoofdsbuilen meer of minder 

 scherp omgrcnsd, doch (tabidus en r n b i gi n osus") alsdan breed, hetzij kort-ovaal ol' 

 kort-eivormig, naar buiten spits en slechts tot aan de zijgroef reikende ly 



17 Eindspoor der achterschenen vrij lang, langer dan de dwarsdoorsnede der scbenen voor bet 



uiteinde (I y copi , me ra b ran ace u s) iH 



Eindspoor kort. Dekschilden geel, soms met bruinachtigen naadkant; vrij sterk en verward, of 

 in rijen bestippeld; aan het uiteinde niet geleidelijk, docli meer plotseling afvallend. Deze 

 soort gelijkt op exemplaren van curtus met brcede, gewelfde dekschilden en klein voorlijf. 

 Het voorhoofd als bij den kleineren, vlakkeren lycopi. Eivormig, roodaclitig-geelbruin , 

 vrij sterk glanzig; het metastcrnnm en de buik zwart; bet pro- en mesosternum, alsook bet 

 laatste sterniet en het pygidium roodachtig-geclbruin; de achterdijen roestrood, soms aan 

 het uiteinde bnnn. Soms is de kop geheel of gedeeltelijk pekzwari (ab. c. «/*.f/;-/rtfKj Kutsch.), 

 of ook het geheele achterlijf jiekzwart (ab. c. pratcnsis Gylh.> Ook is soms de geheele buik 

 roodbruin. Nog kunnen de dekschilden bij uitzondering een lijnen, donkeren randzoom ver- 

 toonen, of zij zijn geheel licht roestrood. Sprieten naar het uiteinde zwartachtig. Halsschild 

 gewoonlijk dicht, rimpelig-, zeldzamer zeer lijn en verspreid bestippeld. Dekschilden in de 

 schouders iets breeder dan bet halsschild, met weinig uitpuilende schoudcrbuilen; bij bet 5 

 tot achter het midden iets verbreed en aan het uiteinde breed afgerond, bij het ,^ met meer 

 parallele zijden. Soms puilen de schouders en de builen meer dan gewoonlijk uit, waardoor 

 de dekschilden ook bij het S meer parallele zijden vertoonen. Bij den ongevlengelden vorm 

 *fFaterhousci Kutscb. zijn de schouders smal en vallen gelijkmatig af, zonder schouderbuil. 

 Bij het i het laatste sterniet met gladde middellijn en een zwakken , veelal nauwelijks merk- 

 baren indruk, de middenslip gegroefd. Lengte i|— 2i mm. In vochtige grasvelden en op 

 nioerasplanten. Meermalen bij den Haag, Breda, Dtisse'n, Gorkum, Tiel, Kerkrade, Mei — 

 October (substriatus Kutsch.) 13. juncicola Foudr. 1) 



iB Lichaam Ijngwerpig-eirond. Dekschilden in de schouders iets breeder d.an het halsschild, met 

 vrij sterk uitstekende builen; dicht, veiward en op de voorhelft, nabij den naad, in onre- 

 gelmatige rijen, diep bestippeld 2). Acbterdijen aan bet uiteinde, op de bovenzijde, pekzwart. 



1) De in iiujm- «Naainlijst.i venu.-lde ü(jgav(j v;iii I„ ;i !■ d u lu i na li » AllüiJ iitc UU!,, bhjkl üiijui.! 1.- iiju, d- .A™i|.hiiTil 

 ln-liuurt'ii lul juncicola. L. abdüiu ina 1 is All. komt niet iil uns gebied voor (bij Parijs en iit Doslennjk). 



■J) In /iiid-Europa koiiu eene licbt geklemde var. Iidrivmlris Weise {jiiiicimlu Kulscli.) voor, welke breeder en vlakker i,, dan 

 bel Ijpc; de dekschilden zijn in de schouders aanmerkelijk breed. 'r dan hel halsschild, mei sterker Mil|mileiide M.liond.'r- 

 buileii en nagenoeg parallele zijden, regelmatig in rijen bestijipeld. 



32 



