LXXVI. CuRCULiONiDAE. — 3. Byctiscus. — 4. Rhynchites. 561 



doch ook op espen fP op 11 lus tremiila), beuken, pcreliooinen en wellicht nog op haze- 

 laars, elzen en linden O- De jonge bladen worden, ccnigen bij elkaar, tot sigaarvorniige 

 buizen opgerold, nadat de kever, om den saptoevoer te verhinderen, het onderste gedeelte 

 van den jongen sclieiit lieel't aangehoord; in elke bladrol legt zij een ei ; de larven voeden zich 

 met de droge blad-hestanddeelen en verpoppen in den grond. 



(alni Müll., bctuhie Bedel nee L.) 1. betuleti F. 



Dckscliilden volkomen kaal. Voorhoofd tamelijk lijn bestippeld, met eene diepe langsgroeftusschen 

 de oogen. Bovenzijde meestal goudgroen, met of zonder roodachtigen gloed, veel minder 

 zuiver groen, zeldzamer roodkoperkleurig (ah. c. c(//);-«<.f Wasm.) ; onderzijde, snnit en 

 pooten donkerblauw. Lengte sè— 45 mm. Van Mei tot Aiig. niet zeldzaam op popidieren, 

 vooral op P. tremula, zeldzamer op berken Het $ vervaardigt, meestal uit één enkel blad, 

 zeldzamer uit meerdere bladen bijeen, een peperhuisvormig kokertje, waarin liet ei gelegd 

 wordt. Er schijnen menigmaal twee generaties in het jaar te zijn; H'asmann trof nl., 

 terwijl uit de in het begin van Juni verzamelde kokertjes reeds op het einde van (uli en 

 in het begin van Aiigtist'us de kevers kropen, nog op den sen Augustus wijfjes bezig niet 

 liet vervaardigen van bladrollen. Deze soort schijnt in de zee-provincien te ontbreken. 



2. populï L. 



4. Rhynchites Schneid. 



Sprieten in eene langiuerpige zijgroef van den snuit ingeplant; w-ledig; met drie 

 grootere^ duidelijk van elkaar gescheiden, eindleedjes. Kop van achteren zonder duidelijke 

 instwering ; in een langer en of karteren , soms draadvormigen, dikwerf aan het uiteinde 

 verbreeden , snuit verlengd. Halsschild bijna zoo lang als in hei midden breed, naar 

 voren versmald en aan de zijden meer of minder afgerond. Schildje klein. Dekschtlden elk 

 afzonderlijk aan het uiteinde afgerond, de epifleuren zeer smal en onduidelijk of ont- 

 brekend ; de buitenrand scherpkantig. Gevleugeld. Pygidium alleen hoornaehtig en 

 onbedekt, propygidium vliezig. Achtercoxae , in de breedteas , lang, tot aan de meer of 

 minder smalle episternen van den metathorax reikend en het eerste sterniet , dat aan 

 den voorrand geleidelijk uitgebogen is, aan de zijden volkomen van het metasternufn 

 scheidend (Fig. 120 TV). Schenen zonder eindsporen. Klauwen getand. De sexueele 

 verschillen varieeren zeer naar gelang de groep of de soort. De soorten zijn metaal- 

 kleurig, blauin , zwart, rood of geelrood ; meer of minder dicht en zacht behaard. — - 

 Men treft ze aan, vooral in het voorjaar, op bloeiende hoornen en heesters, bij 

 uitzondering op kruidachtige planten; enkelen zijn bepaald schadelijk. De levenswijze 

 is zeer verschillend. De larven ontwikkelen zich in de zich vormende vruchten van 

 Amygdaleein en Pomaceeën, ook -wel in zwellende knoppen, of in de jonge scheuten 

 of biadstelen van eiken , berken enz. , welke door het J tot op de helft doorgeknaagd 

 worden, om het afvallen te bevorderen; daardoor kan de larve op den grond verpoppen. 

 Een paar soorten leven op Salie in eeën en elzen, en komen R. minutus en misschien 

 fiog enkele andere soorten ook wel schadelijk op aardbezieplanten voor. 



De levenwijze van R. Bacehus is door Schmidbetger , het eierlcggen door Trost; 

 het eierlcggen van auratus door Goureau en Bach ; de levenswijze en ontwikkeling 

 van '! interpu nctafus Steph. (.? alliariae Payki) door Schmidberger beschreven; 

 biologische medcdeelingen over conicus werden gegeven door Goureau en Géhin ; de 

 otitwikkeling van cup reus is door Jl'asmann en het eierleggen door Perris ; de ont- 

 7(.Hkkelinif van purpureus door Buddeberg ; de levenswijze van pau.xillus door 

 Géhin en Koppen; de levensgeschiedenis van pu bes eens door Wasmann beschreven. 



Van de ± 30 Europeesche soorten kotnen 14 in Nederland en i in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Dekschilden in de tnsschenruimten diclit en grof, verward bestippeld; de stippelrijen of 

 stippellijnen daardoor weinig duidelijk (Sub-gen. Lasiorhy nchites Jekel) 2 



1) In wariiirre strekon Ifeft zij up den wijnstok en is dan scliadelijk, daar ndl liel wijtje elk hlad lol een ^>iga:irvnrni o| 



3Ö 



