LXXII. CilRVStJMKLlDAE. — 43. LONGITARSUS. 5°3 



l,ct lichaam. Ilalssdiild de liclft brccder dan, nf dubbel zoo breed als lang, nagenoeg glad. 

 Dckscbiklcn in de scbonders sterk uitstekend en brecder dan bet balsscbid, met weimg 

 nitiHiilende builen, van achteren tamelijk breed algerond, bij bet ï iets korter dan het 

 achterlijf, l'ooten geheel roodachtig-geclbruin ; de dikke aduerdijen, bovenop soms roestrood, 

 de laatste twee tarsleedjes veelafiets donkerder. Gevleugeld. Bij het <? is het eerste voor- 

 tarscn-lid verbreed; het laatste sterniet met eenc lijne middengrocf, welke zicb van achteren 

 in eene uitholling verbreedt. Lengte li-a* mm. In aauspoclsel en op 1 u ssilago far Ura. 



Niet inlandsch 1). In RelgiLMiij Carnières en Ligny (^gracius l<.utscii.j 



20 Sprieten buitengewoon lang, lijn en dun, bij het ? even lang als bij het ,? langer dan het 

 ^ lichaam; de leedies van af het 4e ongeveer 6 maal zoo lang als breed , de laatste vijl uaa 

 het uiteinde onmerkbaar verbreed; geheel lichtgeel. Bovenzijde licht geelbruin, bij het leven 

 licht stroogeel, sterk glanzig, de dekschilden cenigszius do(,rscliijnend; slechts matig dicht, 

 lijn, zeer oppervlakkig cu hier en daar onduidelijk bestippeld, aan het nuemdc vrij lang 

 bewimpcrd. De bovenlip eu het kaaktaster-eindlid zwartachtig; de onderzijde van het lichaam 

 roestrood, bii uitzondering zwartachtig, of wel het geheele lichaam licht roodbruin. Voor- 

 hoofdsbuilen ■breed, doch onduidcliik. Halsschild breed, glad, lijii langsnmpelig, zeldzamer 

 lijn en duideliik bestippeld. Dekschilden nagenoeg zonder builen. Ongevlcugeldot met vleugel- 

 rudimenten. Het i is veel kleiner dan bet ?, met eenigszins parallelc zijden; het eerste 

 Vüortarsen-lid verbreed, het laatste sterniet met eene breede, vlakke middengroet, welke m 

 een groefje van de middenslip eindigt. Bij het ? zijn de dekschilden tot achter het midden 

 verbreed, veelal buikig gewelfd en aan het uiteinde zeer breed atgerond. De gevleugelde 

 vorm Cluctalor Weise), welke naar verhouding tot den «mgevleugelden zeer weinig wordt 

 aangetroffen, bevat vooral wijfjes met verkorte sprieten en meer hoekige dekschilden, dic 

 in de schouders sterk uitsteken en veel breeder zijn dan het halsschild. Lengte 1^.-25 mm. 

 Op vochtige grasvelden, langs slooten en rivieroevers, op S y m pli y t ti m o 1 1 ici nal e en 

 naar het schijnt ook op Eu pa tori nm can n a bin urn. Juli tot in den herfst. Gronsveldbij 



Maastricht, Ang. In België bij Tamise "-"- aerug.no,us 1'oudr. 



Sprieten langer of korter, meer of minder krachtig ontwikkeld; de laatste vijf Iccdjes duidelijk ^ 



verdikt, hoogstens viermaal zoo lang als breed -«^ 



30 Onderzijde, bij goed uitgekleurde exemplaren, geheel of grootendecls zwart of pekzwart 

 bij onnitgekleurde (immature) exemplaren alleen het metasternum zw.art, het achtcrlijt 

 daarentegen geheel of gedeeltelijk of alleen aan het uiteinde roodachtig (exoletus, bal- ^^ 



I otae en pra tcnsis) ■^ 



Onderzijde, bij goed uitgekleurde exemplaren, roodachtig-pekbruin of roestrood 2) .... 33 

 ',i Halsschild, van boven gezien, eenigszins vierkant, slechts weinig breeder dan lang. K.>p licht 

 roodbruin. Lengte 2J— 3 mm Sprieten naar het uiteinde zwartachtig. Dekschilden tamelijk 

 ■danzii', gelijkmatig d'icht eu lijn, verward bestippeld, met gechagrineerdc tusschenruimten ; 

 fn de schouders .aanmerkelijk breeder dan het halsschild en met sterk tntptnlende builen. 

 Gevleugeld. Bij ongevleugelde exemplaren (de vorm arctuliis VVeise) zijn de dekschUt^en 

 in de schouders smal, zonder buil, tot achter het midden geleidelijk iels verbreed, met het 

 lialsschild een volkomen langwerpig-ovaal vormend. Onderzijde en een veeg op de lugzijde 

 der achterdijen, nabij bet uiteinde, zwart. In habitus en kleur der bovenzijde gelijkt deze 

 soort op onnitgekleurde exemplaren van m e la n oce ph al n s. Langwerpig-ovaal, met weinig 

 afgeronde zijden; roodachtig-geelbruin , de dekschilden gewoonlijk meer licht stroogee en 

 ni?t doorschijnend. Kop en^gewoonlijk ook het schildje roodbruin. Halsschild oppervlakkig 

 eu zeer Min, of wel duidelijk en iets rimpelig bestippeld, vooral op de achterheltt. De dek- 

 schilden laten hoogstens het uiteinde van liet pygidium onbedekt. Bij onniigekleiirde exeni- 

 plarcn is alleen het metasternum zw.irt, het achterlijf min ot meer roodbruin. By het <J is 

 het laatste sterniet dicht bestippeld, met eene oppervlakkige langsgroef ot eene zwakke 

 langskiel; aan den achterrand, vóór de gegroefde middenslip, iets hoekig uitgesneden. Op 

 EcMiium vulgare en Cynoglossum officinale, ook zou zij op Convolvu us 

 sepium voorkomen. Vooral in bergstreken, gemeen op kalkgrond, o. a. in de omstreken 

 van Maastricht, |nli; ook bij B.aarn , Laag Soeren. De vorm arctiilus zeer zeldzaam, bij 

 Valkenberg (LimbO . Ctei""i'aii* Mrsh., pratensis Foudr., boppardiensis Bach) 23. exoletus L. 

 Halsschild kort, veel breeder dan lang. Kop roodbruin tot zwart. Lengte ii-2i mm. ... 32 

 ,0 Eindspoor der, in het midden iets naar binnen gebogen, acliterschenen lang en krachtig ontwikkeld, 

 langer dan de grootste breedte der scheen voor het uiteinde. Halsschild en dekschilden licht- 

 stroogeel, zelden iets meer roestklenriu-geel; tusschen de bestippeling uiterst tijn gechagri- 



1) Exniiplaieii uit Ne.k'ilaud, duur AUin-<t uiijuisl gedHti-iiiiiiifi-nl , Ijlfk.n iiiij mi , l i n e u > ruudr. I.' jij 



21 Bii I. nclUiidus (ab... „hini nilris) . bij de zeldzame abe. fiimujnliia van I.. rubiBiiiuMis, al 



ah.c. van 1.. buttiii.iu» i» de uiidcrzijde zvvarlbruiii of zwarlarhlig (vergelijk daarmede de soui-leii 



