522 LXXII. Chrysomeliuae. — 49. Cassida. — LXXIII. Bruchidae. 



lic 3e, voonil ;icliter liec midden, met eeiie stippelrij en eenigc verwarde stippels. Liclu 

 bruingeel, de kop en de onderzijde zwart, de sprieten gedeeltelijk, het uiteinde der zwarte 

 dijen, de schenen en tarsen, benevens een randzooni van het achterlijf licht gekleurd. Pas 

 uitgekomen exeinplaren Qvirittiila Payk.) zijn bleekgroen (na den dood gcwooidijk wit- 

 aclitig); de kop, bet midden van bec sternum en liet achterlijf, alsmede de basaalbelft der dijen 

 zwartacbtig; de dekschilden soms bier en daar een weinig liclitbruin gevlekt. Hij verdere 

 uitkleuring verschijnt op de schijf van elk dekschild een rozenroode langsvecg, welke zicb 

 meer en meer over de dekschilden uitbreidt en slechts door de parelmoerglanzige tweede 

 tiisschenruiiiite onderbroken wordt; na den dood worden de dekscliilden gelicel stroogcel of 

 roodacbtig-okergeel, terwijl de parelmoer- of metallisch glanzige tusscbenniimtc, benevens 

 de vlakke randzoom witachtig worden (nh.c. rosacta 111.). Ook komen roodbriiinaclitige Oia 

 den dood vuilbruine') exemplaren voor; de tweede tiisscbennnnitc, de schouder, veelal ook 

 de 6e en 8c tusscbcnruimte achter liet midden levendig goiidgroen of parelmoerglanzig; een 

 gemeenschappelijke naadzoom, de 3e tusscbenniimtc van voren en de 7e achter bet midden 

 zwartbruin; na den dood verdwijnt de metallische kleur geheel, de zwartbruine blijft soms, 

 ofschoon iets verbleekt, over. Hoogst zelden is de bovenzijde geheel licbt kansinnjebruin; 

 ofwel (ab. c. *obscura Weise) vuilbruin, de vlakke randzoom, de scboudcrbiiil en gedeeltelijk 

 ook de binnenste 4 tiisscbenruimten der dekschilden pekzwart; de onderzijde, benevens de 

 pooteu geheel zwart. Deze soort is, evenals vittata, veel slanker, smaller en hooger ge- 

 welfd dan alle andere in ons gebied voorkomende soorten; elliptisch, aan de zijden meer steil 

 afvallend, doordat de vlakke randzoom der dekschilden zoover naar onderen gericbt is, dat 

 de zijrand der dekschilden de onderzijde ver overstulpt. Lengte 3^ — 5^ mm. Verbreid en 

 niet zeldzaam op klavcrvelden , ook op spurrie en Ch e no podi li m-soorten; 's winters 

 onder afgevallen bladeren (puicbella Panz.) 16. nobilis L. 



Clypcns groot, door fijne of matig sterke, rechte lijnen begrensd, welke zicb eerst tusscben 

 de sprieten vereenigen of daarvoor uitgewiscbt zijn. De achterhoeken van bet halsscbild 

 tamelijk recht of stomp, met iets afgeronden top; zij sluiten onmiddellijk tegen de schouder- 

 hoeken aan en zijn minder naar voren gericbt dan bij n o bi li s. Halsscbild zeer fijn gechagri- 

 neerd en duidelijk inaar fijn bestippeld, eenigszins glanzig; meer balvemaanvormig, de 

 achtcrrand aan weerszijden schuin naar voren en naar buiten gericht; de vlakke randzooni 

 is smaller dan bij nobilis. Deze soort, welke den habitus van nobilis beeft, is doorgaans 

 iets grooter; de dekschilden met fijnere en minder regelmatige stippelrijen; de tweede en 

 derde tnssclicnruimien zijn breed en vlak, de 3e meer of minder dicht bestippeld. Pootcii 

 geheel geel, doch veelal de basis der dijen, benevens de trocbanters, of het eerste derde 

 gedeelte zwart. Pas uitgekomen exemplaren zijn witgeel, daarop wordt de kop zwart en het midden 

 van bet sternum en bet achterlijf zwartacbtig; op de dekschilden verschijnen soms vele roestroodc 

 langsvlekjes van af den schouder tot nabij bet uiteinde en tiisscheii de 4e stippelrij en den 

 vlakken randzoom. Vervolgens wordt de borst en bet achterlijf (behalve een zeer brecde, 

 scherp begrensde, lichtgekleurde randzoom) diep zwart; de bovenzijde bleekgroen (na den 

 dood geelbruin), de vlakke randzooni bruinachtig; bij het leven vertoont zicb op elk der 

 dekschilden een breede, nietallisch-grocne langsband , welke de ruimte tusscben de tweede 

 en vijfde of zevende stip|>elrij inneemt, van binnen parallel aan den naad loopt, van 

 buiten achter den schouder uitgebogen is. Lengte 5 -öj mm. Niet zeldzaam op distels, 

 spurrie en brandnetels, ook op Statice limonium, op zeeklei en in aanspoelsel. 



(oblonga Ulig.) \~. vittnta Villers. 



LXXIII. Familie BRUCHIDAE (Fig. 112). 



(Mylabridae Cat. Col. litir., v. Heyd., Reitt., Weise 1891) 



Eene kleine familie, welke den overgang vormt tusschcn de C b r y som el ida e en de Sub-orde 

 der H 11 yn cbo p b ora en bet naast verwant is aan Urodon onder de PI a ty r r h i 11 i d ae. Lichaam 

 kort-eivormig, ovaal of elliptisch. Kop naar onderen gericht, van boven gezien weinig zichtbaar; 

 vóór de oogen zeer kort smiitvorniig verlengd; daarachter meer of minder ingesnoerd en met een 

 duidelijk balsgedeelte, of wel (S |) e r ni o p li a g u s) niet ingesnoerd, siccbts zwak en geleidelijk ver- 

 smald en tegen het halsscbild aangedrukt. — Oogen ir.eer of minder intpuilcnd, niervorinig, zelden 

 kogelrond en niet uitgerand. — Sprieten I t-ledig, op bet voorhoofd in de uitranding der oogen ingeplant ; 

 eenigszins samengedrukt, gezaagd, gekamd, naar bet uiteinde geleidelijk verbreed of eenigszins draad- 

 vorniig. — l5ovenlip duidelijk vooruitstekend en afgerond. Achterkaken tweelobbig. Kin 0|) een breeden 

 steel van de keel zittend. — Halsscbild eenigszins verbreed of meer kegelvormig, naar voren versmald; 

 de zijden hetzij alleen van achteren, zelden tot over het midden of (S pe r mop b a gus) over de 

 geheele lengte scherpkantig. — Dekschilden het achterlijf niet of slechts iets overschrijdend, het pygidiuin 

 geheel ol' bijna geheel onbedekt latend. — Achterlijf met 5 sierniten. — Voorcoxae meer of minder kegel- 

 vormig en meestal tegen elkaar aanstootcndc ; achtercoxae breed, meestal groot, bladacbtig en tot aan 



