LXXII. Chrysomelidae. — 43. Longitarsus. 501 



zich echter v;in suturalis, lioor de in ilc schouders smalle c1cl;scliildcn, met weinig ont- 

 wikkelde schonderbuilen; ook zijn de dckschilden meer verward, altlians op de voorste 

 biniienlieH't minder duidelijk in rijen l)Csti])peld. Sexnecl verschil als bij su t n ral i s, de lijne 

 lijstvormige achterrand van het laatste sterniet is voor de midden^Iip gewoonlijk niet intgc- 

 rand. Lengte 1^—2* "nn. Gemeen op klaver, in vochtige grasvelden en uitgedroogde 

 slooten , vooral in den nazomer en herfst. De onvolkomen gevleugelde vorm komt meer voor 



dan de gevleugelde (suturalis Dt'ts., luscicollis Stcpli.) 17. atrioillus L. 



Ilalsschild zonder nietaalglans 25 



25 Dekschildcn naar achteren geleidelijk versmald i), aan het uiteinde iets meer uitgetrokken, met 



minder duidelijk ai'gcronden naadhock; over de geheele oppervlakte even sterk, meestal 

 cenigszins rimpelig, bestippeld. De voorhooltlsgrocven verwijderen zich weinig van de oogcn. 

 Kop, de tophelTt der sprieten, de onderzijde en de achtcrpooten jickzwart; cTe sprietwortcl, 

 het halsschild, de voor- en middelpooten en de achtertarsen roestrood. Soms is liet voor- 

 hoofd oF bijna de geheele kop roodbruin of roestrood; zelden het halsscliild meer roodbruin, 

 bij uitzondering pekzwart. Ook kunnen de schenen en tarsen der achtcrpooten roodachtig- 

 gcelbruin zijn. Dckschilden roodachtig-geelbruin , voor het uiteinde meestal iets lichter, daar 

 de samcngevouwen vleugels niet tot aan liet uiteinde reiken; de naad zwartachtig gezoomd. 

 De ab. c. 'nigrhius Weise is diep zwart, slechts de sprietwortcl roestrood; de dckschilden 

 pekzwart, naar buiten en naar het uiteinde geleidelijk in het roodachtige overgaande. Bij 

 onuitgekleurde exemplaren zijn behalve de kop, ook de onderzijde van het lichaam en de 

 achterdijen (behalve op de bovenzijde) min of meer roestrood; de dckschilden stroügeel, 

 op den naad weinig of niet donkerder gekleurd. Lichaam langwcrpig-ovaal; litt halsschild 

 nagenoeg dubbel zoo breed als lang, lijn en dicht, veelal rimpè'lig bestippeld ; de dckschilden 

 in de schouders duidelijk brccder dan het halsschild, met weinig ontwikkelde schouderbuil, 

 bij het 2 in het midden meer verbreed dan bij het <?; dicht en duidelijk, meer of minder 

 sterk-, hetzij verward of hier en daar, doch weinig duidelijk, in rijen bestippeld. De var. 

 alriceps Kutscli. Qmelanoceplmliis Leesb.) is kleiner, iets korter, meer ovaal; de dckschilden 

 doorgaans meer stroogeel, iets grover bestippeld, met meer uitpuilende schouderbuil en aan het 

 uiteinde iets breeder afgerond. Achtcrpooten krachtig ontwikkeld, vrij kort, de achter- 

 schenen iets gebogen. Bij het g is het eerste voortarsen-lid zeer sterk verbreed; het laatste 

 sterniet met eenc gladde, veelal verdiepte middellijn, de iniddenslip gegroefd en daarvóór 

 met eene meer of minder diepe uitranding in de verheven lijst van den achterrand. Lengte 

 li — 2* mm. Ecne der gemeenste soorten van het genus. Van Juli tot in den herfst op 

 vruchtbare grasvelden, op het einde van den winter en in het eerste voorjaar gemeen in 

 aanspoelsel en onder dorre bladen. 



(atricapillus Dfts., atricillus Mrsh.) 18. melanocephalus de G. 

 nekschildcn naar het uiteinde meer of minder breed afgerond, met duidelijk afgeronden naad- 

 hoek, naar het uiteinde zwakker dan aan de basis bestippeld. De voorhoofdsgroeven ver- 

 wijderen zich naar voren aanmerkelijk van de oogen 26 



26 Lichaam tamelijk breed eivormig, gewelfd 27 



Lichaam meer gestrekt, matig gewelfd 28 



27 Dckschilden lijn en zeer oppervlakkig, weinig duidelijk bestippeld; met kleine, weinig uit- 



puilende schouderbuil. Halsschild uiterst fijn gechagrineerd en zwak bestippeld, zelden 

 duidelijk gecliagrincerd en bestippeld, cenigszins vctglanzig. Kop, halsschild en pooten zwart, 

 de voorsclienen soms roodachtig; de dekschildcn licht stroogeel, met een vrij scherp begrensden, 

 breeden, zwarten naadzoom, welke soms (iets lichter) zich om het uiteinde heeubuigt en als 

 een smalle randzoom tot aan den schouder doorloopt. Niet geheel hard geworden exemplaren 

 vcrtoonen een pekbruin (al of niet roodachtig gevlekt) of roodachtig halsschild en roest- 

 roode schenen en tarsen. Dit, in het vlakke land voorkomende, ras palndosus Wcisc is 

 doorgaans gevleugeld en heeft slankere sprieten. — Bij het in bergstrekcn voorkomend 

 ras 2) zijn de dekschildcn meer roodachtig-geelbruin, met een matig breeden, slecht begrensden, 

 pekzwarten naadzoom; overigens is het lichaam pekzwart, de wortel der lange, krachtige 

 sprieten, benevens de pooten licht roestrood, de bovenzijde der achterdijen aan het uiteinde 

 zwartachtig. Halsschild veelal met 2 of 3 onduidelijk begrensde roode vlekken voor het 

 schildje, of geheel roodbruin en soms nog met eene zwarte langsvlek aan de zijden. Soms 

 zijn de pooten, vooral de voordijen, eenigszins gebruind; zelden is de bovenzijde van het 

 lichaam geheel roodbruin of slechts de naad zwartachtig, waardoor deze kleur-abcrratics aan 

 de licht gekleurde exempbren van b r u n n c u s herinneren, bij welke echter het halsschild grooter 

 is en de dckschilden aan het uiteinde lang bewimperd zijn. Nog komen onuitgekleurde 



1) Bij liel delnuiiliwreil <oii iiicii Iji.T kuiii.'U .i|i de II.. Cf»! ivldzaaiii ïüoikuiiii'iid- at.rir. van l. a 1 U. I a •■ met ifls rueslkleu- 



rigen iiaadkaiil der dekbclitldeii, £ou uuk op L. [irateiisjs ab. e. /W.ifiLVis- en r u h i j;i ii ui us ah- e. liimiqiiUts. 

 -) Vulgens W'che hel type. 



