5o6 J.XXII. Chrysomelidae. — 43. Longitarsus. — 44. Dibulia. 



overgaat. Lengte 2— 2j mm. Van al juli in stoppclveklcn; op Convolvnlns arvcnsis, 

 ook op Papaver, Tr 1 l'ol i 11 m , Mcdicago sativa en Mcnrlia ro t ii n d i lo lia. Zic- 

 rikzce, Gorknm, Arnlicm, Oronsvcld, St. Pietcr 2S. pellucidus Fnudr. 



Dckseliilden gelijkmatig en dnidelijk gewclld; met afgeronde scliouders, welke sleelits bij den 

 zeld/aam voorkomenden, gevleiigelden vorm (*pc>J'cctiis VVeise) hoekig uitsteken eii van 

 cene meer of minder uitpuilende buil voorzien zijn. Eene der gemeenste soorten van liet 

 gemis, korter, sterker gewelfd en doorgaans veel lijner bestippeld dan pellucidus. Lielit 

 brninachtig-gecl; kop, onderzijde en de acluerdijen roestrood, deze laatsten soms op 

 de bovenzijde iets donkerder. Soms is de bovenzijde meer geelacluig-wit, ol' roodgeel of 

 wel beider okergecl, de acluerdijen soms boveno|) met eene lange zwarte vlek. Ook komen 

 exemplaren voor bij welke de onderzijde zwartbrnin en de naad der dekscliilden soms ge- 

 bruind is. Voorboofdsbuilcn onduidelijk. Sprieten bij het J even lang als-, bij het J iets 

 korter dan bet lichaam, bet uiteinde van bet cindlid zvvartacbtig. Halsscbild klein, de helft 

 breeder dan lang; interst lijn gecliagrinecrd en dof, oï glad en glanzig; zeer lijn-, veelal 

 iets dwarsrimpclig bestippeld. Dekschilden aan de schouders smal, in of achter bet midden 

 het breedst, aan het uiteinde elk afzonderlijk afgerond; veelal iets doorzichtig; zeer lijn, 

 veelal weinig duidelijk, of zeer duidelijk, lijn en diep bestippeld, zelden geheel glad. Veelal 

 vcnoonen zich op de dekschilden eenige donkere, doorschijnende langslijncn, waartussclien 

 witgele, ondoorzichtige tusschenruiinten. Bij sommige exemplaren is het halsscbild dicht 

 rimpelig-, sterker dan gewoonlijk bestippeld; of is de gebeele bovenzijde, vooral op de dek- 

 schilden , duidelijk, lijn gecbagrineerd en met een dof waas bedekt. Bij bet $ vertoont het 

 laatste sternict ccne lijne, gladde niiddengroef, welke van achteren in eene groote groef 

 van de niiddenslip overgaat. Lengte \i — 2^ mm. Zeer gemeen op verschillende planten, als: 

 S p e r g u 1 a a r v e n s i s , Artemisia c a ni p e s t r i s , E u p h o r b i a c y p a r i s s i a s e. a. 



(laevis All.^ 2y. succineus Foudr. 1) 



44. Dibolia Latreille. 



Dit ,i;r//us !s Toora/ te herkennen aan de l>reeiic , naar het uiteinde 7'crbrcedc en 

 aldaar diep uitgcrandc cf driehoekig ingesyicden eindspoor der aehtersehenen {Fig 109 ///). 

 Liehaam eivortnit; of el/iptiseh , van hoven in eene vlucht gewelfd , zonder uitstekende 

 schouders , meestal gevleugeld. Kop ,t;eheel in het halsschild terugtrekbaar , met vertikaal 

 staand voorhoofd ; de voorhoofdsbuilen ^roof. Oogcn aan de binnenzijde iets uitgebogen , 

 fijn gefaccttcerd. Sprieten hoogstens half zoo lang als het lichaam , vooral de laatste 

 zes leedjes krachtiger ontwikkeld. Voor kaken met 5 tandjes. Halsschild veel breeder dan 

 lang , naar voren versmald. Dekschilden in meer of minder regelmatige rijen of meer 

 ver7vard bestippeld , met zwak aangeduide schouderbuil. Prostcrnum tot opneming van den 

 mond gewelfd. Gnorichtsholtcn der voorcoxae van achteren open. Achtcrdi/cn zeer 

 krachtig onttuikkeld , onder den binnenrand met eene groef tot het inleggen der schenen ; 

 de schenen kort , naar het uiteinde verbreed, op de rugzij de uitgehold, met scherpe 

 kanten, welke naar hei uiteinde met tandjes bezet zijn. Boven de eindspoor der scheen 

 is de mctatarsus {het eerste tarslid) in,i,^cplant , welke ongeveer half zoo lang is als de 

 scheen. Klauwen aan de basis fijn getand. Het kleinere , slankere i is bij vele soorten 

 op de dekschilden sterker , regelmatiger bestippeld en glanziger dan het ?. Ook is de 

 achterrand van het laatste stemlet aan weerszijden of ook nog in het midden uitgerand 

 en het eerste tarslid aan de voor- en middelpooten verbreed , minstens zoo breed als het 

 2,e lid, bij enkele soorten zelfs breeder en nagenoeg hartc'ormig. 



De ontic'ikkeling van D. fcmoralis is door Hceger beschreven. J'olgcns JVeisc 

 zouden de beschrijvingen van de larven van enkele andere soorten twijfelachtig zijn. 



Van de 15 Europeesche soorten komen 2 in Nederland en 5 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



I De binnenkant der aehtersehenen verheft zich geleidelijk naar liet uiteinde tot een matig scherpen 

 hoek. De metatarsus der nchterpooten in de basaalhclft zeer slank, dun en onbebaard, 

 de breedere tophelft niet dicht viltig behaarde zool. Eene der grootste soorten van het 

 genus, op de bovenzijde donkergrocnachtig bronskleurig, soms met zeer flauwe blauwachtige 

 tint, bij ah.ii.peregrina VVeise bruiiiachtig-bronzig; ook wel zwartachtig met metallischen 

 weerschijn; dicht en sterk bestippeld, tamelijk glanzig; de dekschilden hetzij verward be- 



1} Efii (JHur .ilhiyil ;iU L. (;iildidulus 1'uudi- vcikcLld yrdftcniiiiionij L-Miijjiliiai uil Valkullbui'y 1m| Ltideii I^ succiiU' 



