LXXII. Chkysomelidak. — 43. Longitarsus. 505 



Mcuuarsiis en het volgende tiirslid slank 34 



34 Deliscliilden grof, onregelmatig bestippeld. Deze soort herinnert door de hcstippeling ecnigs- 

 zins aan liiridns, doch is gemakkelijk te onderscheiden door de lange, licht gekleurde 

 sprieten; ook gelijkt zij op aernginosns, doch zijn de dekschilden veel krachtiger be- 

 stippeld en de leedjes der sprieten iets korter. Langvverpig-cirond , glanzig, liclit hruingcel; 

 de kop, de onderzijde en de achterdijen donkerder, meer roodbriun. De voorhoofdsbuilen 

 kort-eivorniig, van aclucren niet of zeer lijn begrensd. Sprieten ongeveer zoo lang als het 

 lichaam, krachtiger ontwikkeld dan bij aernginosns, ecnklenrig of de laatste leedjes bij 

 donker gekleurde exemplaren iets gebruind. Halsschild de helft breeder dan lang, dicht en 

 vrij sterk rimpelig-, soms lijner en minder dicht bestippeld, met gladde tnsschennnmten. 

 Dekschilden zonder schonderbnilen , bij het <? tot aan het midden zwak-, bij het $ iets meer 

 verbreed; dicht en krachtig bestippeld, de stippels langs den naad in rijen; de tnsschen- 

 rnimten meestal iets oneffen. Vlengels rndinientair of ontbrekend. Bij den gevlengelden 

 vorm Qprofiigus Weise) steken de dekschilden aan de basis sterk nit en zijn in de schouders 

 aanmerkelijk breeder dan het halsschild, met dnidelijke schouderbuilen ; ook zijn hier de 

 sprieten inerkbaar korter. De ab. c. fi'.migattis Weise (bij Breda) herinnert eenigszins aan 

 atricillns; de kop is (lekbrtiin, V('iór de sprieten veelal zwart; het halsschild roodbrnin , 

 aan de zijden pckzwart; de naad der dekschilden donker gezoomd en de gebeele onderzijde 

 zwartacht'ig. Soms is de bestippeling zoo lijn als bij pellucidiis-, of \vel zeer krachtig en 

 op het grootste gedeelte van den rng in rijen, zelfs vormen eenige rijen dnidelijke strepen. 

 Bij het ^ vertoont het laatste sterniet een diepen, eivormige», gladden indruk, welke op 

 den bodem gegroefd is. Lengte iJ— 2| min. Verbreid en niet zeldzaam, langs slooten, plassen 

 en in vochtige bosschen; op Convotvuins sepium, Solanum dnicamara enEupa- 

 torium cannabinum, van Juli tot in den herfst i). 



(tlavicornis AUard) 26. rubiginosus Foudr. 2) 



Dekschilden tijn, veelal interst lijn bestippeld 35 



.55 Het laatste gedeelte der achterdijen diep zwart gekleurd. Deze soort herinnert aan tabidiis, 

 doch is kleiner, iets vlakker; licht roodgeelachtig, het halsschild lichtgeel, de dekschilden 

 geelwit; de tasters zwart. De laatste 6 sprietlcedjes en de laatste twee tarsleedjes meer of 

 minder zwartachtig. De voorhoofdsbuilen klein en onduidelijk. Halsschild breed, glanzig en 

 nagenoeg glad, of tijn gechagrineerd en uiterst tijn bestippeld. Dekschilden aan de basis 

 hoekig uitstekende, met uitpuilende schouderbuilen: dicht en uiterst tijn, verward bestippeld. 

 Bij onuitgeklcurdc exemplaren zijn de achterdijen aan het uiteinde slechts iets donkerder, 

 soms zells geheel roestrood. Bij goed nitgekleurde exemplaren zijn soms de basis van het 

 achterlijf op het midden, benevens de zijden van het metasternum pekzwart, terwijl de 

 zijden van het mesosternum lichtgeel blijven. Bij het g vertoont het laatste sterniet eeiie 

 ovale, naar achteren verbrcede en verdiepte langsgroef. Lengte 2 — 2j mm. Op wilgen. Over 

 liet algemeen zeldzaam. Juni tot October; Katwijk, Apeldoorn, Bergen-op-Zoom , Utrecht, 

 den Haag, Valkenberg, St. Pietei , Gronsveld (Limburg), vele exemplaren bij Maastricht. 



27. ochroleucus Mrsh. 



Achterdijen roestrood, zelden aan het uiteinde iets donkerder, doch nimmer in 't oog 

 vallend donkerder of zwart 36 



36 Dekschilden te zamen iets afgeplat, in den regel aan de basis hoekig uitstekende, in de schou- 

 ders breeder dan het halsschild; met kleine, weinig uitpuilende schouderbuil. Deze soort is 

 gemakkelijk te herkennen aan de waskleurige, eenigszins doorschijnende, afgeplatte, gedeel- 

 telijk in niet dicht staande rijen bestippeldc dekschilden. Langwerpig-eirond, kop, 

 onderzijde en de achterdijen roestrood; de sprieten, pooteii en het halsschild roudachtig- 

 geelbruin. Bovenlip zwartachtig. De voorhoofdsbuilen onduidelijk. Sprieten korter dan het 

 lichaam. Halsschild breed, minstens de helft breeder dan lang, lijn-, veelal langsrimpelig 

 bestippeld. Dekschilden fijn-, doch slechts matig dicht-, vóór het midden in rijen-, naar 

 buiten en naar het uiteinde verward en zwakker bestippeld. De vleugels volkomen ontwikkeld 

 of rudimentair. Exemplaren met goed ontwikkelde vleugels wijken in voorkomen weinig van 

 de ongevleugelden af, daar bij deze soort de schouderbuilen altijd uitpuilen. Wat de kleur 

 betreft komen twee aberraties voor, bij de eene is de bovenzijde eenkleurig roodgeel tot 

 roestrood en vertoont aan het uiteinde der achterdijen soms een donkere veeg; de andere 

 (ab. c. 'iiigriveiitiis Weise) is hetzij alleen op de onderzijde, of ook aan de zijden van het 

 halsschild donkerbruin tot pekzwart; ook zijn de naad en de buitenrand der dekschilden 

 iets roodbruinachtig. Nog zijn soms de dekschilden hetzij steiker-, hetzij zwakker dan 

 gewoonlijk bestip]ield, veelal zelfs nagenoeg glad. Bij het <? vertoont het laatste sterniet 

 een gladden langsindruk, welke van achteren plotseling in een diep groefjc van de middenslip 



I) In bergsln-kfii leetl de£t' >unrl op lifiliugen ell iii velilt-ii, u. a up M ed i.-a m y ^ativa. met ;t e lU j; i ii us ii s .-ii p e 1 1 uc i d us. 

 ^2) Exemplaicii uil Nederland aU L. Ier rutïi tieus Foudr. leeilc meer iii liet Zuiden \aii Euiüpa \uinkumeiide suuiL) j;edelei- 

 mineerd, bleken mij rubigiuosus l-'uudr. te iijn. 



