So^ LXXII. Chrvsomelidae. — 43. Longitarsus. 



iitcrd, vctghinzig. Liclnam cllipiiscli; kop lichter ül' lionkcrdcr roodbruin, ilc tüiiliL-Ui der 

 sprieten en liet uiteinde der aclitcrdijen zwartaclitig. Onderzijde zwart, veelal niet ruod- 

 aclitig uiteinde, bij onuitgeklenrdc exemplaren roodaclitig-gcc'lbrinn of donker roodbruin. 

 Hoogst zelden is de kop van achteren, of wel gelieel pekzwart en de naadkant der dck- 

 scliilden iets rocstkleurig. Voorlio(]fd uiterst fijn korrelig gechagrinecrd , inct kleine, vlakke 

 bnilen. Sprieten langer dan liet lialve lichaam. Halsscliild dubbel zoo breed als lang; dicht 

 en lijn, meestal riin|iclig bestippcld. Dekscliilden tamelijk regelmatig, dicht en duidelijk sterker 

 dan liet halsscliild-, nabij den naad in iets verwarde of vrij regelmatige rijen bestippcld; 

 de schotiderbuil ontbreekt of is slechts weinig in 't oog vallend. De Middel-liuropeesche vorm 

 is doorgaans veel kleiner dan de Znid-Europecsche en heeft meestal rudimentaire vleugels; 

 de gevleugelde exemplaren zijn aan de zijden meer iiarallcl, op den rug vlakker en vei- 

 toonen sterker iiit|niilende schouders. Bij het $ is liet laatste sterniet in 't midden vlak of 

 verdiept, soms met cciic kleine langskie! voor de middenslip; deze is klein, half-cirkelvormig; 

 van voren door den opgcrichten , stom|>liockig uitgesneden aciiterrand van liet laatste sterniet 

 begrensd. Lengte lii — 2J mm. Op ISallota nigra en Marriibium vulgare, langs zon- 

 nige wegen, muren en lieggen. In juli en Aug. zijn de exemplaren nog onuitgekleurd, eerst 

 in het laatst van September en in October, alsmede in het voorjaar, komen goed uitgekleurden 

 voor. Niet inlandscli i). In Belgisch Limburg bij Otrange nabij de Nederlandsche grens. 



(ballotae Mrsli.) 

 Eindspoor der achterschenen kort, korter dan de grootste breedte der scheen voor het uit- 

 einde. Sprieten kort, ook bij liet $ weinig over het midden der dekschilden reikende 2). 

 Lichaam langwerpig, matig gewelfd, weinig glanzig; de tophelft der sprieten, het voorhoofd, 

 het schildje en liet grootste gedeelte van de onderzijde pekzwart, de rest van liet lichaam 

 stroogeel; liet halsscliild, de acliterdijen en het voorste gedeelte van den kop meer rood- 

 achtig, de dekschilden zeer licht stroogeel; de voorhoofdsbuilen onduidelijk. Halsschild onge- 

 veer dubbel zoo breed als lang, zeer lijn en dicht bestippcld, veelal rimpelig, zeldzamer 

 nagenoeg glad, meestal met uiterst lijn gechagrinecrde tnsschenniiinicn. Dekschilden aan de basis 

 hoekig uitstekende en in de schouders breeder dan het halsschild, met iiit|niil2ndc schouderbuilen, 

 het pygidium gewoonlijk onbedekt latend; dicht en zeer fijn , meer of minder duidelijk, hetzij 

 verward of van voren in rijen, bestippcld; de tiissclienruimien uiterst lijn gecliagrineerd. 

 Vleugels volkomen ontwikkeld of rudimentair. De var. mediaigims All. Kutsch. (^i Rckhei 

 All.) is groüter en iets meer gewelfd dan het type, met krachtiger bestippelde dekschilden. 

 lÜj ab.c. scntillaris Rey zijn halsschild en dekschilden roodachtig-geelbruin, of het halsschild 

 roestrood. Bij pas uitgekomen exein|)laren is de kop roodbruin, het uiteinde van het achter- 

 lijf gewoonlijk roodgeel en de dekschilden zeer doorschijnend. Soms is de kop geheel zwart, 

 ol bovendien de naad der dekschilden vói'jraan, zelden over de geheelc lengte roestrood tot 

 zwartaclitig. Bij ab. c. collnris Steph. is het halsscliild donker gevlekt, of geheel pekbruin 

 tot zwart; bij ab. c. fiincrcus Rey (bij Rotterdam) bovendien met ecu naadzoom en de 

 achterrand der dekschilden donker. De achterdijen zijn bij licht gekleurde exemplaren in den 

 regel roodachtig-geelbruin, bij donkeren min of meer zwartathtig. Bij liet g is het eerste 

 lid der voor- en middeltarsen weinig verbreed; het laatste sterniet met eene breede, diepe 

 langsgroef, waar tegenaan een groefje op de afgeronde middenslip aansluit. Het 5 0]) 

 het laatste sterniet met eeiic smalle, elliptische langsgroef, welke slechts zelden ontbreekt. 

 Lengte li — 2i mm. Gemeen op klaver, Plantago lanceolata en media in grasvelden; 

 ook langs de zeekust op Plantago maritima; in het najaar tegen muren. De var. uiedi- 

 cagiuis verbreid, doch minder algemeen . . . (piisillus Gylh., Kutsch.). 24 pratensis Panz. 



33 Metatarsiis kort, zou ook het daarop volgende tarslid, welke beiden naar het uiteinde merkelijk 

 verbreed zijn, en van ter zijde gezien, eene veel grootere dwarsdoorsnede vcrtooncn dan bij 

 de overige soorten. Dekschilden gewoonlijk met een mat waas bedekt, zelden glad en glanzig. 

 Deze soort herinnert aan verbasci, doch is iets kleiner, langwerpig-eirond, gewelfd, licht 

 okergeel, de onderzijde soms meer roestrood, het uiteinde der tasters en sprieten zwart- 

 aclitig. De voorhoofdsbuilen kort, ovaal, hoogst zelden duidelijk; de voorhoofdskiel meestal 

 breed en vlak. Halsschild breed, de helft breeder dan lang; uiterst fijn, onduidelijk bestip- 

 pcld, glanzig. Dekschilden in de schouders aanmerkelijk breeder dan hei halsschild, met 

 kleine, iiitpuilende schouderbuilen; zeer lijn en onduidelijk-, naar de basis, langs den naad, 

 duidelijker bestippcld; soms schijnt de bcstippeling donker door. Achterschenen naar ver- 

 houding kort. Vleugels volkomen ontwikkeld. Bij het ^ is het eerste voortarsen-lid verbreed ; 

 het laatste sterniet vertoont eene ovale, gladde groef, welke zich op de middenslip voortzet. 

 Lengte 22 -31 mm. In den nazoiner zeer gemeen op Senccio jacobaea, waar zij vooral 

 de wortclbladen doorvrcet (jacobaeae Waterli., laevis Dfts.) 25. 'tabidus F. 



I) KM-iii|il.in-ii uil bissc «ürcii vcrk.-i'iil s^dtlrnui pi i-u lilrk,4i iiii| lul iii ,■ lu li iM ii :l u t u h it' \iA\um 



i) Bij Al- dcleniiiiiali.- tuu mk-u liin- uuk u|. z.kciv .■.\uiu|.I^iitii laii g r .1 c i 1 1 ^ kuiui'U , duuli iLju lii| d,-j 

 kui-ler dan liet licliaaiii- 



