LXXVI. CURCULIONIDAE. 



539 



zomlcring wig- of clsvoniiig, in welke gevallen ileze liij liet $ meestal langer en dunner is dan bij 

 het (? Cl'"ig. 119I) O' '" sommige gevallen is de snuit altijd tegen de borst gerielit (1). v. Ore li e s te s), 

 veelal eelitcr in de rust in cenc, daarvoor bestemde, sniiitgroef op de onderzijde van den thorax 

 inlegbaar (Fig. I2i III). Bovenop, ter weerszijden, ol' langs de zijden van den snuit bevinden zich 

 de spricigrocven (1'ig. irs I, III, iifiU, V, VIII, 119I), welke hetzij leclit tegen de oogcn , ol' 



meer ot' minder sterk naar onderen gericht zijn en zich 

 zelfs op de onderzijde kunnen vereenigen; bij de lïra- 

 chyrrliinini liggen zij bovenop of langs de zijden, 

 doch zijn niet naar onderen gericht, daardoor ligt de 

 scapus der sprieten in de rust boven de oogcn; veelal 

 is de opening der sprietgroeven, van boven gezien, op 

 het voorste gedeelte van den siuiit bovenop zichtbaar, 

 bij anderen (b. v. Erirrhinini) daarentegen zelfs 

 geheel naar het uiteinde van den snuit onzichtbaar; bij 

 B rach yrrh in u s o. a. aan het tiiteinde, ter weerszijden , 

 meer of minder sterk , oorvormig verbreed (de zg. pte- 

 rygiën (Fig. 115 UI)), daar binnen het voorste gedeelte 

 van de naar achteren ondieper wordende S|)rietgroeven 

 van boven duidelijk zichtbaar; bij Psalidiiim o. a. zijn 

 de sprietgroeven breed en diep en in het onderste ge- 

 deelte scherp bencdenwaarts gericht; bij liarynotus 

 zijn zij zeer scherp ingegraven en naar de onderzijde 

 der oogen gebogen; bij Phyllobius loopen zij recht- 

 lijnig, zijn alleen van voren diep en doen aan eeu paar 

 neusgaten denken. Dan kunnen de sprietgroeven naar 

 voren tot aan of nagenoeg tot aan den mondhoek ver- 

 lengd zijn (b. V. Cleonus), of van den mondhoek op, 

 grooteren of kleineren afstand verwijderd blijven (L i x u s 

 L a r i n u s). 



Sprieten in den regel 11-, bij uitzondering (o. a. 

 bij Apoderus) 12- of slechts 8-ledig2); in den regel 

 tusschcn den scapus en den fmiiculus geknikt (Fig. 1 15 I, 

 iirt III); bij de Attelabinae (waar de scapus naar 

 verhouding zeer kort is (Fig. 120 1)) en de A pio n in ae 

 (Fig. 119 Ia) (behalve bij het <j van A. difforme 

 (Fig. 119 IV) en dissiniile), alsmede bij enkele andere 

 genera, als: Rhamplius, Magdal is (Fig. 116 VII), 

 Chlorophanus (Fig. 116 VI) en vele Lixini, niet 

 of slechts onvolkomen geknikt, in welke gevallen de 

 scapus eveneens meer of minder kort, bij Magdal is 

 daarentegen vrij lang, doch sterk gebogen is. Bij de 

 geknikte sprieten is de scapus altijd lang, hetzij recht 

 nf meer of minder gebogen; zij overschrijdt alsdan veelal de lengte der sprietgroef, of stemt gewoonlijk 

 daarmede overeen; ook is zij hetzij in het midden van den snuit, of aan de basis ol' wel tegen den 

 mondhoek (o. a. Procas) ingeplant; meestal is zij naar het uiteinde knotsvormig verdikt en reikt 

 hetzij niet of tot aan den voorrand der oogen (b. v. Alophini) of overschrijdt dezen (b. v. Bary- 

 notus, Sitona); soms echter worden de oogen zeer ver overschreden (Brach y rrb i n us); in de 

 nrst wordt hij naar onderen langs de zijden van den kop (lira ch yderi n i (Fig. 1 16 I)), of boven de 

 oogen (B ra c h y rrh i n lis) gelegd. De funicidiis is 5 tot 7-, bij Dryophthorus 4-, bij uitzondering 

 8-ledig 3); bij de I. i x i n i en Tanysphyrus o. a. moet het 7e lid van den funicidus tcjt de knots 

 gerekend worden; meestal is hij behaard of met lijne borstelhnartjes bezet, doch bij de Hydrono- 

 mini glad en kaal. De sprietknots is eivormig, elliptisch, langwer|)ig; gewoonlijk 3-, bij Apoderus 

 4- (Fig. 120 I), bij uitzondering slechts 2-ledig4); meestal zijn de leetljes duidelijk gescheiden of ook 

 wel vast aaneengesloten, of is de knots onduidelijk geleed, geheel viltig; ook wel breed, ongeleed, met 

 een eenigszins beitelvorniig, viltig uiteinde (S pli e n op hor us); of langwerpig, niet gladde basis en een 

 klein, kegelvormig, viltig inteinde (Calandra); soms is de knots bijzonder lang (Magdalis bar- 

 bicovnis Latr. <?), bij het reeds gen(jen)de tropische genus Rhina eveneens lang, nagenoeg 



l'i 



Ui. Br; 



L 11 V r !■ Il i 11 u ^ lo n L- b V i u 

 Hörlisl. Oria. 



[. Küji iiii'l de spriclen, 

 II. OiidtTiijdp (/ truclianrer). 

 III. Buvfii/,ij(l(.' viin den k«)]i iin-i 

 (;>^), de linker valselic kaak 

 litleekfli van de reeliler (/) 



{r.L} .-., h.-l 



1) Bij lu-l NMjIje vai. \,.\ /.UKl-Aliik;i;ni.-.clj.- f;l■l^l^ \ ii I h ü r i In ii ii s Stimuli n\.'rlivl! dr simil wj <irj.-iiia;il .i.- I.'ii 

 iifl Mijiaaiii ffi i^ lia.ulijii, bij liot iiiaiiiielit- duaicilU-HL-ii dikker 'ii kurlrl*. Ouk kaïi dr siiuil liij hel iii3iiint|c 

 liijzündiT sterk arwijkeii vaii ilk- hij lu'l wyljc, zou vertoont zfils In-t iiiaiiiiclje van dfii Zutil-Aiiiciikajiiisrlit-ii (i ra l o 

 lauriiï. K. een lang dwarsniutefksel aan weersziitli-n aan de liasi> van den platlcii siniit, 



-J) Het tiüpiiclie genn» U h i n a Lair. 



',i) Het Zuid-Aiiierikaaosclie tjeiiu^ A n u h u n u i Sthunli. 



4) Bij liel OuM-Indisclie trenu* S i |. a I u = ScluiDh. 



i^;U- van 

 in \uiin 



