5i6 



LXXII. Chrvsomelidae. — 49. Cassida. 



Aclucrlijf groen, 11a den dood geel. Lichaam van aclitercn liooger gewelfd en naar hel 

 uiteinde steiler afvallend dan naar voren. De kleinste soort van liet genus, hreed-eivormig 

 of meer rondachtig, liclitgrocn (na den dood geelachtig), meer of minder glanzig. Kop en 

 borst zwart; de poocen groen of hruingeelachtig; soins is ook de horst meer of minder 

 groen- of geelachtig gekleurd, bij ah. c. mclanocepliala SiiH'r. (bij den Haag) is de geheele 

 onderzijde groen- of geelachtig en alleen de kop zwart. Bij de zeldzame ah. c. 'iiigrcscftis 

 VVeise zijn de naadkant en de vlakke randzoom der dekscliilden of ook van het halsschild 

 zwartachtig. Halsschild met stompe achterhoeken; verspreid en fijn hestippeld, op den vlakken 

 randzoom sterker dan op het midden. Dekscliilden aan de basis uitgerand, met naar voren 

 gerichte schouders, met regelmatige stippelrijen; de tusschenruimten glad, de binnensten 

 breeder dan de stippelrijen. Bij het leven vertoont de bovenzijde, bij goed iiitgekleurde 

 exemplaren, een levendig groenen en goudklenrig-koperroodeu nietaalglanzigen weerschijn. 

 Lengte 3^—4^ mm. Niet zeldzaam op zonnige plaatsen en droge, onbebouwde terreinen; 

 vooral op Centaurea nigra, jacea en scahiosa; ook op lage eiken, berken, Sa po- 

 naria officinalis en Thymus serpylluni 4. margaritacea Schall. l) 



De geheele onderzijde niet den kop, behalve een smalle, licht gekleurde zoom van het achterlijf, 

 zwart. Deze soort is gemakkelijk te herkennen aan het breede, rondachtige, gewelfde licliaam 

 en de glanzige, van regelmatige, gedeeltelijk verdiepte stippelrijen voorziene dekschilden. 

 Het 3e lid der geheel gele sprieten is veelal kort, weinig langer dan het voorafgaande. 

 Lichaam, van ter zijde gezien, in eene, nagenoeg gelijkmatige bocht gewelfd, bruingeel. Hals- 

 schild met volkomen afgeronde hoeken, verspreid en lijn-, gewoonlijk onduidelijk hestippeld; 

 de vlakke randzoom uitgehold, aan den rand iets opgehogen. Dekschilden aan de basis uit- 

 gerand, met iets naar voren gerichte schouderhoeken; zoo breed als, of breeder dan hei 

 halsschild; de tweede stippelrij vóór het midden naar binnen gebogen, waardoor de derde 

 tusschcnruimte verbreed is; de stippels zijn eenigszins vuil bloedrood, of bevinden zich 

 hier en daar nog enkele aldus gekleurde vlekken, welke zich tot groote, onduidelijk begrensde 

 vegen kunnen uitbreiden, of wel is de rug geheel vuil bloedrood gekleurd; de vlakke 

 randzoom is licht gekleurd en doorschijnend. Pooten bruingeel; veelal de dijen nabij de 

 trochanters donkerder, ook wel in de hasaalhelft, of daarover zwart (ab. c. oniiita Creutz.). 

 Bij het leven glinstert het halsschild bij volkomen uitgekleurde exemplaren hetzij blauw- 

 aclitig-zilverwit, of levendig inetallisch-groen, of wel goudkleurig met roodkoperkleurigen 

 weerscliijn ; de dekschilden zijn wijnrood, met hianwachtigen parelmoerglans. Pas uitgekomen 

 exemplaren zijn op de bovenzijde bruingeel. Lengte 5—6 mm. In bergstreken op Silene 

 inflata. In Middel-Duitschland en in Noord-Frankrijk, op kalkheuvels. 



(lucida Sullr.) (azurea F.) 



7 De breede randzoom der dekschilden meer of 

 minder vlak uitgebreid, waardoor de welving 

 der dekschilden zich niet gelijkmatig tot aan 

 den zijrand voortzet. Het sternum ongeveer 

 op het zelfde niveau gelegen van den rand 

 der dekschilden; de dekschilden aan de basis 

 veelal gekarteld (Sub-gen. Ca ssi da i.sp.). 8 



De breede randzoom der dekschilden steil 

 al'valicnd, daardoor de dekschilden hoog 

 gewelfd. Het sternum laag, dieper gelegen 

 dan de zijrand der dekschilden (Snb-gen. 

 Cassidula Weise). De dekschilden aan de 

 basis niet gekarteld (nobilis en vittata). 20 



Het basaaltandje van het halsschild is duidelijk, 

 vormt de achterhoeken zelf en is vóór de 

 schouderhoeken der dekschilden gelegen. De 

 basaalrand der dekschilden over de geheele 

 breedte duidelijk gekarteld (ni urraea (Fig. 

 iiil), seladonia en denticollis). . y 



Het basaaltandjc van het halsschiM is aanmerkelijk kleiner dan bij de ouder 9 volgende soorten, 

 liet ligt meer naar binnen gericht en van de achterhoeken verwijderd, ofwel ontbreekt het 

 geheel. De basaalrand der dekschilden slechts gedeeltelijk, soms bijna niet of niet gekarteld 

 (Fig. imH) 2) ...'....: r. 



;i I„ (IiIb 



aiulj,-). 



VulRpns Westli„ll kuirll C. s ll Ihh- l i e ll la l :i Siillr. 

 spi tMid id u lü Sutl'r.) in de Al|ifii \iiiirkuit;i>n 

 Wunni^pr iti Iifl vcrvolfï Jtespvoken woidl uvi'i :i( Ijlcrl 

 samenstouliMi van den uwpv ui rniiidi-i' iiilt;fliu[;fii i<l' 

 jjedeeltt' 



..•kvii ■ 

 •.l,ll,,,i 



au li.'l IjaUs.'liHJ, 

 L;t-n a< lilfi'i'jiid ni 



l'C'leekiMil 

 1 d,- L.,,'li 



nilks d.a 

 van d.'M 



mirt (syiionieiii aan 



fk ^fvui'iiij duuj' iifl 

 l'l'alid uil lifl lirci-dsle 



