LXXIII. Bruchidae. — I. Bruchus. 52? 



ceiie vlek vóór liet scliildje, alsook versclieidcnc vlekjes op de dekscliiUicii witacluig behaard. 

 Bij liet (? de middeldijen zwak verbreed; de middelscbenen aan den binnen-tophoek met 

 een spitsen eindtand, bovendien een scherpen tand aan de binnenzijde nabij het uiteinde. 

 Lengte 2i~3^ mm. De „Wikkenkever". Gemeen in de zaden van Vicia fa ba en Larhyrns- 



soorten. De var. Fhhniei in Engeland (granarins L.) 4. atomarius \.. 1) 



1:5 Achterdijen op de onderzijde gegroefd, de buitenrand met een gewonen, de binnenrand met 

 een doornachtigcn tand. Oogcn zeer grol" gefacetteerd. Sprieten bij het c? langer dan bij het 

 S, sterk gekamd. Halsscliild in het midden van de basis, vóór bet scliikljc, met twee, van 

 sneeuwwitte schubharen bezette, aaneenstaande, parallcle, bultii;c vcrhevcuheden. Zwart, 

 roodbruin of roestkleurig; de onderzijde en het jiygidinm vrij dicht wit behaard; liet schildje 

 wit viltig. Dekschilden op de voorlielft roestkleurig, op de acliterlielft grootendeels zwart, 

 met eent uit witte of geelwitte vlekjes bestaanden, dwarsband; de basis is meestal zwart 

 gevlekt en breidt zicli het zwart veelal over liet inidden tot aan de zwarte achterhelft uit; ook 

 vóór het midden gewoonlijk met een, uit witte vlekjes bestaanden, dwarsband. Pygidium met 

 twee, door ceiie witte haarstreep gescheiden, donkere vlekken, welke bij het ? verder naar 

 achteren reiken dan bij het <?. Voor- en nüddelpooten geheel roestkleurig. Vele exemplaren 

 zijn bijna geheel roestkleurig. lïij liet J de eerste 4 of 5 sprietleedjes en het eindlid roest- 

 kleurig, de middelste leedjes donker; bij het 5 de sprieten meestal geheel roodgeel. Lengte 

 ,4 — ^ iiiin. Eene fraai geteekende exotische soort, welke veelvuldig geïmporteerd is met 

 verschillende I, egu mi n osen , als: japansche erwten, Siameesche boonen en zoogenaamde 

 Kaapsche witbekjes. Landbouw-tentoonstellingen geven vooral aanleiding tot de verspreiding. 



((J pectinicornis L. , J scutellaris F.) 5 chinensis L. 



Achterdijen meestal op de onderzijde niet gegroefd, of alleen nabij het uiteinde; de buitenrand 

 altijd ongctand, de binnenrand met een meer of minder krachtigen , doornaciitigen tand. . 14 



Achterdijen op de onderzijde niet gegroefd, de binnenrand met een klein, doch zichtbaar 

 doornachtig tandje 'o 



Achterdijen ongetand, of op den binnenrand met een nauwelijks zichtbaar tandje 17 



14 Dekschilden geelrood, de basis en de zijden van voren zwart. Zwart, de boven- en onderzijde dicht, 



lang en grof witgrauw behaard. Sprieiwortel, voor- en middelpooten, behalve eenigszins de 

 dijbasis, geelrood. Lengte 3 mm. Uit Algerijnsclie boonen. 



(rnbiginosus Desbr.) 6. incarnatus riiihcm. 



Dekschilden eenkleurig, soms met kleine vlekjes 5 



15 Oogen matig groot. Pygidimn sterk afbellend. Dekschilden, evenals de kop en de gcheele tliorax, 



zwart. Dicht geelgrauw behaard; op het halsscliild met vele kale stippeltjes, op de dekschilden 

 met langsrijen van donkere vlekjes. Het achterlijf (minstens aan het uiteinde), het pygidium, 

 de sprictwortel en de pooteu geelrood; de dijen en schenen der achterpooten veelal ge- 

 deeltelijk donkerder. Achterdijen met een duidelijken, scherpen tand, waaiachter twee kleinere 

 tandjes. Bij het S de oogen meer uitpuilend, het pygidium meer gewelfd en het 4e en 5e 

 sprietlid iets langer. Lengte j,\ — 3* mm. Uit Barcelona-witte-boonen 2) . 7. irresectus Falir. 

 Oogen groot, meer uitpuilend. Pygidium weinig afbellend. Licliaam gestrckter, langwerpig- 

 eirond; roodbruin, roestkleurig of geelachtig, vooral de onderzijde dicht geelgrauw of roest- 

 kleurig behaard. Donkere exemplaren zijn aan de zijden van het halsschild en op de dek- 

 schilden in rijen van langsvlekjes geelgrauw beliaard. Sprieten den achterrand van het halsscliild 

 overschrijdend, naar het uiteinde geleidelijk verbreed; bij het g iets meer gezaagd dan bij 

 het ï. Halsscliild eenigszins kegelvormig, iets korter dan de basis breed; aan weerszijden 

 van de basis diep uitgesneden; dicht bestippeld. Dekschilden naar achteren iets versmald; 

 met tijne laugsstrepen , welke vooral aan de basis duidelijk bestippeld zijn; in de tusschen- 

 ruiraten verspreid bestippeld. Pygidium tussclien de beliaring met vele kale stipvlekjes. 

 Achterdijen met een paar kleine tandjes achter den gewonen tand. Lengte 3I — 3è mm. In 

 Rotterdam uit ingevoerde dividivi-peulen (Caesalpinia sp.). Eene uit Amerika geïmpor- 

 teerde soort, welke, oppervlakkig bezien, iets aan Caryoborns pailidus herinnert 

 en daarmede wel eens verward wordt . . . (obtectus Say, pallidipes Falir.) 8. mimosae F. 



16 Dekschilden zonder bultje aan de basis van de 4e tussclienruimte. Langwerpig-eirond. Halsscliild 



meer of minder regelmatig kegelvormig, J korter dan aan de basis breed. Sprieten de basis 

 van het lialsscliild nauwelijks overschrijdend, niet gezaagd; zwart met roodgelen wortel. 

 Zwart; grauw, eenigszins vlekkig behaard. Knieën en schenen der voor- en raiddeliiootcn 

 roodgeel. Halsschild diep en vrij dicht bestippeld. Lengte 1*— 2| mm. Op Vicia sepium. 

 Niet inlandsch. In West-Duitschland . . . (se m i na r i n s L.) 



Deie soorl wordt veelal ten oiireelile se iii i 11 arius L. genoemd. 



Peee/v beseliieet ile larve en |.op nil Iwee I' !i a s eü I u s-^oür^eD , welke welliclit uit Periif- in^ievoerd /ijn. 



