LXXII. CURYSOMELIUAE. — 49. CaSSIDA. 52 1 



a;in liet midden pckbniiii mI' zwart. Het eerste sprietlid en de verbrccdc eindleedjcs up de 

 liovcnzijdc donker. Vocirlioord fcvcnals bij sa n gu i n o Ie n t:i en p r a s i n .1) tussclien de 

 oiJgen minstens zoo breed als lang. Halsscliild nagenoeg liaH'-eirkelvorniig, bij liet <? meestal 

 breeder dan de basis der dekseliüden; dielit en tijn, veelal rimpelig bcstippeld, de hoeken 

 spits en tamelijk seberp. Dekseliildcn aan de basis duidelijk gekarteld, zeer llaiiw uitgerand, 

 de sehouders iets naar voren gerielit, de schijf op den vlakken randzoom tamelijk steil afval- 

 lend, achter de schonderbiiil iets samengedriikt. De naadkant bruingeel of roodbruin; de 

 rood gekleurde basaalvlek is veelal door het licht gekleurde begin van de eerste langskicl 

 middendoor gedeeld, en breidt zich niet zelden tot achter liet schildje uit. Hij levende, goed 

 nitgekleurde, exemplaren bemerkt men soms op de schonderbuil en het schil Jje eenigen 

 geringen parelmoerglans. Lengte 6J— 7A mm. Verbreid en niet zeldzaam langs oever^ en 

 wegen, vooral o)) Taiiacetuin vulga're, ook op AchiUea miilefoliiim, Carduus- 



sooVten en Onopordoii acanthi u m (prasina Herbst) 1,5. sanguinosa SiilVr. 



De tweede tusschenruiinte der deUschilden vóór het inidden als eene duidelijke langsrib ver- 

 heven; de ingedrukte ruimte aan de basis daardoor in twee groeven gedeeld, eene kleine 



nabij de schoudcrbuil, eene grootere, lang gestrekte naast het schildje ly 



ly Ilalsschild half-cirkelvormig, met zeer zwak gebogen acliterrand, aan weerszijden met een 

 duidelijk basaaltandje en met zeer naar achteren geplaatste, Sjiitse achterhoeken. De breede 

 randzoom der dekschilden helt zeer weinig af en is vlak uitgebreid, op de onderzijde (epi- 

 pleiiren) overal gelijkmatig grof-, de gewelfde schijf in den regel minder grof besiippeld. Deze 

 soort gelijkt zeer op san gu i n o 1 e 11 ta, doch is doorgaans grooter en breeder. Lichaam breed- 

 eirond', groen; de basis der dekschilden elk met twee kersroode vlekken , de eene breed in de 

 groef vóór de schotiderbiul, de andere aan den zijrand van het schildje, lijnvormig, soms ovaal, 

 den geheelen indruk om het schildje innemend; bij pas uitgekomen exemplaren is het rood na 

 den dood veelal verdwenen. Door deze klenrteekening gelijkt deze soort op stigmatica, 

 welke echter door den afwijkenden bouw van het halsschild en de uitstekende scboiiderhoeken 

 der dekschilden gemakkelijk te onderscheiden is. De pooten en een smalle zijrand-zoom van 

 bet achterlijf geelachtig. Lengte 5—6 mm. Op Achillca m i 11 e foli u m. Arnhem, Steenwijk 

 en Bergen-op-Zoom, "juli. In de Rijnprov. bij Aken, Crefeld en Elberfeld; in Bclgii; bij 

 rieiirus, Colonstère, 'Strée en Botassart; ook in W'estfalen. Volgens Desl^rochers is deze 

 slechts eene var. van san g u i n o Ie n ta (chloris Suflr.) 14. prasina lllig. 



Halsschild halvemaanvormig, bij het $ veel breeder dan bij het J, aan weerszijden van den 

 achterrand, ongeveer van afliet inidden van de basis der dekschilden, zeer llanw naar voren 

 en naar bniteirgebogen, waardoor de rechte (zelden aan den top afgeronde) achterhoeken, 

 welke aan den "top minder scherp zijn dan bij prasina, bij het J zeer weinig, bij het ^ 

 iets verder voorbij het schildje komen te liggen ; de voorrand is gelijkmatig afgerond , van 

 voren in bet midden iets of wat lobvormig uitgetrokken. Dekschilden aan de basis tamelijk 

 recht of flauw uitgerand, zwak en onduidelijk gekarteld, met weinig uitstekende schouder- 

 hoeken; de schijf sterk gewelfd en op den randzoom steil afvallend; met vrij regelmatige 

 stippelrijen, uit meer of minder grove stippels bestaande; de 2e en 4e tusschenruimte breed, 

 ten minste de 2e op de voorhelft boog gewelfd; de epipleuren naar binnen grof, naar buiten 

 nauwelijks bestippeld. Lichaam eirond, gedurende langen tijd lichtgroen, daarop vormt zich 

 een rozenruode veeg aan de basis der dekschilden, later kleuren zich ook de beide langs- 

 ribben rood en eindelijk de geheele tusschen dezen gelegen ruimte; op deze wijze ontstaat 

 eene gemeenschappelijke schijfvlek, welke naar achteren op het afvallende gedeelte geleidelijk 

 in het groen overgaat, naar buiten echter door de tweede langskiel begrensd wordt, doch 

 vóór het midden zich soms nog iets verder uitbreidt. Deze vergroote vlek wordt alsdan 

 eenigszins bloedrood, bij het leven met blauwaclitigen weerschijn; de schouderbtiil , alsook 

 het begin van de eerste langsrib zijn dan parelmoerglanzig. Kop en onderzijde zwart, de 

 eerste 6 sprietleedjes, de epiuieren van den mesothorax en een zoom aan de zijden van het 

 achterlijf geelachtig. Veel exemplaren blijven na den dood groen, doch meestal verkleuren 

 zij geheel of gedeeltelijk tot bruingeel of geel; alle gedroogde exem|)laren, die ik zag, hadden 

 alleen eene roode scutellairvlek. Lengte 4* — 55 mm. Niet zeldzaam op AchiUea mille- 

 foliuni, einde juli 15. sanguinolenta Miill. 



20 Clypeus klein, driehoekig; door diepe, rechte groeven begrensd, welke zich reeds op eenigen 

 afstand van den sprietwortel vereenigen tot eene middengroef, welke ttisschen de sjirieten 

 op den schedel doorloopt. De achterhoeken van het halsschild stoin|)-afgerond, ver naar 

 voren gericht en van de schouderhoeken der dekschilden verwijderd. Halsschild als een 

 in de breedte liggend ovaal, de achterrand aan weerszijden sterk naar voren en naar 

 buiten gebogen; dicht en fijn gechagrineerd, nauwelijks bestippeld, veelal met fijne stippels 

 voor den achterrand, zelden de geheele oppervlakte zeer duidelijk fijn en diep bestippeld, 

 mat; de vlakke randzoom met doorschemerende mazen. Dekschilden met schuin naar voren 

 gerichte schouderhoeken, meer of minder duidelijk gechagrineerd, met regelmatige, grove 

 stippelrijen; de tweede tusschenruimte is breeder dan de overigen, een weinig gewelfd; 



