I.XXIII. Bruchidae. 



523 



evenals a:in ilc ovcriye 

 liet ware iipgclila/.cn 1) 



tarscn, 

 meestal 



de zijden reikciul. Acluerpoüten langer en kraclitiger ontwikkeld dan de voor- en niiddelpooten , met 

 lanire tarsen , waarvan het eerste lid zeer lang en evenals het tweede smal, liet derde daarentegen , 



tliiidcliik tweelobhig is. Achterdijen vooral sterk verdikt, soms als 

 met 'een diiidelijken tand, bij nitzondering daarachter met enkele 

 biikomende tandjes; soms is de tand zeer klein, of nanwelijks 

 zichtbaar ol' ontbreekt geheel. Achterschenen met een enkel, 

 onbewegelijk, tandvormig nitsteekscl, bij S pe r m opli agn s met 

 twee bewegelijke eindsporen. .\lle tarsen ^i-ledig. Eindlid der tarsen 

 met twee getande of gespleten (R h a e b n s) klanwen. — De vleugels 

 zijn over 't algemeen als bij de C n re u I ioni da e gevormd ; zij ver- 

 toonen eeiie grootc armoede aan dwarsverbindingen, een grootcn 

 eenvoud in het bijader-systeem der vcna interno-media en hebben 

 liet gewricht vóór het "midden. — De soorten zijn zwart, bruin 

 of roodachtig, gelijkmatig of vlekkig behaard; de soorten van het, 

 niet in ons gebicdvoorkomende, gemis Rli ae bii s groen-metallisch, 

 waardoor dit laatste, ook door de zeer verdikte achterdijeii, iets 

 aan sommige tropische Cli ry soin e I i den (Sagra) herinnert. 

 Zij leven grootendecis op verschillende Pa pi I ion ace eë n, som- 

 migen ook wel op enkele andere bloeiende planten. Het zijn 

 /''/^'tt^mi/iW liX "^ vliTgge kevertjes, die snel opvliegen en gevangen spartelende be- 



(0^ ^^^WW ^ wegingen maken. — De larven ontwikkelen zich in de zaden van 



peulvnichten (o. a. van erwten- en boonen-soorten), waardoor het 

 kiemvermogen, hoewel niet altijd, toch meestal verstoord wordt. 

 De kevers welke vóór den winter ontwikkeld zijn, overwinteren 

 in de zaden; hunne aanwezigheid verraadt zich door eeiie opening 

 of eene zwarte plek. Het beste vcrdelgingsmiddel schijnt te zijn 

 de erwten, b. v. oiimiddelijk na den oogst, een korten tijd (hoog- 

 stens een paar uren lang) te verhitten tot op 50 C, waarbij de 

 larven gedood worden, doch de erwten hun kiemvermogen niet 

 verliezen. 



De larven zijn pootloos, wit, vleezig, glad, ot naar bet 

 schijnt ook wel uiterst fijn bebaard, behalve de kop uit 12 seg- 

 menten bestaande; op de bovenzijde gewelfd, op de onderzijde 

 afgeplat. Kop zeer klein , nagenoeg in het midden van den cirkel- 

 ronden prothorax gelegen en daarmede als 't ware een gewelfd, bedekkend gedeelte voor het overige 

 lichaam vormend. Op de onderzijde der drie thoracaal-scgmenten , in de plaats van pooten, op elk eene 

 plaat, waarop twee wratacluia;e verhevenheden, met een klein puntje; ook vertooncn de stcrnicten 

 van het achterlijf dergelijke pFaten , waarop twee verheven bultjes. De rugzijde der eerste 7 van de 

 y abdoininaal-segmeiiten vertoont op elk eene gebogen dwarsplooi, welke oi< de laatste twee ontbreekt. 

 Het 9e segmciic is breed uitgerand oin de anaalbiilt op te nemen. Sprieten vermoedelijk 2-lcdig. -Som- 

 mige larven verioonen, volgens Perris, aan weerszijden van den kop 3, 

 slechts één enkele ocel, of deze ontbreken geheel. 



Vif. 11-J. 



I. linuihus pisoruiu L. Orij;, 



II. id. Kop iiicl de spriettMi. (Iri-ri 



anderen 2 ocellen , of wel 



Kop achter de oogeii meer of minder ingcsnoerd, mei een duidelijk halsgedcelte. De zijden 

 van het balsschild slechts van achteren, zelden tot over het midden scherpkaiitig. Achter- 

 schenen aan den binneii-toplioek met een onbewegelijk tandvormig uitsteeksel 2 



Kop achter de oogen niet ingesnoerd en aldaar slechts zwak en geleidelijk versmald, tegen 

 het balsschild aangedrukt. De zijden van het balsschild over de gehecle lengte schcrpkantig. 

 Achterschenen met twee bewegelijke einds|)oren 2. Spermopliagus. 



Dekschilden bet achterlijf niet overschrijdend, het pygidium geheel onbedekt latend. Achter- 

 dijen verdikt, maar niet als bet ware opgeblazen; 00 de onderzijde meestal met een duide- 

 lijken gewonen tand, zonder zaagtandjes; soms is deze tand zeer klein of nauwelijks 

 zichtbaar, bij uitzondering met twee kleine tandjes achter den gewonen tand. Achterschenen • 

 bijna recht. Eerste lid der achtertarsen ongeveer gelijk aan- of langer dan de halve sclieen. 

 Halsschild bijna altijd ongerand, slechts van achteren iets scherpkantig ... i. Bi'uehus. 



Dekschilden het achterlijf iets overschrijdend, de basis van het pygidium meer of minder 

 bedekkend. Achterdije'n sterk opgeblazen, zeer groot; op de onderzijde met een laiigeren 

 of korteren tand, waarachter een aantal lijnere zaagtandjes. Achterschenen sterk gebogen. 

 Eerste lid der achtertarsen ongeveer i van de scheen , of korter. Halsschild aan de basis 

 en aan de zijden gerand, meestal aan weerszijden doorloopend scherpkantig . (Caryoborus.) 



liij lifl ill /.Iliil-OosU-hlk liuvLiilJ iu, 

 halsïcliild aan de fijdeii lijn gt-raiid i:^ 

 slekeii de Irueiiaulers dur achlerpouteii 



ikuill.ud.- neiliis R hacliUj ri>ili,, l.lj welke 

 Zljil dl' aelllerdljen bij liel iiiaiiiietje hiiileii;^'i 

 iti beide seksen slerk uit. 



,1,. ku|i 



ueinii; allieUend en bel ,n.alle 

 eldikl en 5t<Tk upiiebtaiell ; uuk 



