5i8 LXXII. Chrysomelidae. — 49. Cassida. 



11 DcUschilden tot op den vlakken mndzoom met regelmatige, meer of minder verdiepte, stippel- 



rijen. Kop geel of brningeel, bij liooge uitzondering donker gekleurd (sommige exemplaren 

 van nebulosa en de ab. c. pallida van flaveola). Lichaam op de bovenzijde rocstrood 

 of geelbniinacbtig, de dekscliildcn meer of minder zwart bespikkeld of wolkachtig gevlekt, 

 zelden geheel (behalve de vlakke randzoonO of gedeeltelijk zwartacluig (nebulosa en 

 flavcola~l 12 



Dekschilden eenigszins verward bestippeld of over eene grootere of kleinere oppervlakte met 

 enkele of vele onregelmatige, of tamelijk regelmatige .stippelrijen. Ko|i zwart. Lichaam op de 

 bovenzijde grocnachtig (na den dood meestal lichter of donkerder geelachtig), in den regel 

 met eene roodachtige scutellairvlek, welke zich bij nitzondering langs den naad of over de 

 basis van het halsschild uitbreidt 13 



12 Middelcoxae ver van elkaar verwijderd. Basaalrand der dekschilden zwart, duidelijk gekarteld; de 



kantige zijrand-lijst in het midden verdikt. Omgekeerd-eirond, matig gewelfd, licht roestrood 

 of geelhruinachtig, weinig glanzig; de dekschilden, alsmede de vlakke randzooni achter het 

 midden, onregelmatig zwart bespikkeld. Onderzijde zwart; de kop, de pooten en eer. rand- 

 zoom van het halsschild bnnnachtig-geel, de dijen meer of minder gebrinnd. Halsschild iets 

 smaller dan de dekschilden, met volkomen afgeronde hoeken (Fig. 11 1 II); dicht, rimpelig 

 bestippeld. Dekschilden met afgeronde, sterk voonntstekende schouderhueken; de vlakke rand- 

 zooni tamelijk smal; het gewelfde gedeelte met regelmatige, groote stippelrijen, wier stippels 

 breed en door lijne dwarslijsten gescheiden zijn; tusschenruiniten zeer smal, kielvormig 

 verbeven, de tweede breeder en liuoger dan de overigen; de driehoekige, vlakke omgeving 

 van het schildje is van achteren door eene dwarslijst begrensd, welke de eerste twee stippel- 

 rijen onderbreekt. Pas uitgekomen exemplaren zijn zeer bleek, op het halsschild witachtig-, 

 op de dekschilden meer grocnacbtig-geel; de dekschilden zwart gespikkeld {jnaculata F., 

 t'igrhm de t'.); meer en meer vertoont zich een zweem van rood, hetwelk bij goed intge- 

 kleurdc exemplaren in een licht roestrood overgaat en bij het leven een geringen parelmoer- 

 glans vertoont. Pooten bij het 5 roodgeel, met eene zwartacbtige streep op de bovenzijde 

 der dijen; bij het <? in den regel veel donkerder, de dijen nagenoeg tot aan het uiteinde, 

 veelal ook de bovenzijde der schenen zwart; zelden komen mannetjes voor met geheel gele 

 pooten, veel meer wijfjes. Rij uitzondering is het voorhoofd donker gekleurd, zelfs zwart; 

 bij ab. c. *nigfu llerbst is de bovenzijde zwartbruin of diep zwart, slechts de vlakke rand- 

 zoom roodachtig doorschemerend. Lengte 5J — 7 mm. Gemeen op Ch e n op od iace e e n 

 (C he n o pod i urn, Reta en A triplex); soms schadelijk aan den beetwortel. Wijlen de Heer 

 J. Kinker bericht over een zwerm van tieze soort, met rtibiginosa, in Sept. 1872 ineen 

 der wijken van Amsterdam (aflinis F.) 7. nebulosa L. 



Middelcoxae dicht aaneensiaande. liasaalrand der dekschilden als de rest gekleurd, nimmer 

 zwart; niet of slechts onduidelijk gekarteld, de zijrand-lijst overal even dik. Matig breed, 

 met bijna niet afgeronde zijden, van voren en van achteren breed afgerond, weinig gewelfd ; 

 licht geelachtig-bruin, de verdikte laatste sprietleedjes, de borst en het achterlijf (behalve 

 een geelachtige randzoom) zwart. De kop geelachtig, bij ab. c. •/)«///</« Payk. het voorhoofd 

 zwart. De voorboofdslijnen zwak aangeduid, veelal uitgewischt. Halsschild als bij nebulosa 

 gevormd, de gewelfde schijf lijn gechagrineerd en bijna niet bestippeld; de vlakke randzoom 

 met grove, ondiepe stippen en met een doorschijnend netwerk. De schiuiderhoeken der dek- 

 schilden weinig vooruitstekend, de vlakke randzoom tamelijk smal ; de schijf inet regelmatige, 

 giove stippelrijen; de tusschenruimten niet scherp begrensd en niet overal even breed ; ook is 

 de bestippeling veranderlijk, meestal zijn de stippels der langsrijen grof, diep en iets in de 

 breedte getrokken, terwijl de tusschenruimten smal, gedeeltelijk gewelld of ribvormig zijn; 

 zeldzamer zijn de stippels lijn en rond, de tusschenruimten breeder en nagenoeg vlak. Gerinmen 

 tijd na het uitkomen blijven de dieren van deze soort witachtig, op de dekschilden soms 

 hier en daar onduidelijk bruin bespikkeld, de onderzijde grootendeels donkerbruin; daarop 

 wordt de bovenzijde geehichtig-grauw en ten slotte geelachtig bruin of vuilbruin. Bij het 

 leven vertoonen het halsschild een zwakken-, de dekschilden een Icvendig-gouden weerschijn. 

 De var. litlnynlis Weise is okergeel, de borst en het achterlijf in het midden zwartacluig, 

 zeldzamer diej) zwart, in welk geval het achterlijf bieed geel gezoomd en de sprietknots 

 donker is. De ab. c. ferriigineii F. is vuil lichtbruin, de schijf der deksihilden met onduide- 

 lijke, min of meer ineenvloeiende, donkere vlekken; of wel grootendeels donkerbruin, met 

 vele kleine, onregelmatige, lichte vlekken, die echter weinig in 't oog vallen; veelal met 

 eene donkere dwarsvlek vóór den achterrand van bet halsschild. Rij ab. c. *dorsalis Desbroch. 

 (_atrtttci Gerb.) de dekschilden in het voorste « gedeelte of wel het gebeelc lichaam pekzwart 

 of zwart, alleen de vlakke randzoom roodachtig doorschijnend. Lengte 45 — 5.5 nnn. Niet zeld- 

 zaam op Alsineeën, vooral op S teilaria bolostea en graminea, ook op S p e r- 

 g u 1 a a r V e n s i s. De var. VüturaVis Weise in de zeeduincn, op H o n k e u y a (i e p 1 o i d e s; soms 

 in aantal op de stranden aangespoeld (obsoleta III.) 8. flaveola Thunb. 



1,3 Dekschilden aan weerszijden over de strepen langs den naad, tot aan de eerste langsrib, met 



