542 



LXXVI. CURCULIONIDAE. 



oiiduiclulijk , nok kunnen zij (intlirckcn. Op tic binnenzijilc dtr dekscliildcn liL-vintlc zkli uene bijzomlcre 

 groef, waarin de opgerichte rand der epimeren van den nietatliorax , alsook die van de sterniten 

 passen, waardoor liet aclitersfedeelce van liet licliaam cenc i^roote vastheid en steviglieid verkrijgt. I5ij 

 Calandra vcrtO(nien de dekschilden aan het uiteinde een vliezige zoom. Zij hedekken in den regel 

 het gehcele achterlij!', doch kan liet pygidiinn ook onbedekt blijven (o. a. bij Acalyptus, Gynme- 

 tron en Calandra). Bij een aantal ongevleugcide soorten zijn de dekschilden verkleefd of aaneen- 

 gcgroeid (o. a. bij 15 rach y rrh i n ii s. Brac li y de res en Liparus). In de meeste gevallen zijn de 

 ilekschilden voorzien van stippcirijen , stippellijnen, of met meer of minder diepe langsgroeven, ivaarin 

 al of niet eene duidelijke stippelrij ofketenrij; zeldzamer met eenige andere sculptuur (b. v. Li pa rus). 

 Het achterlijf bestaat uit 5 zichtbare sterniten; het middengedeelte van het ic stcrniet, dat tegen het 

 nietasternum aanstoot, is afgerond, afgeknot of stomp, zelden spits (A t te I abi n ae en enkele Li x iis- 

 so(irten). Bij de Tychiini reikt de aclnerrand van bet 2e sterniet aan weerszijden tandvormig tot 



aan den voorrand van bet 4e, over bet 3c 

 j. heen C^ig. 121 IV). Veelal kunnen enkele 



sterniten (b.v. bij de Attelabini het 2e tot 

 4e, bij Liparus het ie en 2e) vergroeid zijn, 

 terwijl de naden nog geheel of alleen aan de 

 zijden zichtbaar blijven; ook is bij de gebeele 

 Sub-fani. der Attelabinae het 5e sterniet 

 sterk gereduceerd. — De pooten zijn in den 

 regel tot gaan ingericht ; soms de acbterpooten 

 nicer of minder tot springen geschikt, o.a. bij 

 de Orchestini, waar de dijen eenigszins 

 opgeblazen zijn i). Voorcoxae rondacbtig, in den 

 regel meer of minder kegelvormig uitpuilend, 

 soms lang-kegelvormig (b.v. A p ode rus); hetzij 

 aaneenstootend of meer of minder van elkaar 

 gescheiden, in welk geval de tusschenruimte 

 vlak ofwel gegroefd is, ten einde in rust de 

 snuit 0|i te nemen; ook kunnen zij dichter of 

 verder van den voorrand van bet prosternuin 

 staaii. De niiddelcoxae zijn eenigszins kogelrond, 

 bij de Attelabinae staan zij schuin , daar zij 

 naar voren eenigszins divergeeren.Deachtercoxae 

 staan dichter bijeen, of verder-, bij G ron o ps 

 o.a. , zeer ver uiteen ; ook zijn zij van den zijrand 

 der dekschilden hetzij tamelijk ver verwijderd 

 (b.v. Lixus, Cionus), of dicht aanstaande; 

 bij Orobitis reiken zij achterwaarts tot aan 

 de basis van het tweede sterniet , waardoor het 

 ie sterniet in 3 afzonderlijke deelen gedeeld 

 is (Fig. 121 V). De dijen stooten onmiddellijk 

 tegen de coxae aan, zoodat de korte, scheef- 

 staande trochanters alleen aan den binnen- 

 basaalboek der dijen als ingeschoven zijn (Fig. 

 115 II), bij de Apioninae daarentegen zijn zij door de trochanters duidelijk van de coxae gescheiden 

 (Fig. 119 V); zij zijn lang en dun, eenigszins cylindervormig, soms een weinig gecomprimeerd of 

 lang-elliptisch, bij Brac h y r r h i n us o.a. naar bet uiteinde plotseling knotsvormig verdikt (Fig. 1 15 II), 

 ook wel meer uf minder sterk opgeblazen 2). Veelal zijn de dijen, vooral die der acbterpooten, 

 getand. Schenen cylindervormig of zijdelings gecomprimeerd, aan den buitenrand (behalve bij enkele 

 exotische soorten de voorschenen) nimmer getand; recht, bij uitzondering naar binnen gekromd; met 

 (b.v. Magdalis, Cryp t or r h y neb us, Pissodcs (Fig. 117 V), Cossonns) of zonder (b.v. 

 B rac h y r rhi n n s) baakvormig gebogen nagel aan den buiten-tophoek; bij Orcbestes o.a. is deze 

 nagel aan de voorschenen uiterst klein en wordt alsdan gemakkelijk over het boofd gezien; ook bevindt 

 zich aan of r.abij den binnen-tophoek veelal een baakvormigc eindspoor of doorn, nagel, of scherpe 

 tand (Fig. 117 VI); bij Philopedon steekt de buiten-topboek der voorschenen naar buiten lepel- 

 vormig uit. Schenen bij de Attelabini aan den top met i (t?) of 2 ($) klatiwvormige eindsporen. 

 Het uiteinde der schenen „het korfje" vertoont nog al eenige verschillen; het is nl. open (Fig 117 IV), 

 wanneer de buiten-topranci niet scbubachtig tegen bet geledingsvlak van de tars omgebogen is (o.a. 

 bij PbyUobius, Alopbus, Brach y de re s), het kan dan zijn kroes- of bekervormig, geheel aan 

 den top gelegen en vrij wel om de inplanting van de tars ontwikkeld (b.v. Ilypera), ofwel smal 



II 

 III. 



<■[•; 



lnl^ I, Oris. 



Iiij I,i |.aius j; .•■■II ;i|[l 



litt'illdf di'l' ;l(lilers<lif''ti \;iil 

 g im lui) S<'l>:ill. Orii^. 



idem liij A luphiis II ii{ u 1 l;i 



l ileiudi" der aclitersdiHi-ii iiuM 

 ii..tijliis r. OiiR. 



i'li-ii ■! Ki-ii"'ll'' ÜT- Iii| I- 



f (liiK. 



1^ hl) IS r .1 e II j d I' 

 l^ I.. (Iri?- 



l'll{|,l|H'dl,ll |i 



lus l'. Oiis 

 l„r, l„| l',,MM 



r I IT II i II II S Sri 



li 



(iïi 



lni|.isi.'lii' Alli'hil.i 

 rlii'lus Ion» iiiiuii 



i) Bij hel /iiid-Aii 

 liopki;; M-I'hi'eed 



rrikaaiistlie «,; 



Imiiii , hij «elk,. ,1 

 1 II N S, li.iiili. /ijii 



iinlwikkeld , /.OU ook o a. hii liet iiiaiuietje 

 IfnKle liel lielinaiii iivertrell'eii 



de VHiiidijeii ]i|lili'n,L;e\M>oii dik 



iildeii naar hiNlliii 



