498 LXXII. Chrysomelidae. — 43. Longitarsus. 



Deze soort Uoim in grootte en liabitiis liet meest met nasturtii overeen, ook zon zij 

 gemakkelijk te verwarren zijn met kleine, licht geklenrde, gevleugelde exemplaren van 

 hiridus, van welke zij intnsschen onderscheiden is door de langere cindspoor der achter- 

 schenen en het ontbreken van de zijgroef op het voorlioofd. Kop, uiteinde der sprieten en 

 de onderzijde pekzwart; de rest van het lichaam roodachtig-gcelbruin , het lialsschild en een 

 gedeelte der achterdijen iets donkerder dan de sprietwortel , de pooten en de dckscliilden; 

 de naad bruin of zwart. Volgens ITeise komen exemplaren voor, welke in kleur aan nas- 

 turtii herinneren; bij dezen zijn de kop, het lialsscliild, het schildje, een naad- en een 

 onduidelijke randzooni, benevens de epipleuren der dekschilden pekzwart. liij onuitgekleurde 

 exemplaren zijn de dekschilden geheel geelwitaclitig en zeer doorscliijncnd , het uiteinde van 

 den buik roodgeel. Halsschild verbreed, lijn-, veelal rimpelig bestippcid, niet gladde ol' 

 gcchagrincerde tusschenruimten. Dekschilden minder dicht dan bij nasturtii bestippeld. 

 Vleugels groot, witachtig. liij ongevlcugelde, slankere exemplaren ontbreekt de schouderbuil. 

 Bij het (J is het eerste voortarsen-lid iets verbreed; het laatste sterniet in het midden nagenoeg 

 glad, vlak of ingedrukt, met een gegroefd slipje. Lengte li — i* mm. Op vochtige plaatsen , 

 op Lycopus europa e us en M en tha-soorten. Den Haag, Rotterdam, Arnhem, Zierikzee, 



Mei — Oct II. lycopi Foudr. 



Lichaam eivormig, korter dan bij lycopi. Dekschilden in de afgeronde schouders smal, weinig 

 breeder dan het halsschild, zonder schoudcrhuilen, naar achteren verbreed, min of meer 

 doorschijnend; matig lijn en oppervlakkig-, iets sterker dan het halsschild bestippeld; de 

 stippels op de voorheU't grootcr dan naar het uiteinde, nabij den naad veelal in enkele rijen 

 geplaatst. Achtetdijen geheel roestrood. Deze soort is van lycopi onderscheiden door de 

 aan de basis zeer smalle, naar achteren verbreede dekschilden. De spoor der achterschenen 

 is even lang als bij lycopi. Licht roodachtig-geelbriiin, de kop, de onderzijdeen de achter- 

 dijen roestrood, bij goed uitgekleiirde exemplaren de buik zwartbruin, aan het uiteinde 

 lichter. Sprieten naar het uiteinde donkerder. Halsschild klein, kort, nagenoeg dubbel zoo 

 breed als lang; duidelijk, meestal iets rimpelig bcsti|)peld. Soms is het halsschild sterk 

 glanzig en weinig dicht bestippeld, ook zijn de stippels der dekschilden lijner dan gewoonlijk 

 (ab. s. Iielvolus Kutsch.). Bij het $ vertoont het laatste sterniet eene gladde, vlakke 

 langsstrecp, en is de achterrand lijstvormig opgericht en voor de gegroeide middenslip 

 hoekig gebogen. Lengte jj — 2 mm. Vooral o|i kalkgrond, op Teucrium scorodonia. 

 Breda, Oct.; bij Lisse in het Reigersboscli, Se|n., in aantal, ook de ah. s. Iielvolus. In 

 de Belgische prov. Limburg bij Hoesselt en Necrhaeren. 



(teucrii All.) 12. membranaceus Foudr. 



19 Achterschenen slank, in het midden meer binnenwaarts gebogen; op de liovenzijde met eene 



zeer duidelijke, doorloopende, verhevene lijst aan den binnenrand, benevens eene krachtige, 

 lange eindspoor (verbasci en la t e ral is) 20 



Achterschenen zonder verhevene lijst aan den binnenrand; of wel is deze rudimentair, slechts 

 nabij de basis aangeduid, doch laag en moeilijk zichtbaar (bij pellucidus, succineus 

 en ballotae) 21 



20 Dekschilden lijn, in den regel verward-, soms op de voorhelft hier en daar eenigszins in rijen 



bestippcid. Voorhoofd met onduidelijke builen en breede, vrij stompe kiel. Halsschild bijna 

 dubbel zoo breed als lang, glad of uiterst lijn en onduidelijk bestippeld. Dekschilden in de 

 schouders breeder dan het halsschild, met kleine, weinig uitpuilende builen. De grootste 

 onder de licht geklenrde soorten, tamelijk breed eivormig. Zij gelijkt eenigszins op tabi d us F.; 

 licht stroogeel, de naad lijn roestrood gezoomd; de sprieten, behalve het donkere uiteinde, 

 de kop, het halsschild en de pooten roodachtig-geelbruin , de achterdijen op de bovenzijde 

 soms tionkerder, de onderzijde lichter of donkerder roodbruin; het uiteinde der tasters zwart 

 (viilgaris VVeise, vcrluisc! III.). Pas uitgekomen exemplaren vertoonen eenigszins door- 

 schijnende dekschilden. Zelden komen slankere, minder gewelfde, in de schouders smallere 

 exemplaren voor Qve-rbasci Foudr.); dergelijke exemplaren met geelwit halsschild en geelwitte 

 dekschilden, welker dekschilden hard, ondoorzichtig, uiterst lijn bestippeld en sterk glanzig 

 zijn, zijn onder den naam van eloiigatiis VVeise (^pallcus Kutsch.) beschreven; van dezen 

 vorm zijn ook exemplaren bekend met korte vleugcirudimenten, zonder schouderbuilen. De 

 typische exemplaren zijn op de onderzijde pekzwart; de voor- en middelpooten, het grootste 

 gedeelte der sprieten, de kop en het halsschild roodachtig-geelbruin ; de dekschilden licht geel- 

 bruin, met donker of zwart gezoomden naad. Soms zijn de achterschenen alleen , of de geheele 

 pooten roestrood. Bij ab. c. sisymhrii F. bevindt zich nabij den zijrand op elk der dekschilden 

 eene zwarte stip achter den schouder en eene zwarte langsvlek achter het midden; soms zijn 

 deze tot een zwarten zoom verecnigd; ook is hier veelal de schedel zwart en de donkere 

 naadzoom zeer breed en scherp begrensd. Nog komen exemplaren voor met hier en daar donker 

 gevlekt halsschild. Achterpooten lang en krachtig ontwikkeld, de schenen naar binnen gebogen, 

 de eindspoor lang en krachtig. Bij het $ is het laatste sterniet veel korter dan bij het $, 

 tamelijk vlak, met eene gladde middellijn, waarop soms van voren eene (ijne kiel, van 



