560 LXXVI. CURCULIONIDAE. — 2. Attei.abus. — 3. Byctiscus. 



2. Attelabus L. 



CC yp 11 11 s Tluiiib.) 



Kop h!iii;7t.icrpi^ , ailttcr de ooj^cii niet versmal d : van achteren niet iiii^esneierd en 

 ::onder halsvorinigen steel aan het halssehild verbonden. Stiuit korter dan de kop . aan 

 het uiteinde dikker. Sprieten niet geknikt ., vóór de ooge?i in eene groef ingeplant ; 11- 

 ledig, daar de knots slechts 5- ledig is; de eerste ticee sprietleedjes nagenoeg aan elkaar 

 gelijk. Oogen iceinig nitpiiilend. Halssehild breeder dan lang, naar voren versmald. 

 Schildje ongeveer zoo lang als breed , eenigszins vierhoekig , aan het uiteinde afgerond. 

 Dekschilden te zamen eenigszins vierkant, elk afzonderlijk aan het uiteinde afgerond. 

 Epi nieren van den metathora.x door de dekschilden bedekt, rudimentair en onbehaard. 

 Middelco.xae elkaar bijna aanrakende, slechts .geseheiden door eene smalle tussehen- 

 ruimte , gevormd door het samenkomen van nieso- en metasternum. Schenen aan den 

 binnenkant ?net zaagtand/es ,• bij het <? met eene klauwvormige eindspoor aan den binnen- 

 tophock , bij het % met twee dergelijke eindsporen. Lichaam kort , dik , gedron.^en. 



Van de 3 Europecsehe soorte?i komt i /« Nederland voor. 



Sttrk gewelfd, glad, glanzig; zwart; lialsscliild, dekschilden en sprieiwortel (behalve het ic 

 lid) lakruod of licht bruinrood. Bij ab. c. atricorni.': Muls. et Giiill. (^mrirginnttis VVasni.) 

 de acliterraiul van het halssehild en gewoonlijk ook de naad en de bintenrand der dekscliilden 

 zwart gezoomd; sjiricten geheel zwart. Pootcn zwart; de voordijen soms rood gevlekt, 

 zelden de dijen geheel rood (ab. c. »/rtc;;/i/)« Coniolli O). Bij het <? de zijden van het halsscliild 

 meer afgerond dan bij het $ en de sterniren elk met twee roestklenrige liaarvlokjes op liet 

 midden. Lengte %\ -5J mm. Gemeen, in Jnni en Jnli, op laag eikenhout, ook wel op 

 Castanea vesca en zelfs oji Carpinus bet 11 lus naar het schijnt. De ab. c. «/n'fo;-;ï/j in 

 Limburg; een ex. met rood gevlekte voordijen bij Apeldoorn. Exemplaren met gelieel roode 

 dijen zag ik nog niet uit ons gebied. Het ? legt, tegen het einde van Mei, een ei in een kort 

 gedrongen bladrolletje, hetwelk vervaardigd wordt door van twee zijden het blad, tot op 

 de hoofdnerf, door te snijden, of wel bij zeer kleine blaadjes het geheele blad daarvoor te 

 bezigen. De volwassene larve laat zich op den grond vallen om aldaar te verpoppen. Het 

 imago verschijnt in het volgend voorjaar bij bet ontluiken der eerste eikenbladen. Mcde- 

 deelingen omtrent de ontwikkeling en levenswijze werden gegeven door Goureau, If-'cstvood, 

 Tasclieiiberi; en ll'asniaiin (curculionoides L.) 1. nitens Scop. 



II. Tribus Rhynchitini. 



3. Byctiscus Tlioinson. 



yj/V genus nadert door den vorm en het geheel of nagenoeg 2) geheel onbehaard 

 zijn der bovenzijde tot het genus Attelabus. Het onderscheidt zich van Rhync h il e s 

 en De po raus doordat de efipleuren der dekschilden zeer duidelijk zijn en de achter- 

 coxae in de breedte-as kort, eenigszins ovaal, naar buiten tiiet tot aan de episternenvan 

 den metathorax reiken , aangezien het eerste sterniet aan weerszijden , tussehen de achter- 

 coxae en de duidelijke, breede cpisternen van den metathorax gelobd is , {Fig. 120 Til). 

 Dekschilden dicht en grof in rijen bestipfeld. Halssehild aan de zijden sterk afgerond, 

 fijn hestippeld, bij het $ aan ic'cerszijdcn met een , naar voren gcrichten , langen doorn. 

 De soorten zijn blamv , groen of goudkleurig , metaalglanzig. De loijfjes leggen hare 

 eieren in bladen die zij oprollen of tot bundels vereenigen. 



Over de levenszvijze van B. betuleti berichten Schmidberger , Niirdlinger, Groult 

 en Sihmidt-Goebel , over die van poptili Huber en Wasmann. 



De 2 Europeesche soorten komen ook in Nederland voor. 



Dekschilden op het afbellende uiteinde met een uiterst lijn wit donslaagje. Voorhoofd grof- 

 rimpelig hestippeld, vlak ingedrukt. Onder- en bovenzijde steeds met dezelfde kleur of de 

 onderzijde wat lichter; hetzij staalblauw, violetblauw (ab. c. violaceiis Sco|i.), groenblauw, 

 groen (ab. c. *riridiiliis VVesth.) of liclitgroen , met den snuit, de pooten, de onderzijde en soms 

 nog andere deelen van het tegument goudglanzig (var. viridis Wasm.). Lengte 4 — 6J mm. 

 Van April tot Juli; niet zelden, hoofdzakelijk de blauwe exemplaren; vooral op berken. 



\) De in oii^lclijk KurupM MjurkumtMnic v:ir. fttci' Flfisulier is hi'Ih'iI zwail 



i) Bij 11. Ii.-lul.. li .i|> \<i'\ :illii'll.iMlr uili-indi- dcT ileksr-liildcii slivhls 1 .■en uil.Tsl lijn wil iluuslaaKJi'. 



