I.XXVI. CURCUUONIDAE. 54 1 



pionotiiin un de (.-pisterna. Prostcrmiin van voren al ot' niet uitgcrand, in het eerste gevnl Uan de 

 snuit in rust tegen de l)orst aangelegd worden; vc'iór de voorcoxae veelal dnidelijk nitgeliold, liij 

 Dicrantliiis en Bagous o.a. ter weerszijden kantig opgericlit; veelal met eene die|ie insnijding, 

 welke tiisselien de voortoxae door in eene, meer ol' minder diepe, sniiitgroel' tot aan liet mcsosterniim 

 ot' tot aan den acliterrand van dit gedeelte (Cr yptor rli y n clui s (Fig. 12 ! 111)), ja zelfs tot in of 

 tot aan het idteinde van het metasternum doorloopt (li. v. Cocliodes); in r;ist kan de snuit daarin 

 geborgen worden. Bij het niet in ons gebied vertejjenwoordigde genns Gas te rocercu s Laporte & 

 Brullé is het mesosternmn uitgehold, docli door eene, eenigszins hartvormige, aan weerszijden inge- 

 drukte, plaat bedekt, de snuitgroef is daardoor tusschen de middelcoxae overwelfd; bij het eveneens 

 niet in ons gebied vertegenwoordigde genus C ani p t o rr li i n u s SchiJnh. reikt de snuitgroef slechts 

 tot aan den acliterrand van het prosternum, is echter zeer lang en over de geheele lengte bijzonder 

 diej) uitgehold. In vele gevallen ontbreekt de snuitgroef geheel. 



De geivriclusholten der voorcoxae zijn van achteren gesloten, doordat de epiniercn van 

 den prothorax in de middellijn tegen elkaar aanstooten en de scheidingsnaad meer of minder 

 uitgewischt is. liij een aantal C u re ui i on ide n („A pos tasini e ri d en" genaamd) bevindt zich 

 een afzonderlijk middenstuk (door Sharp als „centro-sternalpiece" geduid) dat de voorcoxae 

 vaneen scheidt en dat o.a. bij Baris zoozeer ontwikkeld is, dat het zich zelfs tusschen de 

 cpiniereu voortzet, waarmede het geheel vergroeid is. Bij anderen („Sy n me riden" genaamd) 

 is daarentegen dit „middenstid;" naar achteren gedrongen, aangezien de coxae elkaar aanraken; hier 

 is het bovendien weinig ontwikkeld, soms zelfs rmiimcntair; in sommige gevallen scheidt het de 

 cpimeren vaneen, in anderen wordt het door dezen omgeven, die elkaar meer naar achteren raken; 

 bij Apodcrus is het rudimentaire middenstuk zelfs tusschen de aaneengegroeide epiineren ingesloten. 

 Bij C ry p torrh y nch u s is het moeielijk om eene juiste voorstelling te krijgen van den bouw 

 van het prosternum, omdat deze geheel tot eene snuitgroef uitgehold is; toch bestaat hier ook boven- 

 genoemd middenstuk, waar het in de diepte van de groef zoowel de coxaalholten alsook de cpimeren 

 vaneen scheidt; daar het geheel met deze laatsten vergroeid is, zoowel als met het voorste gedeelte 

 van het prosternum (het eigenlijke prosternum) waarin de snuitgroef ook doorloopt, zoo zijn de naden 

 ook moeielijk te onderscheiden i). Bij Calandra is het middenstuk van bet prosternum geheel rudi- 

 mentair en nauwelijks zichtbaar. Door den hier besproken bouw van het prosternum, waarbij dus 

 3 deelen in aanmerking komen, ie het eigenlijke prosternum, 2e bet gewoonlijk zeer kleine, soms 

 ruitvoimige of veelhoekige middenstuk en 3e de epinieren, die meestal zelf aaneenstooten of waarin 

 of waartussclien het middenstuk gedrongen kan zijn, zijn de Cu r en I io n i dae van de overige 

 Colcoptera onderscheiden; belangrijke mededeelingen werden daarover gedaan door Le Co:itf en Sfiarp, 

 De epimeren van den mesothorax reiken bijna, doch meestal niet tot aan de middelcoxae; bij 

 de meeste C ure u lion in ae reiken zij, ten minste van voren, tot aan het niveau van het episternuni 

 (Fig. 121 I); soms (o.a. Co ry ssom erin i, Ce u tho rrh yn ch i n i, Barin ini) zijn zij tot in den hoek 

 tusschen den prothorax en de dekschilden ingeschoven (Fig. 121 II), daardoor is het boven-uiteinde 

 vóór den schouder gelegen en van boven zichtbaar; bij de Bra ch y rrh i n i n i en Brachyderini 

 zijn zij door het episternuni van den mesothorax teruggedrongen, zoodat het episternnm den zijrand 

 van het dekschild onmiddellijk, op een afstand van de basis, bereikt; bij anderen (o.a. bij de Tro- 

 piphorini, Phyllobiini) reiken zij zelts langs het episternuni tot aan de basis van het dekschild. 

 De epinieren van den nietathorax zijn meestal onduidelijk. De episternen van den metathorax zijn 

 hetzij duidelijk of onduidelijk (b. v. Brach y rrh i n u s, Barynotus) van het metasternum gescheiden; 

 ook kunnen zij zelfs onder de dekschilden verborgen zijn (b. v. vele Acall es-soorten). — Het schildje 

 is meestal duidelijk, doch veelal ook onduidelijk, onzichtbaar of zelfs ontbrekend. 



Het achtergedeelte van het lichaam, met de dekschilden, is veelal kort en dik, doch treft men 

 ook allerlei andere vormen aan; zoo zijn de dekschilden te zamen hetzij ovaal, eivormig, eenigszins 

 driehoekig, ruitvormig, elliptisch, langwerpig, lang gestrekt; zonder (b. v. Psalidium en Ortbo- 

 chaetes) of met schouders, welke alsdan zijn afgerond (b. v. Alophns), breed hoekig (b.v. Rhy- 

 tidoderus) of uitpuilend iGrypidius) 2). Soms zijn de dekschilden aan de schouders door de 

 cpimeren van den mesothorax schuin afgesneden (o.a. bij Baris). Aan het uiteinde zijn zij hetzij te 

 zamen afgerond of afgeknot, ofwel elk afzonderlijk breed afgerond (b.v. Acalyptus), of in een 

 langeren of korteren tand uitgetrokken (b. v. Ch 1 orophan us, L i x us). In enkele gevallen vertoonen 

 zij nabij het uiteinde eene, zeldzamer twee bultige veriievenheden (Bagous), of op het vereenigings- 

 punt van de 3e en 9e tusschcnruimte eene spitse voortzetting (Dicran thus) 3). Soms is de zijrand 

 achter den schouder uitgerand, om de voorste lob van het episternuin van den metathorax op te 

 nemen (vele Ce n tborrh y nch i n i). De epipleurcn zijn hetzij zeer duidelijk of zeer smal en 



Hij liet exotische !;enus F, ti y m: il u p lm r u s Herlist is tiel middi-llsluli weinig oiilwiklveld en silieidl de eoxae valleen, liel ia 



tulaul met liet vuurste j;edeelli' van liet prubleinllin en met de epimeren \ergrüeid. /ell-, ?,iel men fieene naden meer, 



die sleelils duor indrukken aangeduid n}u; de [leide CM\ae zijn overiirens finmlendeeK duur ln-t vuurstr i-edeeile van het 



proslernmn en /.elts duur de epiineren gesciieiden. 



Merkwaardig zijn de dekseliildeii hij het Zuid-Anierikaansche genus Caniarulus Sehilnh, welke ie fanien een breed, gewelld 



seliild vurnieii, dat aan de sehunders sterk naar huilen uitspringt, terwijl van al dit breede vuursie gedeehe de zijrand naar 



hel uileinde zich geleidelijk versmalt. 



Merkwaardig zijn de /,uid-Ainerikaansche genera .Sternuclius Sehiiiili. en 'rytunins S.I1.H1I1., Inj welke di- dek, ehilden 



zieh aati den wurhd naar buiten in een duurn of tand veriu'eeden. 



