S20 LXXII. Chkysomeliüae. — 49. Cassida. 



slechts lic ccrsic twee cii enkele der btiiteii.ste rijen nabij den seliouder ontwikkeld, de 

 tweede tussciienriiimte vi'iür liet midden iets gewelfd; aan den voorrand met ccne gruote, 

 gemeenschappelijke, eenigszins driehoekige, bloedroode (na den dood gewoonlijk donker 

 roodbruine) scutellairvick, welke grooter is dan bij riibiginosa en zich tot opde schou- 

 derbiiil uitbreidt. Onderzijde zwart; de sprieten en pooten geheel lichtgroen (na den dood 

 bruingeel), zoo ook een zoom langs de zijden van het achterlijf. Bij pas uitgekomen exem- 

 plaren is het halsschild van voren, op het doorzichtige gedeelte, geelgroen, op het ondoor- 

 zichtige donkerbnnn. I.engre 5J— 7 mm. Op Lappa-soorten. Niet inl. In de Rijnprov. 



(? fcrriiginea Gocze, Gcmin. & v. Harold, Seidl.) (thoracica Panz.) 

 iij De basis der dekschilden diep uitgebogen; de schouderhoeken lang en smal uitgetrokken, met 

 afgeronden top, ver voorbij het schildje uitstekende. Eivormig, gewelfd, groen, weinig 

 glanzig; de onderzijde zwart; de sprieten grooteiideels, de pooten en een tamelijk breede 

 zoom van het achterlijf licht geelachtig. Halsschild naar verhouding klein, met ver voorbij 

 het schildje liggende, breede, afgerond-stoinpe achterhoeken. Dekschilden bij het ? tot aan 

 het midden merkbaar verbreed (bij het ^ met meer parallele zijden), daarachter geleidelijk 

 afgcrond-versniald , de basis lijn maar duidelijk gekarteld; de gewelfde schijf vrij dicht en 'in 

 eenigszins onregelmatige rijen bestippeld; de tamelijk rechte ttisschenruimten gewelfd, de 

 derde vóór, de vijfde achter het midden verbreed en sterk ribvormig opgeheven; aan de 

 b.-isis elk met twee kleine, bloedroode vlekken, de eene breed-rondachtig of uit twee 

 stippen bestaande, in eene groef vóór de sterk uitpuilende schouderbuil, de tweede lang- 

 werpig naast het schildje; bij ontiitgekleurde exemplaren ontbreken de roode vlekken, lïij 

 het leven zijn de schijf van het halsschild nabij de basis, alsook de verhevenheden aan de 

 basis der dekschilden parelmoerglanzig. Lengte 54— rt mm. Op Achillea m il Ie fol i u m en 

 Tanacetuni vulgarc. Den Haag, Utrecht, Zutphcn, Ikeda, Maastricht; ook in West- 

 l'alen en in België bij Flcurus. Ik vermoed met Desbrachers dat deze soort slechts een vorm 

 van sanguinolenta is 1 1. stigmatica Suft'r. 



De basis der dekschilden tlaiiw uitgebogen, soms bijna recht; de schouderhoeken breed en 

 stomp, niet ver voorbij het schildje uitstekende . 17 



17 Dekschilden grof, verward bestippeld, slechts op enkele plaatsen in korte rijen geschikt, 

 zoodat soins een gedeelte van de 2e en 4e insschenruiinte zichtbaar wordt. Deze soort heeft 

 den habitus van seladon ia, doch is veel minder vlak en veel sterker bestippeld. Lichaam 

 eenigszins elliptisch, lichtgroen, de kop en de (Uiderzijde, behalve een randzoom van het 

 achterlijf, zwart; de pooten bruingeel, in het midden der dijen veelal een donkere ring. 

 Halsschild nagenoeg als bij het $ van denticollis half-cirkc-lvormig, met stompe, zwak 

 afgeronde, dicht vóór de schouderhoeken liggende achterhoeken. Dekschilden aan weerszijden 

 van de basis in eene wijde bocht uitgerand en lijn gekarteld; de schouderhoeken zeer weinig 

 uitgetrokken, met stompen of afgeronden top- De kleur der dekschilden komt met die van 

 sanguinolenta overeen; eene eenigszins liclit-bloedroode vlek aan de basis, tnsschen de 

 schouders, breidt zich uit, geleidelijk versmald en lichter wordend, tot achter het midden, 

 waar zij in de groene kleur overgaat. Ontiitgekleurde exemplaren zijn op de bovenzijde 

 geheel groen (na den dood geelbruin) i), l'ij goed uitgekleurde exemplaren is de scutellair- 

 vick bij liet leven donker bloedrood met parelmoerglans. Lengte 6 mm. Wellicht op A ch i I lea, 

 zeer zeldzaam. Eenmaal hij Maarsbergen. In België (coll. 7/V.(;,v«c/); ook in Westfalen en 

 in de Rijnprov. bij Elberleld 2). Volgens Dcsbruclwrs is deze soort slechts eene var. van 

 denticollis 12. rufovirens Suilr. 



Minstens de tweede en vierde tusschenruimten op de dekschilden duidelijk; de bestiiipeliu" in 

 verwarde of grootendeels regelmatige rijen geplaatst 18 



\'i De tweede en vierde tusschenruimten der dekschilden weinig verheven, nabij de basis meestal 

 onduidelijk, zoodat de slechts weinig ingedrukte roestrood- of bloedrood- (na den dood 

 meestal roodbruin-) gekleurde rtiinne aan de basis niet in twee groeven gedeeld is, doch 

 nagenoeg een enkel vlak vormt. Deze soort, alsook rubiginosa, onderscheiden zich van 

 de kleinere groene soorten (sanguinolenta en prasina) vooral van prasina, welke 

 een evenzoo gevormd halsschild heelt, door de meer onregelmatige bestippeling der dek- 

 schilden. De eerste sti[ipelrijeii langs den naad zijn door bijkomende stippels meer of minder 

 verward, de tweede langsrib staat van achteren veel verder van de eerste; ook is de ruimte 

 tussclien beide ribben veel breeder, in het smalle gedeelte achter het midden reeds met 3 

 of 4 verwarde stipiielrijen bezet. Lichaam breed-eivormig, matig gewelfd; groen, na den 

 dood meestal geheel of gedeeltelijk bruinachtig-geel ; de kop en de onderzijde zwart, het 

 achterlijf met smallen, licht gekleurdeii zijrand-zoom. Pooten "geheel geel, hij ah. c. Itin^iiit/a 

 Corn. de dijen aan de basis, om de irochanters, iets gebruind; zeldzamer van de basis tot 



11 Ik l.i-jil i'cii uiiuilBi'kltunl fM'Mi|,l;L;ir ihit , uj. .Ii'ii ku|, iia , kHiïi-I fi'fll.ruiii is. 

 ïij l>e Hi-'fl' Ediïi. Itciltfr itjnd inij L'i'li lypiacli v\. ter VLTgclijkilij;. 



